سال ۱۴۰۲، عجب سالی بوده!
سیل عظیمی از "اولین"های من امسال رخ داد. البته وقتی میگی اولین، ممکنه اکثریت ذهنشون بره سمت مسائل زیرِ پتویی اما خب منظور من این نبود. اولینهای من بیشتر از جنس اولینهای آدمی بود که مدتها از دور به تماشای فضای بیرون از فضای محبوب خودش نشسته بوده، و حال به یکباره خودش رو بیمحابا به دل کار میزنه تا بر ترسش، یا هیجان بیش از حدش از رویارویی با این مسائل، غلبه کنه.
پارسال همین موقع، حتی فکرش رو هم نمیکردم که همچین آدمی باشم!
پارسال همین موقع، اصلا انتظار این رو نداشتم که اینطوری در برابر این همه چالش بتونم طاقت بیارم، اصلا به مخیلهم خطور نمیکرد که سال دیگه این موقع، قراره چهقدر کَنده باشم از گذشته و چنان از پشت سرم عبور کرده باشم که اصلا یادم نیاد چندی پیش، برای چه چیزهایی غصه میخوردم یا دغدغهم چه چیزهایی بودهن..!

به گذشته که نگاه میکنم، مثلا روزهای پایانی سال پیش و یا روزهای آغازین همین امسال، اوضاع زمین تا آسمون فرق میکرد. چطور میشه که یک آدمی، خودش رو تا مدت زمان زیادی کرکس فرض کنه و وجود خودش رو مدام زیر سوال ببره و مدام با مفاهیم تیره و تار از خودش نقل قول کنه، و سپس همین آدم شش ماه بعد تبدیل بشه به یک آدم دیگه که علیرغم وجود یکسری مشکلات، اما زمین تا آسمون فرق کرده!؟
شش ماه پیش اونقدر در توهم و رویا غرق بودم که درست نمیفهمیدم دارم چه کار میکنم. همون موقع بود که دو تجربه لاویداوایی پیچیده داشتم که بابت اولیش هنوز که هنوزه خودم رو سرزنش میکنم که چرا کاری رو که میدونستم قرار نیست تا تهش باشم رو، شروع کردم!؟
از زمانی که یادم میاد، هیچ وقت مصداق یک آدم دیوث نبودم. توی زندگی و تجربیات شخصی خودم، آدمهای دیوث زیادی دیدم که در دیاثت حد نداشتن، برای همین در مقایسه با اونها، به گمونم من فرشته هستم!
چندی پیش اتفاقی چشمم خورد به عنوان یک تاپیک مورد بحث در ردیت، افراد زیادی مشغول زد و خورد فلسفی و توصیفی درباره یک سناریو بودن، "ناگهانی رفتن"!
یک طرف میگفت که اون احساس خلعی که حاصل از ناگهان طردشدن هست، تا ابد برای فردی که ترک شده باقی میمونه. اینکه توضیحی در کار نباشه، اون طرف رو از درون نابود میکنه هر چند اگر تقصیر کار نباشه و نقش خودش در یک رابطه رو به خوبی ایفا کرده باشه.
طرف دیگه اما معتقد بود که قطعا دلیلی وجود داشته که یکی از طرفین، علیرغم رابطه موجود، ناگهان زده به سیم آخر و کشیده کنار. برای من چی!؟
برای من کدوم یکی صدق میکرد؟ در واقع همیشه خودم رو به عنوان یک فرد بیمسئولیت برچسبگذاری نکردم چون حقیقتن انگشتشمار بوده مواردی که بخوام مسئولیت چیزی رو قبول کنم!
من توی این ۲۰ سال زیست پر فراز و نشیبم، نسبت به اکثریت، کمترین میزان قولدهی و مسئولیتپذیری رو در اداره آمار انسانی ثبت کردم. با این حال دو اشتباه بزرگ در زندگیم داشتم که مدام منو عذاب میدن و باعث میشن که خودمو ملامت کنم. اولی وقتی بود که در سنین ۱۷ تا ۱۹ سالگی هدر فلسفه و روانشناسی کردم (در واقع من میتونستم خروجی مفیدی از این همه مدت کند و کاو در این مقولات داشته باشم و در اوج خداحافظی کنم اما ماجرا رو بیجهت کش دادم و خواستم به چیزی برسم که عملا امکان رسیدن بهش وجود نداشت، شاید رسیدن به معنای غایی زندگی!). این نقطه ضعف که بخوام در کوچکترین قسمتهای زندگی هم دنبال معنا و هدف بگردم، هنوز که هنوزه با منه و ترس از رسیدن به پوچی، حسابی منو تکون میده که هر لحظه در پی رسیدن به یک چیزی باشم. چیزی که من رو از رکود حاصل از بیمعنایی خارج کنه..
و دومین اشتباهم، بازیکردن با احساسات کسی بود که احترام زیادی براش قائل بودم و هستم. راستش اکثریت افرادی که توی زندگیم دیدم، رفتار وحشتناک قهری با اصطلاحن اکسشون دارن اما خب من حداقل از این لحاظ، روشنفکر نشون دادم و سعی کردم در قبال یکی دو نفری که برام در این موقعیت قرار گرفتن، عادی رفتار کنم.
با اینحال، همچنان بابت اتفاقاتی که پیروی دومین اشتباه بزرگ زندگیم رخ داد، احساس گناه میکنم. شاخص دیاثت در من یا خیلی پایینه، یا خیلی بالا که دارم با بیان این عبارتها، کمی از بارم رو خالی میکنم.. روی این خطوط شلوغ و پلوغ نوشته!!!

