بازیبازیهای زندگی هر روز هویتهای جدید اختیار میکنن و از حفرههای جدیدی وارد کالبدِ زخمی و خونآلود ما میشن. زندگیجان ، تو کی میبینی ما بگا رفتیم ، دیگه از جونِ بیجونِ ما چی میخوای!؟
این وضعیت من رو یاد یک سناریویِ فرضی میندازه که شباهت زیادی به این رخداد فعلی داره ، شبیه به تجاوزِ گروهی عوامل زندگی به تنِ نحیفِ آدمی که هنوز درگیر نفخِ حاصل از لوبیاهای خوب نپخته شده آشِ دیشبِ ننجونه!
سناریو از این قرار هست:
زندگی ، مثل یک کتگوریِ حی و حاضر از پورنهاب هست ، یعنی [Try not to cum] و هر بار به کمک روشهای جدید ، پوزیشنهای جدید و با استفاده از آلاتِ جدید ، با آلاتِ ما بازیبازی میکنه و توانایی ما در مسدود کردن مجاریهای مختلمون رو در معرض آزمون غیرالهی قرار میده!
و روندش هم اینطوریه که ، تهش همه ما در این آزمونِ سخت شکست میخوریم و رودی از آبِ حیات از ما جاری میشه..
و همونطور که میدونید ، آبِ جاری در این رود ، دارای مقادیر زیادی از املاح معدنی و غنی از دل خاک و .. هست که دفعِ اون باعثِ تخلیه سریع و بس ناجوانمردانهی انرژی میشه!
دقیقن همین هنگامِ که سر و کله زندگیِ افسونگر و خنیاگر که با تنانگی و افسونگری ، ما رو به قعر تاریکه مستی و خماری فرستاده بود ، پیدا میشه و یک دشنه بُرَنده دوسر رو فرو میکنه وسطِ قفسه سینهمون و داستانمون به سر میرسه.. خلاص!
اما جانان ، این بازیبازیها نمیتونست ما رو زمین بزنه ، اگر که راهکارهای پایینآوردن تب رو بلد میبودیم و درجهاش رو پایین میآوردیم تا هشیاریمون برگرده و بتونیم آگاهانهتر قدم برداریم..
به سمت بگایی یا شایدم ، نوعی بگایی که از شدتِ کمتری برخوردار است!

بگذریم که من تازه از شرِ یک موسسه مهاجرتی (آوسبیلدونگ :)) خلاص شدم که قرار بود براشون کار کنم اما چون از عقاید مسئولش خوشم نیومد و از من مدام ایراد میگرفت ، سیکش رو زدم ؛ و قرار بوده امروز بعد از حدود 2 ماه کمی استادی کنم اما نیستادی کردم و در استادگی در هر زمان (جاس برای دزرت فرام سربازی سرویس) ناموفق بودم و حالا اینجام!
اما آیا واقعن اگر صبر کنی ، غوره حلوا میشه!؟ ترشی میشه شیرینی!؟ با فرضِ اینکه از ترشی خوشت نیاد و دوست داشته باشی چشمات همیشه باز باشن ، نه اینکه از فرط ترشی ، پلکها هم دیگه رو تحت فشار قرار بدن!
منم روزگاری صبور بودم اما ، صبر؟!؟ جواب میده!؟
بیا در حالی که داری روی تابوتِ حقیقت ، اشکِ شوق میریزی جوابت رو بدیم..
متاسفانه دوستِ من ، ضربالمثلها ، قرار نیست همیشه درست بگن. ماهی رو هر وقت از آب بگیری ، البته که تازه نیست!
دنیا متغیره ، دنیا مدام در حال تغییر و تحوله ، سیر و چرخهای دائمی از رویش و بگایش ، تولید و مصرف ، شروع و پایانه ؛ چرخه دائمیِ تولد و مرگ..
پس چی باعث شده خیال کنی که تا ابد وقت هست!؟ فکر کردی سالِ دیگه شرایط مثل امروز مهیاست!؟ یا شایدم فکر میکنی شرایط سال دیگه بدتر از حالاست!؟ در هر دو صورت حق با توـه و این یعنی ، تو نمیدونی قرار چی بشه همونطور که من نمیدونم قرار چی بشه و همونطور که نوادگانِ پرسروصدای نوستراداموس که بیسچاری در توییتر و اینستا پلاسن نمیدونن و حتی اون دسته از نوادگان که سنتی کار میکنن و به رزرو تالارهای خصوصی اکتفا میکنن ، نمیدونن..
