
چند سالی با هدف افزایش زمان کتابخوانی در ایران و البته بهتر کردن سلیقهی کتابخوان ها به طور پی در پی در کتابفروشی های تهران و البته چند شهرستان دیگر کار کردهام. جمله اینجا تمام شد تا راحت تر و البته صریحتر به این نکته برسم که بی نتیجه است. آن دسته از طرفداران دروغین ادبیات که حالا با اسم های زیادی در سراسر کشور فعالیت می کنند، نام انتلکت را برای خود به عنوان نام اصلی انتخاب کرده اند، با شکل و شمایل جدیدی به فعالیت خود ادامه می دهند. البته نباید فراموش کرد که کافه داران و خیل عظیمی از افرادی که زمینه هنر و ادبیات فعالیت می کنند با شیوع این بیماری، سبک کاری و تجاری خود را نسبت به علاقهی این عزیزان تغییر داده اند، تا به سرمایه بیشتری برسند.
با وجود تمام این اتفاقات، امروز بعد از خواندن مقاله ای با عنوان بهترین رمان های عاشقانه و غیر عاشقانه کلاسیک در دیجیکالا مگ، تصمیم به انتشار این متن گرفته ام.
در شروع این مقاله که از آن در پاراگراف بالا نام بردم، کتابهای جوجو مویز و الیف شافاک به عنوان بهترین کتاب های عاشقانه معرفی شده اند. حالا باید گفت آیا این مقاله برای فروش بیشتر این عناوین بوده؟ و یا نظر شخصی نویسنده است که بدون هیچ اطلاعات تخصصی و دقیقی شروع به معرفی کتاب برای جامعه ی بزرگتری به نام عامه ی مردم می کند.
یکی از نکات منفی این اتفاق را می توان اینگونه نام برد : در واقع جامعه ی بزرگی از مردم ایران، دنبال کننده ادبیات نیستند. اما وقتی افراد حاضر در این جامعه با مقاله ای در یکی از سایت های مورد اعتمادشان، مواجه می شوند و در آن به مخاطب خوراک اشتباه و غلط داده می شود، مخاطب و علاقه مند احتمالی به ادبیات را به بی راهه می کشند. بی راهه ای که می تواند زندگی و تجربه کاربر را در ادبیات به یک تجربه غلط و اشتباه تبدیل کند.
حالا امروز، با وجود فضای مجازی و گستردگی آنها، خطر نزدیک شدن به سیاه چاله و یا همان سقوط آزاد ادبیات کشور، به ما نزدیک تر شده است. ادبیاتی که نویسنده های عجیب و غریب اینستاگرامی آن را گرفته اند و عمر طولانی نخواهد داشت.
اما نباید این موضوع را فراموش کرد که این روزهای تاریخ ادبیات کشور، برای همیشه در ذهن ما و البته در کتاب های تاریخ ادبیات خواهد ماند و موجب شرمندگی ما خواهد شد.
کسری ناری / 21 اردیبهشت 1399