از طرف دیگه، آدمهایی رو هم میشناسم که علیرغم داشتن تجربه زیسته بسیار لاغر و مردنی و جزئی، ادعا میکنن تمام و تمامیت دنیا رو لمس کردن و چشیدن. نمونهش در همین ویرگول هم کم نیست که سیلی از کلمات اغواکننده، باعث میشن ما توانایی بازی با کلمات را با میزان تجربه و حسآمیزی فرد نویسنده اشتباه بگیریم!
خیلی اوقات هم خیلیها رو دیدم، حتی خودم رو، که از شدت فقدان تجربه و دستاویز فکری، روی میارن به کند و کاو بیدلیل در گذشته و خودشون رو به هر دری میزنن تا یک چیزی بامسمایی از گذشتهای پوچ و پوک بیرون بکشن. اگر بخوام درباره خودم هم مثال بزنم، اگر بیشفکریهایی که در مورد عملکردم در حرفه یا درباره ایجاد پرسونای دلخواهم رو حذف کنم یا همین نیمچه تجربیات لاویداوایی، چیزی برای ارائه به دنیا ندارم. صرفن یک آدمیام که دُز موهوماندیشیش نسبت به سایرین، خیلی بیشتره که تازه این یکی مورد هم داره کمرنگ میشه، چون تازگیها در قبال زندگی دست به آچار شدم و از رقابت و کَلکَل با دیگران خوشم اومده..!
در واقع حس میکنم یک آدم بسیار توانمند و بینظیر بودم و هستم که با بیشفکری و گوشه گود نشستن، به دیگرانی فرصت خودنمایی داده که صلاحیتشون به مراتب کمتر بوده. در واقع نقطه جی عصبی من رو عواملی تحریک میکنن که به هر دلیل، نشاندهنده یا بیانگر عدم صلاحیت من درباره یک موضوع باشن؛ از هیچ کاری برای برتر شدن دریغ نمیکنم تا جایی که شاخص دیاثتم بالاتر از حد مجاز نره..

