
ی حسی مثل تو خالی بودن و در عین حال لبریز بودن.
ی سرما که از درون تمام آرزوهام رو منجمد میکنه و ی گرمای بی منشأ که تمام جسمم رو گرم میکنه به جز قلبم. درست همون جایی که باید گرم باشه و نیست!
ی شادی کاذب که سرپوش گذاشته رو اضطراب هایی که روی هم انباشته و به غم تبدیل شدن و ریشه دواندن تو وجودم و هر از گاهی با پر اما لبریز نشدن چشمام خودشون رو برای بار چندم تو ی ساعت بهم یادآوری میکنند و من از همیشه نسبت بهشون بی تفاوت تر ام.
ی حسی مثل خستگی و ضعف روحی و طلب مدام خواب.ی خواب سبک و هشیار که باقی مونده انرژیام رو هم از بین میبره و آخر شب از من ی روح نگران و سرگردان باقی میمونه که از خود واقعی ام هم فرار میکنه و میترسه از سکوت و تنهایی که مبادا یادش بیارم حماقت هایی که نمیدونه چجوری انجام داده که الان حالش از خودش و زندگیای که میدونه داره با دستای خودش نابود میکنه بهم میخوره.
میترسه و میترسم که یاد جفتمون بیارم این دلهره و نگرانی ها چجوری دست و پامون رو بسته و نمیذاره ی تحول تو زندگیمون بوجود بیاریم.
اون فرار میکنه. نه به سمت امید های آینده و نه به خاطرات گذشته ، پناهی جز آغوش خودش نداره که تو بغض های هر لحظهاش حل بشه ، انقدری که مطمعن بشه دست من و هیچ کس دیگه بهش نمیرسه!
معرفی میکنم! #کتایون_آتاکیشیزاده