
سکوت مطلق بعد از آشوب... ترسناک است
تمام تهران در این سکوت غرق شده بود و این خیابان هم مستثنا نبود
صورتش کمی سیاه شده بود
سارافون دخترانهاش خاکی و سر زانوهایش زخمی شده بود
موهای خرمایی بافته شده اش بهم ریخته بود
پا برهنه ، بی حرکت کنار کوچه ایستاده بود
دست عروسک کوچکش را در دست گرفته بود
نگاه بی پناهش همانطور که کل کوچه را از نظر میگذراند روی من ثابت ماند
به محض دیدنم شروع به دویدن کرد
پاهای برهنه اش را روی آوار میگذاشت و هرتکه آجر و سیمان که پایش را زخمی میکردند گویا درست وسط قلب مرا زخم میزدند
انگشتان کوچکش را دور انگشت اشاره ام حلقه کرد و سرش را بالا آورد تا بهتر مرا ببیند:« آله مامانم اون زیره»
لحن کودکانه اش دلم را میلرزاند
با نگاه به انگشتش که ساختمان آوار شده را نشان میداد ، ناامیدی در دلم چنگ انداخت
چقدر مانده بود تا نیروهای امدادی برسند؟!
یک روز؟! دو روز؟! تمام تهران با خاک یکسان شده.. چطور خودشان را به ما میرساندند؟!
همانطور که سوییشرتم را تنش میکردم و آستینش را برایش تا میزدم گفتم :« مامانم دقیقا کجاست؟!»
دستش را از زیر دستم کشید و به بیرونی ترین جای ساختمان اشاره کرد
از جا بلند شدم ، دخترک را در آغوش گرفتم و به سمت جایی که قبلا ساختمان بود حرکت کردم
درست به جلوی در اشاره میکرد
چند قدم مانده به در او را پایین گذاشتم
حلقهی انگشتر طلایی رنگش از بین آوار خودنمایی میکرد
به سختی تکه های سیمانی و بلوک هارا کنار گذاشتم
قسمتی از در پیشانی اش شکسته بود صورتش خونی شده بود
شال سبز رنگش از شدت خونریزی به رنگ قرمز درآمده بود
با حرکت نهایی آوار را از روی سینه اش برداشتم
چشمانم التماس میکردند تا بالا و پایین رفتن قفسه سینه اش را ببیند
خم شدم و بیشتر دقت کردم
هر لحظه ناامیدی بیشتر به دلم تزریق میشد
گرفتن نبض از گردن خونی اش سخت بود و ناچار
دست چپش را آرام بلند کردم
نبض نداشت...
چند بار آرام تکانش دادم
تکان نمیخورد
سر بالا اوردم تا به دخترک اشاره کنم جلو نیاید اما..
او همه چیز را دید بود
لب هایش را محکم روی هم فشار میداد و چانه اش میلرزید
ایستادم تا از آنجا ببرمش اما سریع به سمت مادرش دوید
دو دست نحیفش را روی صورت مادرش را گذاشت و با بغض صدایش کرد
اشک ها از چشمان سرخش جاری میشدند و ردی روی صورت سیاهش به جا می گذاشتند
دهانش را باز کرد بود و از ته دل جیغ میکشید
چشمانش را بسته بود و سرش را به عقب خم کرده بود
از عمیق ترین جای قلب کودکانهاش گریه میکرد
با یک دست محکم شال مادرش را گرفته بود حاضر نبود رهایش کند
دست دیگرش را بی قرار در هوا تکان میداد
در اثر تکان های زیاد تا هایش باز شده بودند و آستینش از مچ تا پایین انگشتانش را پوشانده بود
از شدت گریه نفسش بالا نمی آمد و من...
من... کسی بودم مانند خودش بی پناه
و هردو آرزو میکردیم کاش جای مصیبت تنهایی ، خانه روی سرمان آوار شده بود...
نویسنده: کتایون آتاکیشی زاده
#توصیف_صحنه