صبر همونقدر که در خیلی مواقع جواب میده و به ما کمک میکنه ، اما در خیلی از مواقعم دمار از روزگارمون در میاره و دهنمون رو سرویس میکنه! حواست به این موضوع هست!؟
میتونی تا ابد صبر کنی(!) ، اما نه تو قرارِ ابد رو ببینی و درک کنی ، و نه شرایط تا ابد یکسان خواهد بود..

من چهقدر از پیرجوونای 35 ساله این روزا خوشم میاد! همونایی که تمام مدت بین همهمه جمع ساکتن و یک دفعه یادشون میاد باید یک نتیجهگیری خیلی خفن رو ارائه بدن و به سبک ارشمیدس ، فریاد یورکا یورکا سر بدن که :
هیچی جواب نمیده توی این دنیا جز قانون جنگل ، بخور تا خورده نشی..
خب تو بخورش تا خورده نشی..!
بلی ، دنیا همون قاتلِ پس از چلنجهای ترای نات تو کام بوده ، هست و خواهد بود..
اما ترس نداره که! وقتی بتونی تَب هیجان و آدرنالین ، دوپامین ، اکسیتوسین ، تستسترون ، استروژن و قص علی هذا رو پایین نگه داری ، از چی میترسی!؟
یادت نره مادامی که هشیار باشی ، زنِ(یا مرد زندگی ، فرقی نداره) زندگی حتی اگر سوپرنیزه آکوامن رو هم داشته باشه ، نمیتونه حتی به اندازه خراشی ، به شما آسیب بزنه!(البته خراش رو دیگه میزنه ولی خب حالا یکم اغراق که جای دوری نمیره! میره!؟)
همونطور که در مکالماتم ، تا حالا میلیونها بار از ماجرای زیر استفاده کردم ، بازم میگم:
اگر به دنیا به چشم مسابقه نگاه کنی ، میشه مسابقه و شما همه دغدغهت میشه دور بعدیِ لاتاری ایرانخودرو یا مرغِ منجمدِ دولتی!
اگر به دنیا به چشم سکس نگاه کنی ، میشه سکس و شما قرارِ بیشتر مفعول باشی تا فاعل..!
اگر به دنیا به چشم کلاسِ درس نگاه کنی ، میشه مدرسه و باید مشقاتو به موقع بنویسی و حق نداری با نازنینزهرا یا ممدعلی بری بیرون بازی کنی!
اگر به دنیا به چشم جهنم نگاه کنی ، صدالبته جهنم میشه کما اینکه بایدیفالت جهنمیه برای خودش! و شما میشی بیفتکیِ انسان!(خیلیم خوشمزس به نظرم?)
اگرم به دنیا به دید محلی برای آزمونهای الهی و راهی برای رسیدن به بهشت نگاه کنی ، میشه محل آزمون کنکور ، و هر دفعه رتبت 6 رقمی میشه تا یک سال دیگه از زندگی خستهکننده و بیخروجیت رو صرف این آزمون مزخرف و بیخروجی++ کنی..
اگرم به دنیا به چشمِ یک متغیرِ وابسته به نوعِ نگاه فرد مذکور یا مذبور نگاه کنی ، میشه دنیای خالی! دنیای خالص! دنیایی که صرفن دنیاست ، نه بیشتر و نه کمتر و حالا میشه کارهای جالبتری باهاش کرد..
پ.ن: به نظرم اگر یه Ctrl+S داشت این ویرگول ، توی زیرِ اتک رفتن ریسورساشون صرفهجویی میشد ولی خب.. چی بگم!؟ جز اینکه ویرگول ، به هزاران دلیل باید به پایان سلام کنی..!

منطق آچاری برای تمامِ فصوله نه فقط موقعی که دلت از عواطف گرفت و نخواستی دیگی به سهتاره افسونکننده زندگی و خوگشلیاش گوش بدی!
منطق فقط ابزاری برای یافتنِ گافهای استدلالی و امثالهم نیست! منطق آلتِ دستِ بدیهیاتِ روانشناسانه و رواندرمانگرها نیییییییست!
منطق ، استدلالکردن نیست! منطق ، فرایند تعیین اعتبارِ استدلاله!
یعنی چککردنِ اینکه آیا همیشه ، خروجی یکسری مفروضات و فعل و انفعال اونها برهم ، یک چیزِ واحد هست یا نیست!؟
مثال:
اگر جاسم فیلسوف است ، پس جاسم فقیر است. جاسم فیلسوف است، بنابراین ، جاسم فقیر است..
If K>10: then K>2; K>10; Therefore: K>2.
اگر قاسمپاشا در اصفهان باشد ، پس قاسمپاشا در نیشابور نیست. قاسمپاشا در اصفهان است، بنابراین ، قاسمپاشا در نیشابور نیست..
