چند روزیِ که طبع شعر و شاعریم گل کرده و خب سبب شده که دستمایه‌ی رمنس‌نوشته‌هام رو کشف کنم!
عجیبه که این ماشینِ ساخت‌ِ تئوری‌های توطئه یه دفعه شده گودبوی وث استرانگ اموشنز!
لیک دُز زیاد از احساسات باعث میشه رودل کنم پس بهترِ یکم برگردیم عقب..
یه چند قدم عقب‌تر از اونجایی که با استفاده از هر کلمه‌ی خفن و دهن‌پرکنی سعی کنم چیزی بنویسم که بتونه به ظاهر ، پیچیدگی درونم رو ابراز کنه!
اما من قبلن اعتقاد دارم که هیچ‌کس توی این دنیا اون‌قدرام که فکر میکنه پیچیده نیست. در نهایت قرارِ بندازنمون توی یک چرخ‌گوشتِ قضاوتی ، متشکل از خروجی‌های صفر یا یک.
یا خوبی یا بد ، تموم شد رفت..
اما و اما . . .
(در ضمن من قلبن رو از دستی نوشتم قبلن - اصلن فکر نکن از من حواس‌جمع‌تری رفیق ?)
تایتل پست هیچ ربطی به محتوای داخلش نداره و این کار رو از سعید روستایی یاد گرفتم ، شایدم حاتمی‌کیاشون!
چه جنایتی! چطور میشه این دو تا رو توی یک کلاستر ، پک کرد!؟(ساری ، داخل فیلد کاری من همه به کتگری میگن کاتاگوری و من برای فرار از این اشتباه ، از کلاستر منشعب از کلاسترینگ استفاده میکنم)
و اما خطای اول؛
خب ، من آدم منطقی‌ام! ولی صبر کن..
من تقریبن پنج روز از هفته رو شبیه یک بیل‌مکانیکی رفتار میکنم ، فقط یکسری حرکات از پیش‌تعریف شده رو انجام میدم ، یک سری تسک رو هندل میکنم و تمام!
نه با کسی حرف میزنم ، نه به کسی دلداری میدم ، نه آدم جالبیم ، نه شوخ ، نه دلسوز و نه هیچ چیز دیگه‌ای که شبیه تعریف هیومن(اگر اسم بچتو بذاری هومن ، آدم میشه!؟) در این عصر باشه..!
اما پنج روز ، نه هفت روز(تازگیا شده سه و نیم روز بیل‌مکانیکی - سه و نیم روز لاو کویین!)..
دو روز انتهای هفته رولوشن صورت میگیره و کلن چپکی میشم! احساسات با خوی زنانه میزنن بالا و من نمیدونم با این آشغالا چیکار کنم! خوی زنانه منظورم این نیست که دوجنسگرا یا دگرجنس‌خودانگاری چیزیم ؛ اتفاقن فول‌استریتِ فاکینگ سنتیم و تعاریف بابام از استنداپ‌گایی که تتو نمیزنه ، لی چسب نمیپوشه و پرسینگ رو حتی تصورم نمیکنه.. همیشه توی کلم میچرخه!
ولی ، رفتارم در پنجشنبه و جمعه اصلن شبیه یک آدم سنتی با عقاید سفت و سخت نیست..
بگذریم و بیایید نادیده بگیریم که این رو در یکی از استادای دانشگاهمونم دیدم ، کسی که وقتی کدش باگ میخورد و نمیتونست باگ رو هندل کنه ، سیگارشو سر کلاس در میاورد و چند پک میزد!
اون تمام قوانینو به نیمکره‌ی راست فلانِ چپش میگرفت. هر کار دلش میخواست میکرد و به معنای واقعی کلمه.. خودش بود.
منم از روی اون اسکی رفتم ، حس میکردم من و اون یک خصلت مشترک داریم و اونم اینه که زیادی با جهان پیش‌رومون رُک و پوست‌کنده‌ایم.
