دادگاه

امروز مثل تمام روزهای هفته یک روز عادی بود با کلی پرونده های قتل! مثل مرگ دیروز پسربچه ای که روبه روی مغازه ی اسباب بازی فروشی از مادرش دوسیلی محکم می خورد و چیزی در نگاه شرمنده اش به عابرین لابه لای اشکهایش مرد و مثل مرگ امروز زنی با حلقه ی درخشان به دست که انگشتهایش را روی بازوهای مرد گوشی به دست کشید و واکنش سردی دید و یا حتی مردی که ورودی یک مجتمع چند میلیاردی کسی را دید که همه ی باورهایش را به هم ریخت. مرگ که شاخ و دم ندارد هرکه گفته ما یکبار می میریم دروغ گرفته،ما هرروز زندگی می کنیم و یکمی میمیریم دوزخ های کوچک و بزرگ. وقتی ۶ ساله بودم عادت داشتم روزهای آفتابی به شکل ابرهای سفید و پنبه ای نگاه کنم و بیشتر سر به هوا بودم،تا اینکه دقیقا سر صف نانوایی با چانه ای که رو به آسمان بود به میله ی سایبان برخورد کردم چند ثانیه شوک بود و شوک و بعد با دیدن ۱۰،۱۲نفری لبخند به لب، آن حس لعنتی کذایی... مردن که شاخ و دم ندارد احتمالا ما پایان هرروز یکبار مرده ایم و فردا رستاخیزی دیگر است. فردا...فردا.‌..فردا...