بغضی که در گلویم لانه کرده بود با صدای بسته شدن در ماشین ، شکست
ماشین هوایی برای تنفس نداشت اما همان هوای کم را با هق هق های بلند از سینه ام بیرون میدادم
نور چراغ های جاده از بین قطرات باران روی شیشه ، به داخل می تابید
قدم های بلندی برمیداشت و از ماشین دور میشد
نبض محکم رگ شقیقهاش
دست های محکم شدهی در فرمون که رنگ بند انگشتانش از شدت فشار به سفیدی میزدند
سرعت شدید ماشین
کشیدن شدن لاستیک ها به آسفالت و
صدای فریادش
در ذهنم تداعی میشد «حق نداری اسم منو به زبون بیاری!»
من برگشته بودم همه چیز رو درست کنم و الان حتی از به زبان آوردن اسمش محروم بودم
تمام دنیا روی دلم سنگینی میکرد
حس میکردم حتی با باز کردن قفل کمربند هم نفسم بالا نخواهد آمد
با دست به سینه ام ضربه میزدم شاید از حجم درد و هق هق های بی انتهایم کم شود
سایه اش را از پشت بخار شیشه سمت کمک راننده احساس کردم
سرم را برگرداندم
انگشت دست راستش را روی شیشه حرکت داد و و بین بخار ، قلبی شفاف نمایان شد
کمی بعد از در سمت خودش وارد شد و روی صندلی نشست
قطرات باران از موهایش میچکید و روی صورت مردانه اش می لغزید و بین ته ریشش محو میشد
با صدایی که از ناراحتی دو رگه شده بود بدون آنکه حتی نگاهش را به چشمان سرخ و نم دارم بدوزد آرام گفت :« حتی اگه به بدترین شکل ممکن دلم رو شکسته باشی... حق نداشتم سر کسی که ی روز از همه دنیا برام عزیزتر بود داد بکشم...»
#کتایون_آتاکیشیزاده
#توصیف_صحنه?✨