البته منظورم این نیست که توی خیابون رو هر کی کراش زدی درجا ماچوبوس و .. ??
با این حال ، این آزادی در مفهومِ خودت بودن رو از اون یاد گرفتم. البته که اون الان دیگه توی دانشگاهمون نیست ، در واقع حتی توی خونه‌ی خودشم نمیشه پیداش کرد. اون سر همین خود‌ت‌بودن به فنا رفت ، الان جاییِ که شایسته‌ی هیچ استادی نیست و حتی فکرشم برام دردناکه که اون رو چطور زمین زدن.. (گاهی وقتا مهدی عج رو صدا میزنم و میگم که ما رو از شر منتظرانت نجات بده ، اونا حتی به استاد درجه یک ما هم رحم نکردن).
ولی تو همانی که منم!؟
البته که نه.. چالش من اینِ که تعادل بین تنهابودن و با دیگران‌بودن رو رفع و رجوع کنم. آره ، اگر ولم کنن ممکنِ تا یه هفته از اتاقم در نیام ، و اگر از اون ور بوم بیفتم ممکنِ تا یه هفته برنگردم خونه(که البته یکم پیازداغش زیاد شد).
ولی ماجرای تو فرق داره دوست من ، نه من میتونم کمکت کنم و نه تو میتونی کمکم کنی. هر کسی ماجرای خودش رو داره ، هر کسی یک جور مزخرفاتی رو در زندگیش تحمل میکنه.
یه سری‌ها در دنیای امروز هستن که کارشون قضاوت دنیای اطرافشونه. اونا عقایدشون رو به شکل وحی‌منزل بیان میکنن و طوری رفتار میکنن انگار همه چیز رو میدونن(یکی از اینا خود منم).
ولی تو نباید به اونا گوش بدی ، یعنی گوش بده ولی کاملن مطیعشون نباش. دریچه‌های دید من و تو با هم متفاوتن ، من وقتی توی خیابون قدم میزنم نگاهم بیشتر به جاییِ که وجود نداره ، یه جور جای خارج از زمان و مکان که بتونم توش خلوت کنم. اما کنار دستیم ، نگاهش به ویترین مغازه‌هاست ، شایدم داره به این فکر میکنه که وقتشه استایلش رو عوض کنه و به جای رنگای خنثی از رنگ نارنجی یا قهوه‌ای روشن استفاده کنه.
اینا یکی نیستن ، چالش اون اینِ که مدام خوشگذروندن و یللی تللی رو کنار بذاره و بشینه پای درس و مشقش تا حداقل از بقیه‌ی دنیا عقب نمونه.
اما چالش یکی مثل من اینِ که سعی کنم یکم خوش بگذرونم و این‌قدر به مرغ افتر تخم مرغ یا تخم مرغ بیفور مرغ فکر نکنم..
پس بیا فقط به هم نگاه کنیم ، نه اینکه از رو هم تقلید کنیم ?
حافظه‌ی عکاسی‌ای دارم (این اصطلاح شدیدن غیرپرژنه :)). یادمه در دوران طفولیت چندباری طعم دست‌فرمون عمه‌م رو چشیدم. زمانی که اون‌قدر کوچیک بودم که یکی از بندای کمربندم برام کافی بود. ماشین عمم همیشه زیادی صدا میداد. بعدها متوجه شدم که اون همیشه با دنده پر میرونه.
نمیدونم چرا ، شاید این حس خوبی بهش میده. اینکه با حالت کاریزماتیک دنده عوض کنی ، شاید این یک‌جور بروز عواطف زنانه‌س که من درکش نمیکنم.
اما هر چی که هست ، تا همین امروز باعث شده کلی به خاطر دیسکوصفحه تو خرج بیفته. با این‌حال اون هنوزم قبل از تعویض دنده ، تا بیخِ بیخ گاز رو پر میکنه!
خطای دوم ما دقیقن همینِ رفقا! ما عوض نمیشیم..