این سه تا مثال بدیهی میخواد به ما بگه که ، فقط یکی از شروط برای درستی استدلال ، درستبودنِ مفروضاتِ موجود هست!
مثال زیر رو مثلن دقت بفرمایید:
خسرو ، عاشق شیرین است. انگور نیز ، شیرین است. بنابراین ، خسرو عاشق انگور است!
مفروضات درست هستن ، اما خروجی استدلال چی!؟ (با فرضِ اینکه خسرو انگور دوست نداشته باشه :))
خیر درست نیست!
این اولین وظیفه مهمِ منطق و منطقدان هست. یعنی نه فقط اعتبارسنجی مفروضات ، بلکه بررسی سازگاری و حقایق منطقی ، سبک و سنگینکردن سیستمهای منطقی و ... هم بر عهده منطقدان هست!
یعنی تا حدِ زیادی ، منطق و منطقدان ، اعتبارسنجهای داستانِ ما هستن ، ولاغیر!
و درنهایت باید یادمون باشه ، منطق بایدِ بایدِ باید ، بیطرف باشه!
اصول زیستشناسی ، فقط در قلمرو زیستی قابل اجراست و اصول اقتصادی فقط در قلمروی معاملات مالی صادقه!
اما منطق ، یک علم یا مجموعهای از اصول کلی و همهجانبهست که میتونه در هر موقعیتی به کار بیاد (البته نه دیگه برای هر کاربردی) بنابراین باید خیلی دقت کرد که منطق ، به سمت و سوهای خاص آلوده نشه.
همونطور که میدونید و میدونیم ، خروجیِ یک سازوکار ، بیش از اینکه به ورودیهای اون مربوط باشه ، به اتفاقاتی مربوطه که داخل سازوکار میفته و بلاهایی که سر ورودیها میاد..
همین!

دوستِ من ، پول همهچیز است!
دانشگاهِ بهتر!؟ پول ؛ مدرسه بهتر!؟ پول ؛ تغذیه بهتر!؟ پول ؛ سفرهای بیشتر به جاهای دیدنیتر!؟ پول ؛ لباسهای خفنتر!؟ پول ؛ خوابِ راحت!؟ پول ؛ بیداری راحت!؟ پول ؛ معتبرشدن نظرات!؟ پول ؛ معروف و محبوبشدن!؟ پول ؛ ازدواج!؟ پول ؛ بچهدار شدن!؟ پول ؛ تفریح!؟ پول ؛ راهرفتن!؟ پول ؛ نفسکشیدن!؟ پول! ... هیچی!؟ پوووووووووووول.
دلیل میخوای از من!؟
پول.

واقن عزیزم ، اینجا ایرانه!
هیچ جای دیگه غیر از اینجا ، چیزی تحتِ عنوان #8569* نداریم ، چه امامآی کدش و چه اون اعدادی که وقتی میشنویشون میخندی در حالی که خنده ندارن!
هیچ جای دیگه ، سرِ یک لچک که باید روی سر قرار بگیره ، کسی رو به قتل نمیرسونن!
هیچ جای دیگه ، هزار هزار میلیارد نمیکشن بالا و بعدش راست راست جلو ملت راه نمیرن و رئیس پارلمانش نمیشن!
هیچ جای دیگه ، پرزیدنت قبلی ، تبدیل به شیطان و هیولا نمیشه ، طوری که تصویر بعد از ریاستش با قبل از ریاستش ، مثل تفاوت چای داغ توی زمستون با چای داغ توی چله تابستون باشه!
در حالی که این خادمِ جمهور ، چه قبل ریاست و چه بعد ریاست ، نهایت تفاوتش مثل فرقِ کوییکِ سایپا با کوییکِ پارس خودرو بوده (یکی شخمیتر از دیگری)!
هیچ جای دیگه ، تیتر یک روزنامهها و نقلِ محافل نمیشه پاچههای شلوار صغریپلشت یا تتوی روی آرنجِ ممدسورتمهسوار!
هیچ جای دیگه ، سرنوشت یک ملت و یک نسل رو خلاصه در طرز پوششِ اون نمیکنن!
مسائلی که در کشورهای دیگه ، خودشونو پاره میکنن تا سریع ازش عبور بشه و بولد نشه ، اینجا شده دغدغه اول و آخره ، چه اینوری و چه اونوری!
هیچ جای دیگه ، موندن توی ترافیک چالوس و گوشدادن به کیارپ یا یانگسادن به عنوان یک کار خلافِ عُرف ، تفریح یا لذت از زندگی محسوب نمیشه!
هیچ جای دیگه ، مجلس ختم رو بعد از 1400 سال برگزار نمیکنن!
