کلاس چهارم بودم که برای اولین بار نمایش بندبازی را دیدم منظورم آنهایی نیست که در سیرک و تلویزیون می توان دید واقعیِ واقعی درست جلوی چشمهایم مردی با یک شلوار کرم و چوب دستی بلند،یک گیله مرد با پاهای برهنه از روی طناب شیب دار بالا رفت و درست آن بالا ایستاد برای منی که از کوچکترین چیزها هیجان زده می شدم و هنوزم هم می شوم یک تصویر ناب بود انگار یک تکّه از ان زمان بریده شده و هرچندوقت یکبار باز جلوی چشمم جان می گیرد، حس هجوم آدرنالین اولِ کار و قدم زدن روی طناب قدیمی و با وقار پایین آمدن، با یک نگاه می فهمیدی کاریست که بارها و بارها انجام داده ! همه چیز جادویی بود تا اینکه مرد شروع به حرف زدن کرد انگار یک نفر کتکم زد انگار یکی با یک چوب بیس بال چند ضربه ی حسابی وسط مغزم کوبید. اسطوره و قهرمانم به یک مرد معمولی تبدیل شد. امروز باز یاد آن صحنه افتادم کسی را دورادور می شناختم که قلبا قبولش داشتم از ان آدم های مثبت زندگیم بود اما با خواندن تنها دو جمله از حرفهایش که از اعماق قلبش بود و خطاب به یکی از آشنایانش گفته بود باز همان حس را تجربه کردم همه چیز مثل فیلم ها روی دور کند قرار گرفت و بعد زندگی به عادی ترین شکل ممکن ادامه پیدا کرد. نه که من فوق العاده باشم یا از آن خوب های روزگار نه! فقط شناختن بعضی ها و مقایسه یشان با تصورمان از آنها ... نمی توانم جمله ی مناسب را پیدا کنم فقط اینکه بعد از شناختنشان دیگر هیچ چیز جادویی نیست.