بزرگترین عیب من از بچگی ، قدرت عجیبم در خالی‌بندی و لاف‌زنی بوده. البته الان تو ترکم و دارم دیتاکسین میکنم. با این‌حال این بزرگترین عیب من بود و تا امروزم زیاد فرقی نکرده..
میبینید؟ گذر زمان هیچ چیزی رو درست نمیکنه. فقط یه لایه غبار میشینه روی مشکلاتتون تا شما کمتر بهش توجه کنید. سرتون رو با رنگی‌استافای زندگی گرم میکنید و روتون رو از مقابل اون بولشتای آشکار برمیگردونین.
اما اون‌ها یه روز میان سراغتون ، در بدترین و تلخ‌ترین ساعات.
یا باید یه چیزی رو تغییر بدی و مطمئن بشی که تغییرش دادی ، یا منتظر بمونی همون‌طور که واقعن هست بیاد سراغت.
نه دود ، تو حتی اگر علم غیبم داشته باشی ، بازم نمیشناسی!
خب حداقل هالیوود رو این یکی خیلی مانور داده ، این که همیشه قرارِ یه‌‌دفه یه اتفاقی بیفته و تو یادت بیفته که آووو ، من فلانی رو نشناختم.
لزومی نداره که حتمن به مرحله‌ی ریزش ابرو یا افتادگی پلک برسی ، وقتی که میفهمی یکی رو نشناختی!
باید بدونی خاصیتش همینه ، آدما پیچیده نیستن ، ابدن نیستن. ولی نمیتونی حتی تصورشم کنی که چه قدر به تکانه‌های ناخودآگاهشون وابسته‌ان.
طرف با بوی پیازداغ تا نیم‌ساعت به یاد خونه‌ی قدیمیش زار میزنه ؛ چه انتظاری داری؟
و البته ، مدیایی مثل نتفلیکس داره نشون میده که چطور یه انسان باید به غرایزش اجازه‌ی ظهور بده. در اینکه همیشه شیوه‌های مختلفِ سرویس کردن دهنِ معلم دینی رو توی ذهنم تصور میکردم و گاهی‌اوقاتم سر اینکه خوابیدن با حواریون در بهشت چه کار مشمئزکننده و کثیفیه تا ساعت‌ها دهن به دهن اون گوریلای پشمالو میذاشتم ، شکی نیست ؛ اما اجازه‌دادن به ظهور غرایز میتونه خیلی خطرناک باشه!
منظورم این نیست که اینجا میدل‌ایسته و نمیتونی وسط خیابون ابراز احساسات کنی(که البته همین‌طورم هست ولی من در اینجا به این نکته اشاره نمیکنم) ، منظورم اینِ که خب اون حروم‌لقمه‌هایی که با این کارا مخالفت میکنن و خون همرو تو شیشه کردن ، برده‌ی تام همین غرایز آشغالن که حال آدمو بهم میزنه.
کت‌شلواریِ منهتن‌نشین و آخوندِ بوگندو هر دو یک عقیده دارن. ما نباید به هیچ‌کدوم تن بدیم. تو منو نمیشناسی و منم تو رو نمیشناسم ، سعی نکن با رها کردن غرایزت ماجرا رو از اینی که هست پیچیده‌تر کنی..
یه روز با خودم گفتم من خدا رو نمیشناسم. رفتم کتابخونه و به متصدی کتابخونه (که اتفاقن یک آخونده و یکی از بهترین دوستامه) گفتم یه چیزی در مورد خدا بهم پیشنهاد بده.
خب بیا واقع‌بین باشیم ، اون مثل جو گلدبرگ بهم نگفت "هی در" و بعدشم با یک تعریف خفن و دراماتیک از "فرانکشتاین" نیومد سراغم!(البته که ربطی به خدا نداره این کتاب - شایدم داره ???)
