ویرگول
ورودثبت نام
Kasra Nari
Kasra Nari(کسری ناری - تولید محتوای دیجیتال - داستان نویس) - (من میگویم آدم اگر کسی را دوست دارد باید با صدای بلند بگوید. #هوشنگ_گلشیری)
Kasra Nari
Kasra Nari
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

از قدم تا قدم

از قدم تا قدم با من
از قدم تا قدم با من

صداي قدم زدنِ كسي از دورترِ اين متن مي آمد ، كسي كه هنوز حتي به نزديكي اين كلمه ها نرسيده بود و آرام آرام قدم زدنش را به هيچ چيز نمي فروخت ، و اينجا نويسنده ي متن بود كه بيشتراز هر مردي روي اين زمين استرس را به صورت كاملا مستقيم و رو در رو تجربه مي كرد .

صداي تيك و تاك ساعت هم خودش قصه اي جدا دارد ، اما اينبار ، در همين نزديكي ها ، در دفتري چند برگ ، در اتاقكي چند متري ، در ميزي كوچك تر از ناهارخوري ها ، در جوهرِ خودكارِ آبي رنگِ نويسنده اي خلاصه شده بود كه دائما از روي استرسِ قدم ها و شمارشِ قدم ها ، تيك و تاكِ ساعت اش را به بلندگويي وصل كرده بود تا هر ثانيه از رسيدنِ قدم هايي با خبر شود ، كه اگر به دفتر برسد و خودش را كنارِ خط هاي آبي و چارچوب بندي شده غرق كند ، داستان را زودتر از مردي كه پشت ميز ، پشت دفتر و پشت خودكار نشسته شروع مي كنيم .

تغيير در نوشتار ، از هر نقطه اي به هر نقطه اي كه برسد طبق تمامِ قانون هاي فيزيك ، با پيشرفتي همراه هست ، ولو اينكه كم و كم و كم باشد .

آنقدر به نويسنده خيره شده بودم ، كه كاملا يادم رفته بود ، شخصيتِ داستان منم و كسِ ديگري نويسنده ي زندگي من ، با خجالتي كم ياب در خودم ، خودكار را پس دادم و زير زيركي ، چند برگه و خودكاري را براي خودم به يادگار ( براي كامل تر كردن داستانِ اين نويسنده ي خورده پا ) برداشتم .

.

( صداي پاره شدنِ برگه هايي مي آمد كه براي نوشتن شان زحمت كشيده بودم و سطرهاي بالا تماماً به خاطره اي خواهد پيوست كه اطميناني به او ندارم )

.

( صداي سُر خوردن خودكار بر روي كاغذ )

( تا صداي خودكار را شنيدم ، از قسمتِ مقدمه ي داستان پريدم و صفحه ي ٢٣٥ را انتخاب كردم ، آخرين صفحه اي بود كه از داستان اش سياه كرده بود )

.

" هنوز به مارال نگفته بودم كه حاضر نيستم هيچ كاري براش انجام بدم ، آخه هر دفعه كه مي ديدمش كلا بيخيالِ حرف هام مي شدم و فقط نگاهش مي كردم .

- هيچ وقت به اندازه ي امروز آماده نيستم مادر

- خوب چرا نميري پس ؟؟

- خوب هنوزم زبونم بند مياد تا ببينم اش "

.

( نويسنده باز خودكار را به زمين پرت مي كند ، جواب مي دهد :

" الان اومدم ، الان اومدم " .

.

باز به تنهايي خوشايندي رسيدم كه دوست داشتن اش برايم مثلِ اكسيژن اجباري بود .

چقدر بيشتر به هواي اين اتاق علاقه مند مي شدم ، روز به روز بيشتر ؛

( نويسنده دوان دوان به سمت اتاق مي آمد ، دست پاچه بود و سر و صورت اش پر از عرق هاي شورِ شور )

( صداي مادرش از دور تر مي آيد :

"- بدو ، الان مي رسن " )

( دفتر به سمتِ بالكن برد ، فندكِ آبي رنگ اش را به دست گرفته و از زيرترين قسمتِ دفتر ، شخصيت هاي داستان و مني را كه در صفحه ي ٢٣٥ گير كرده بودم به آتش كشيد تا دوباره شخصيتي از من خلق كند با روحيه ای شاد )

.

.

صداي قدم زدنِ كسي از دورتر از اين متن مي آمد ، كسي كه هنوز حتي به نزديكي اين كلمه ها نرسيده بود و آرام آرام قدم زدنش را به هيچ چيز نمي فروخت ، و اينجا نويسنده ي متن بود كه بيشتراز هر مردي روي اين زمين استرس را به صورت كاملا مستقيم و رو در رو تجربه مي كرد .

( نويسنده ي ديگري شروع به نوشتن ام كرد و مرا خلق كرد تا بيشتر از امروز ، درگيرِ اتفاقاتِ تلخِ زندگي روزمره ام باشم . )

#کسری_ناری

کتابنویسندهداستان کوتاهداستان
۱
۰
Kasra Nari
Kasra Nari
(کسری ناری - تولید محتوای دیجیتال - داستان نویس) - (من میگویم آدم اگر کسی را دوست دارد باید با صدای بلند بگوید. #هوشنگ_گلشیری)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید