چه سرمایی! چه سکوتی! در این تاریکای بیانتها! همهچیز هست جز آنچه که باید باشد..

به چشمات نگاه میکنی، فکر میکنی نمیتونن ببینن. به دستات چی!؟ احتمالن اونها هم نمیتونن لمسش کنن. پاها؟ هیچگاه در کنارش قدم نخواهی زد..!
اما این شروعِ ماجراست؛
در پسِ فراز و فرودهای زندگی که هر لحظه رنگ و بویی متفاوت به خودشون میگیرن، یک چیز عمیقتر و ریشهای تر در جریانه!
در نهایتِ امر، نتیجهی تحقیقات ما این شد که نه هیچ اثری از آغاز هست و نه قرارِ هیچ چشماندازی از آینده داشته باشیم!
- جیمز هاتن
شاید نتونی ببینی ، نتونی لمس کنی و نتونی در کنارش قدم بزنی اما..
اما و اما، میتونی حسش کنی.
بذار ماجرای خونهای که دَرِش زندگی میکنی رو برات تعریف کنم تا بهتر متوجه بشی..

روزی از روزها ، روزی که هیچ اثری حتی از گمانِ وجودِ بشر هم نبود؛
در تاریکیِ بیانتها و در سرمایی که حتی هیبتِ خونه رو هم سُست میکرد،
تصمیمی اتخاذ شد!
زمین ، نه فقط از سرِ تیرگی و سردیِ فضا ، بلکه از سرِ تنهایی ناچار شد روی به شعر بیاره؛ همهی چیزی که از عشق و احساس داشت رو به سختی از درونش بیرون کشید و به سطح آورد.
با وجودِ حجمی ماورایِ تصور آدمی از درد و با مشقتی بیپایان که تا بعد از هر چشماندازی ادامه خواهد داشت، زمین، خاک رو سرود از جنس عشق..
از غبارِ شهر فرار میکنی به جنگلهای کهن؟
از شرِ آدمِ چپ به آدمِ راست پناه میبری؟
از طعامِ گوشتی به گیاه و سبزخوری روی میاری؟
خیال میکنی راه فراری هست؟
که اگر از اونطرف اومد تو از اینطرف بری و خلاص؟
نه دوستِ من ، عاشقانههای زمین تمومی نداره و خاک یادآورِ این عشقِ بیپایانه..
هر روز با جلوهای نو اما با همون غنایِ قدیمی بر بالینت حاضر میشه و تو رو محکم در آغوش میکشه!
سمی و بسیار ناپایدار ، عامل دلآشوبههای طولانی اما.. راهِ فرار نداری.

احتمالن،
چهار میلیارد سال پیش ، اسفنجهایِ شناور در رُس با ایجادِ یک ماتریسِ تودرتو ، فضایی امن و امان برای شکلگیری واکنشهای بیوشیمیایی ایجاد کردن و این جرقهای بوده برای، آغازِ حیات!
همه چیز از خاک شروع میشه ، با خاک ادامه پیدا میکنه و به خاک هم ختم میشه.
من و تو فعلن در مرحلهی قدمزدن در کنارش هستیم، روزی در آغوشش بودیم، وقتی که به دنیا اومدیم. حالا کنارش قدم میزنیم چون مشغولِ زندگی هستیم و روزی هم دوباره در آغوشش خواهیم بود ، زمانی که وقتِ رفتن فرا رسیده باشه..
حتی غذایی که میخوریم ، بافتی دگردیسی از تپشهای خامیِ که پوستهی این سیاره رو به هم بافته.
بدون این پوسته ، خونه از بین میره و بدون خونه ، ما از بین خواهیم رفت!
و من و تویی که در ستیز با این شعر عاشقانه برمیاییم؛
بر خلافِ من و تو که در برابرِ تسلسلِ کهنِ زمین ، ثانیهای عمر داریم و میلیثانیهای مهمانیم!
بر خلافِ من و تو که از استخوانهای شکننده و رشتههای سینوسیِ خون تشکیل شدیم، او فقط به لیتوسفر متوسل میشه تا همهچیز رو کنترل کنه ، زنده بمونه ، و به چرخش بر محورِ کجِ خودش به دور خودش(او) ادامه بده.

