
صداي قدم زدنِ كسي از دورترِ اين متن مي آمد ، كسي كه هنوز حتي به نزديكي اين كلمه ها نرسيده بود و آرام آرام قدم زدنش را به هيچ چيز نمي فروخت ، و اينجا نويسنده ي متن بود كه بيشتراز هر مردي روي اين زمين استرس را به صورت كاملا مستقيم و رو در رو تجربه مي كرد .
صداي تيك و تاك ساعت هم خودش قصه اي جدا دارد ، اما اينبار ، در همين نزديكي ها ، در دفتري چند برگ ، در اتاقكي چند متري ، در ميزي كوچك تر از ناهارخوري ها ، در جوهرِ خودكارِ آبي رنگِ نويسنده اي خلاصه شده بود كه دائما از روي استرسِ قدم ها و شمارشِ قدم ها ، تيك و تاكِ ساعت اش را به بلندگويي وصل كرده بود تا هر ثانيه از رسيدنِ قدم هايي با خبر شود ، كه اگر به دفتر برسد و خودش را كنارِ خط هاي آبي و چارچوب بندي شده غرق كند ، داستان را زودتر از مردي كه پشت ميز ، پشت دفتر و پشت خودكار نشسته شروع مي كنيم .
تغيير در نوشتار ، از هر نقطه اي به هر نقطه اي كه برسد طبق تمامِ قانون هاي فيزيك ، با پيشرفتي همراه هست ، ولو اينكه كم و كم و كم باشد .
آنقدر به نويسنده خيره شده بودم ، كه كاملا يادم رفته بود ، شخصيتِ داستان منم و كسِ ديگري نويسنده ي زندگي من ، با خجالتي كم ياب در خودم ، خودكار را پس دادم و زير زيركي ، چند برگه و خودكاري را براي خودم به يادگار ( براي كامل تر كردن داستانِ اين نويسنده ي خورده پا ) برداشتم .
.
( صداي پاره شدنِ برگه هايي مي آمد كه براي نوشتن شان زحمت كشيده بودم و سطرهاي بالا تماماً به خاطره اي خواهد پيوست كه اطميناني به او ندارم )
.
( صداي سُر خوردن خودكار بر روي كاغذ )
( تا صداي خودكار را شنيدم ، از قسمتِ مقدمه ي داستان پريدم و صفحه ي ٢٣٥ را انتخاب كردم ، آخرين صفحه اي بود كه از داستان اش سياه كرده بود )
.
" هنوز به مارال نگفته بودم كه حاضر نيستم هيچ كاري براش انجام بدم ، آخه هر دفعه كه مي ديدمش كلا بيخيالِ حرف هام مي شدم و فقط نگاهش مي كردم .
- هيچ وقت به اندازه ي امروز آماده نيستم مادر
- خوب چرا نميري پس ؟؟
- خوب هنوزم زبونم بند مياد تا ببينم اش "
.
( نويسنده باز خودكار را به زمين پرت مي كند ، جواب مي دهد :
" الان اومدم ، الان اومدم " .
.
باز به تنهايي خوشايندي رسيدم كه دوست داشتن اش برايم مثلِ اكسيژن اجباري بود .
چقدر بيشتر به هواي اين اتاق علاقه مند مي شدم ، روز به روز بيشتر ؛
( نويسنده دوان دوان به سمت اتاق مي آمد ، دست پاچه بود و سر و صورت اش پر از عرق هاي شورِ شور )
( صداي مادرش از دور تر مي آيد :
"- بدو ، الان مي رسن " )
( دفتر به سمتِ بالكن برد ، فندكِ آبي رنگ اش را به دست گرفته و از زيرترين قسمتِ دفتر ، شخصيت هاي داستان و مني را كه در صفحه ي ٢٣٥ گير كرده بودم به آتش كشيد تا دوباره شخصيتي از من خلق كند با روحيه ای شاد )
.
.
صداي قدم زدنِ كسي از دورتر از اين متن مي آمد ، كسي كه هنوز حتي به نزديكي اين كلمه ها نرسيده بود و آرام آرام قدم زدنش را به هيچ چيز نمي فروخت ، و اينجا نويسنده ي متن بود كه بيشتراز هر مردي روي اين زمين استرس را به صورت كاملا مستقيم و رو در رو تجربه مي كرد .
( نويسنده ي ديگري شروع به نوشتن ام كرد و مرا خلق كرد تا بيشتر از امروز ، درگيرِ اتفاقاتِ تلخِ زندگي روزمره ام باشم . )
#کسری_ناری