هیچ جای دیگه ، گردنِ خم ، ریشِ بلند ، پیرهن گشاد ، رد مهر ، سرِ پایین و تسبیح توی دست ، نمادی از رستگاری و جوونِ درستکار بودن نیست!
هیچ جای دیگه ، سه روز نشستنِ مداوم در یک فضای بسته و هر وعده تخممرغ آبپز خوردن رو ، جهاد در راه خدا و عبادت و مدیتیت نمیدونن!
هیچ جای دیگه ، هر ماه حداقل 18 هزار تومن پول آبونمان یا 56 تومن قبضِ تلفن نمیدن در حالی که زیر یک دقیقه با تلفن صحبت کرده باشن!
هیچ جای دیگه ، با سرعت دانِ 2 مگ و سرعت آپِ یک پنجمِ دان ، بشکن نمیزنن!
هیچ جای دیگه ، نماد یک ملت (مثلن تیم ملی فوتبال) ، نمیشه دشمنِ همون ملت!
هیچ جای دیگه در این دنیا ، به اندازه ما ادعاشون باسنِ خر رو پاره نکرده و در عینِ حال ، خروجی اون ادعا یک مردابِ بوگندوی حال به همزن نیست که دوست نداری حتی از کنارش رد بشی ، چه برسه به اینکه بخوای تقلا کنی که در اون پذیرفته بشی! توف تو این اجتماع و تو این همه ادعا و دروغ..

هیچ جای دیگه ، بعد از چهل سال به این نتیجه نمیرسن که دو برابر شدن جمعیتِ تحصیلکردههای زن در سیستم آموزشی نسبت به مردها ، برای طرز فکرِ حاکم ، حکم یک عقبگرد رو داره و جبرانش رو با مسمومکردن دخترای کمسن و سال نمیکنن!
هیچ جای دیگه ، صاحب ویدیوی یک رقص ساده رو در کمتر از 24 ساعت بازداشت نمیکنن ، اما در عوضش بعد از 6 ماه بیان بگن که ما هنوز نتونستیم جنایتکارانِ ترور بیولوژیکی رو شناسایی و دستگیر کنیم!
اما چرا!؟
چون هیچ جای دیگه ، شریعتی و مطهری ، اسطوره نمیشن!
هیچ جای دیگه ، روانیهای زنجیرهای که از قتل و کشتار لذت وافر میبرن ، همهکاره مملکت نمیشن و الگوی مدیران ، یه مشت روانیِ مازوخیست نیست!
هیچ جای دیگه ، افرادی که جاشون توی تیمارستانِ ، برای درست و غلطِ من نوعی که خودم صلاح خودم رو بهتر از هر کسی میدونم ، تصمیم نمیگیرن ، بلکه سر موعد قرصاشون رو بهشون میدن و پوشکشون رو عوض میکنن!
هیچ جای دیگه از این گیتی پهناور ، پوچگرایی و دُگم ، حکم عَلَم ایستاده در تاریکی رو نداره (وقتی خودش اصلِ تاریکیه)!
و هیچ جای دنیا ، واکنش نشوندادن به این همه مشکل و بحران ، به فحش و نیش و کنایه ختم نمیشه!
وقتی که حتی ممکنه به واسطه بیکفایتی به چپگیریهای متوالی سردمداران کشور ، شهرت که اصفهان باشه در یک آن محو بشه و به واسطه بیآبی و خالیشدن سفرههای آب زیرزمینی ، به داخل زمین بلعیده بشه..
تو باید توی اون شو اجرا کنی و مردم رو با مشکلاتِ ممکلت بخندونی!؟ نباید به جای کفزدن برای این دلقکبازی ، دستا رو مشت کرد علیه هیولاهای سردمدار!؟ ما دلقک زیاد داریم رفیق ، تو دیگه شیرینبازی در نیار :...) (لازم میدونم اینجا حتمن یادآوری کنم که منظورم دقیقن با تیم ویرگول در اصفهان بود و نمیخوام از یک جمله چندین برداشت بشه چون من دقیییییقن منظورم ویرگول بود ، خود خود خود ویرگول).
و صد البته ، هیچ جای دیگه ، تنها سرویس بلاگر مطرح ملت ، تحفه نطنزی مثل ویرگول نیست!
نمیدونم با همه اینها ، تَبت افت کرد یا نه!
اما هر وقت از وضعیت خیلی به تنگ اومدی و فکر کردی دیگه نمیتونی ادامه بدی و به این فکر افتادی که فقط تویی که نمیتونی با این شرایط کنار بیای و بقیه اوکین؛
نکاتی که اینجا خوندی رو برای خودت یادآوری کن و بدون که ، همه ما توی یک کشتی هستیم..!
پ.ن: فاتحه این مملکتو باید خوند دیگه ???