همونطور که در صدد نابودیِ عشق هستیم ، به همون طریقم به دنبال نابودی بزرگترین سرمایهی بشری هستیم! اینطور نیست!؟
حتی وقتی که کُلُنیهای چندطبقهی کوچکمون ، تمامن از جنس و مشتقات خاک هستن ، ما هنوزم به دنبال فرار از عاشقانههای زمینیم!؟ حتی وقتی که هر روز از هدایای خاک تغذیه میکنیم!؟ حتی زمانی که خودمون هم جزی از اونیم!؟ بله، من و تو هم بخشی از شعر عاشقانهی زمینیم که برای مقابله با تاریکی و پوچی بیانتهای پیشرومون سروده شدیم.. از سرنوشت گریزی نیست.
گفتم بدونِ پوسته خونه از بین میره؟
خب شاید باید بیشتر توضیح بدم؛
از منظر دیگه ، خاک اونقدرام شبیه پوست و پوسته نیست!
شاید بهترِ که اون رو به روغنی تشبیه کنیم که پوست از خودش ترشح میکنه تا انعطافپذیر باقی بمونه ، رطوبتش رو حفظ کنه ، و حیاتِ میکروبی روی خودش رو از ما پنهان کنه! چیزی که برای ما مفیده اما فقط تا زمانی که ما اون رو به چشم ندیده باشیم! و وظیفهی حفاظت از این راز بزرگ در برابر افشا ، باز هم بر عهدهی..
بیست و پنج درصد هوا ، بیست و پنج درصد آب و چهل و پنج درصد مواد معدنی و البته پنج درصد هم مواد آلی ، کیکی پیچیده از کربن به عنوان حیاتِ آشکار که در نُتهای هماهنگ تولید میشه و همواره در طول زمان در حالِ پوسیدگیه! (دلیل کربنپایه بودنِ انسان هم همینه)

قدم بزن در کنارش ، میتونی حسش کنی؟
قبل از این نمیتونستی ولی حالا میتونی ، من راز بزرگِ مادر ، پدر ، خالق ، آفریننده ، ریشهها یا..
من رازِ بزرگ منشا رو برات آشکار کردم ، حالا باید بتونی حسش کنی!
مسیرِ خودت رو تصور کن ، مسیری متشکل از خاک و سنگریزه. بهش نگاه کن، خب این یک منظرهی مُردَس!
درست مثل چشماندازِ ماه. گهگاه برگی بیجان بر روی این تَن میفته و شروع به تجزیه میکنه.
برگ که زمانی در سرمای اون بیرون بیگانه بود ، حالا دوباره گرما رو حس میکنه ، درست مانند رحمِ مادر. دوباره ریشه میگیره و بعد از یک مبارزهی کوتاه و تقلایی مختصر ، سر از خاک بیرون میزنه!
برگ حتی وقت نکرد از این سقوط غصه بخوره ، خاک بیش از حد بخشندس.
به خودت مغرور شدی!؟
اما این مادرِ زایشگرِ مهربان ، حتی نمیدونه غرور یعنی چی..
زمانی قلهی کوه بود ، حالا اما کاسهی سفالیِ توی دستته ، زمانی فاتحِ یک نبردِ بزرگ با دانههایِ یک سحابیِ غولپیکر بود ، حالا شده محتویات بطریِ آب تو؛
خیلی به بالا نگاه نکن اگر که شایستگیش رو نداری ، مادامی که در حال انتشار ذرات کینه و نفرت به تروپوسفری ، اون میتونه با یک اشاره تو رو ببلعه ، در همین پایین ، همینجا.. لیتوسفر!
اما برای این کار.. اون صبوره!
این سمفونیِ باشکوه از نُتهای هماهنگ ، همواره نیاز به اعضای جدید داره..
پس به مراسم بپیوند.
پ.ن: برگرفته از نوشتههای Andrew R. French