ما تلویزیون نمی بینم بیشتر یک وسیله ی تزئینیست در خانه ی کوچکمان اما ناخواسته جاهایی اخبار را می شنوم و به پدرم فکر می کنم که شب ها در خواب دست ها و پاهایش را بی وقفه تکان می دهد و به سفیدی موهای برادر کوچکترم فکر می کنم که می گفت رو به روی مرزهای کشوری بیگانه ایستاده بودیم و منتظر فرشته مرگ بودیم به مادرم فکر می کنم که هرروز صبح پشت سر برادرم آب می ریزد به همسرم فکر می کنم که هربار مچش را وقتی به دیوار خیره شده میگیرم. دلار بالا و بالاتر می رود شانه بالا می اندازیم می ترسیم که دیگر چه خواب جدیدی برایمان دیده اند؟ کتاب ۱۹۸۴ را خوانده اید؟ از صفحات اولش می بینید چقدر همه چیزش آشناس انگار خط به خط آن را هرروز تجربه می کنیم یا سریال ۲۴ را دیده اید؟ داستان کشوری دیگر با سیاستمداران دیگر!کاری به راست و دروغش ندارم تمام فکرم به سایه ی سیاهیست که انگار تمام مدت دنبالشان می کرد. می خواهم شاد باشم و به سیاست فکر نکنم، می خواهم اجازه ندهم سندروم پیش از قائدگی از پا درم بیاورد، میخواهم به درددل های دوستم که اشک هایش را به زور کنترل می کرد فکر نکنم، می خواهم وقتی صبح ها بیدار می شوم روی لبه تیغ بند بازی نکنم، می خواهم مثل همیشه با اطمینان بگویم دوست ندارم هیچ جای دیگری جز اینجا زندگی کنم؟ کجا بروم ؟ مگر چمدانم چقدر جا دارد که دستهای گرم مادر و محبت های پنهان شده پشت غرور پدر و برادرم را در آن جا بدهم! می خواهم نفس بکشم و فکر نکنم جای دیگر با هرنفسی یک نفر جایی میان سینه اش تیر می کشد، میخواهم ... قبل تر ها خواندم اگر توان یا شجاعت ایجاد تغییر بزرگ را ندارید از خودتان شروع کنید و یک تغییر کوچک مثبت در زندگی شخصیتان ایجاد کنید. می خواهم روی خودم تمرکز کنم اما ...