شبکه های خبر را آنفالو می کنم به سایت های خبری سر نمی زنم مغزم از حجم اینهمه اتفاق آشفته شده شاید دیوانگی همین است و من نمی دانم!
وقتی صدای لرزان مامان را می شنوم که پشت تلفن تمام زورش را می زند مبادا بغضش بشکند چیزی درون دلم ترک می خورد من هم خودم را به خریت می زنم و خبرهای خوب می دهم با دل قرص می گویمجنگ نخواهد شد می گویم نترس داداش فردا برمی گردد راست و دروغش را چه کسی می داند؟ شاید فردا را ندیدیم آن وقت دیگر دروغ مصلحتی ام به چشم نمی آید!هرکسی سربازی یا کسی را دارد نگرانش باشد یک برادر، یک دوست، یک همسر و لعنتی یک انسان که شاید هرروز از سر کوچه آنها می گذرد!
نگرانم مدام چشم هایم پر می شود به خانواده هایی فکر می کنم که آرزو می کنند بچه هایشان قبل سوختن درد نکشیده باشند، به جعبه سیاهی فکر می کنم که گروگان گرفته شده به برادرم فکر می کنم که امروز صبح کوله اش را جمع کرد فکر می کنم و باز پشت تلفن با خنده ای ساختگی می گویم همه چیز امن است و برای هیچ کس دیگری هیچ اتفاقی نمی افتد و بعد به لرزش صدایم فکر می کنم که مادرم باور کرد یا نه! دیگر حرف نمی زنم باز هم فکر می کنم.
منِ لعنتی فقط فکر می کنم و هیچ کاری از دستم بر نمی آید.