اون بهم "گفتگو با خدا" رو پیشنهاد داد. قسم میخورم که تا حالا چیزی تا اون لحظه من رو این‌قدر از خودم بیخود نکرده بود. 150 صفحه‌ی فوق پیچیده و فلسفی-معناشناختی از نسخه‌ی اولش رو همون‌جا توی کتابخونه خوندم.
تا یکم بعد که ، هر سه نسخه رو با سرعت رعد بلعیدم. هرچند نسخه‌ی آخر خیلی سیاسی و قضاوتی شد اما با این‌حال عالی بود. من اون‌جا فکر میکردم که تمومه..
همرو فهمیدم!
اما نبود. چه‌قدر چیپ بودم و هنوز هستم. بعد از اون عصر ماشین‌های معنوی رو با همین سرعت خوندم. گفتم تمومه!
بازم نبود. نیچه ، جردن پیترسن ، اون یارو که میگه فاک همه چیز ، تولستوی ، کامو ، هدایت ، کافکا ، حتی اون سارترِ بی‌همه‌چیز و (انبوهی از کتابای مزخرفی که خجالت میکشم حتی اسمشون رو بیارم و دوست دارم با یک شوک الکتریکی به مغزم از شر خاطرات خوندنِ اون فجایع خلاص بشم)..
هر بار گفتم کافیه ، ولی نبود و نیست و نخواهد بود..
هیچ‌وقت کافی نیست. هیچ‌وقت برای هیچ‌چیز کافی نیست. نقطه‌ی کمال در این دنیا وجود نداره. همیشه ادامه داره و همیشه فصل بعدی هم هست که در دست تولیده!
باید همش ادامه داد. همش خوند ، همش شنید ، همش حرف‌زد ، همش ابراز کرد ، همش تبادل کرد ، همش برین‌استورم و ...
میدونی کی کافیه!؟ زمانی که دیگه نتونی دست و پاتو تکون بدی و بالای جسمت کلی خاک ریخته باشن. شایدم خاکسترت در حال پرواز در هیمالیا باشه ، کی میدونه!؟
خب این همون خطای چهارمه. ولی نه.. اندکی صبرله!
گمونم اینجا آخر پست باشه چون معتقدم عدد پنج برام خوش‌شانسی میاره و تا حالا با پیرهن شماره پنج سه تا مدال گرفتم! البته این مربوط به دوران نوجوونیه و الان دیگه مهم نیست و تازه رنگ هیچ کدوم ازونا طلایی نبود!
توی اون فال عجیبه میگفت عدد من 7عه!
چرند اندر چرند. من حتی از سیستم خرافاتی اون هم فکت استخراج کردم ؛ و فهمیدم این سیستم طالع‌بینی که فاطی‌پلخمون و شمسی‌کوره ازش مدام صحبت میکنن ، قوسِ آتشین مزاج و فروردینی مغرور..
حتی همینم دارن اشتباه میگن! این سیستم وسترنه و طالع‌بینی غربی اصلن وجود خارجی نداره! یعنی چرته.
طالع‌بینی اصلیه میشه سیستم ودیک که مربوط به شرق و هندِ شاش‌گاوخوره! (عجب قضاوتی :())
در واقع اگر حتی یک درصد خواستین این چرندیات رو برای خودتون در نظر بگیرین ، ماه تولدتون رو یه دونه بکشین عقب تا روایت من‌درآوردیه طالع‌بینی براتون کار کنه. مثلن اگر فروردین به دنیا اومدی ، اسفند میشه خصوصیات تو و واقعن چه‌قدر زده به سرم که دارم در مورد همچین چیزی حرف میزنم؟!؟؟
اما سکون!؟
خب عرض خاصی ندارم در این‌باره و فقط دوست داشتم 5 تا ساب‌تایتل برای تایتل بی‌ربطم داشته باشه :)
ساکن نباشید ، همین?
پ.ن: چرا باید به نویسندگی معتاد بشی و این باشه اون ایکیگای لامذهبت!؟ نمیشد به یه چیزی معتاد باشی که برات پول مول بشه!؟ هعب بیب ??