از طرف دیگه افرادی رو میبینم که خودشون رو صرفن به خاطر رسیدن به یک مقبولیت اجتماعی، داخل چارچوبهایی فشار میدن که واقعن بهش تعلق ندارن!
مثلن کسانی رو میبینم ویگن گوش میدن که واقعن به هیچ بخشی از هیکل و طرز فکر و زندگیشون نمیخوره بخوان همچین چیزی رو گوش بدن و حتی جلوی بقیه ازش تعریف هم کنن و دربارهش نظر شبه کارشناسی هم بدن(!)؛ و به همین موازات اون چارچوبهایی که واقعا دوست دارن رو از دیگران قایم میکنن تا مقبولیت اجتماعی رو در شاخص بالایی برای خودشون حفظ کنن.
نمیدونم چه اشکالی وجود داره که من بگم پوتک گوش میدادم و میدم همزمان چهار تا تب روی فایرفاکس باز دارم که یکی سخنرانی جردن پیترسنه، دیگری مباحثه برهانی با یک آخونده، اون یکی موزیک ویدیو لیتوـه و آخری هم یک پیج از مدیوم که داره درباره دلنوشتههای آغشته به بیوفیزیک یک شیمیدان رو به ملت عرضه میکنه و و و .. و همزمان به فکر باز کردن تب پنجمم تا درباره کانفیگ فایل داکر کامپوز از جیپیتی سوالاتی رو بپرسم..
روزی که بتونم و بتونیم برسیم به درجهای که در قبال شاخص مقبولیت اجتماعی، به صورت محکم با لحنی رسا و با حالتی بسیار سلیس، عبارت "فلان فلانش" رو سر بدیم؛ دنیا برای لحظاتی بهشتی میشه برای خودش.

تا حالا به این فکر کردین که در کارزار غرشهای خرس نزولی و شاخکشیهای گاو صعودی، این ما مردم معمولی هستیم که داره به نشینمنگاهمون گذاشته میشه!؟
شاید بهتر بود تک جمله بالا رو در قسمت عنوان عکس میذاشتم ولی حالا..
این رو هم بگم که واقعن از ویرگول گلهمندم که میزبانی سایتش رو داره با پارسپک هندل میکنه. مزخرفترین و بیحساب و کتابترین شرکت هاستینگ که تا به حال در عمرم دیدم همین پارسپکه!
سرورهای پرسرعت پارسپک!؟ همین ویرگول ما از هر ۸ تا ریکوئستی که به سمتش ارسال میشه، قریب به ۵تاش رو از مشتقات ارور ۵۰۰ به کاربر برمیگردونه!
گذشته از این اگر یک شرکت درست و حسابی باشه و همچنین در حالت رشد و تزریق سرمایه هم نباشه، دلیلی نداره که در سایتهای کاریابی همیشه نزدیک به ۵۰ آگهی استخدام باز داشته باشه و هر کسی که سابقه کار در این شرکت رو داشته، بعد از خروجش از اون، انواع و اقسام فحشهای رکیک (بلااستثنا ک دار) رو نثار پرسونل زحمتکشش کنه!
سیاستهای غلط ویرگول تمومی نداره، و این سیاستها، ارتباطات ویرگول رو هم با امثال پارسپک گره انداخته که نتیجهای جز از دست دادن روز به روز بیشتر کاربراناش نخواهد داشت. چه بسا دهها متخصصی که نوشتههاشون رو بعضن میخونم و کیف میکنم، اما میبینم که آخرین پستشون مال مثلن ۵ سال پیشه. از تولیدکنندههای محتوای بینظیر بگیر تا متخصصان و توسعهدهندگان کاردرستی که همگی انگار به صورت دست جمعی از فعالیت در ویرگول انصراف دادن. از همه اینها غمگین کنندهتر، رادیو مِی و بهراد عزیز که مدتهای طولانیه دیگه خبری ازشون در ویرگول نیست.
من که همین الانش هم کار ویرگول رو تموم شده میدونم، ولی به هر حال گفتیم که گفته باشیم..

در پایان این نوشته که تنها هدفش، سبکتر کردن بار افکار من بود؛ باید بگم همچنان از اشتباه دومم در حال احساس کردن احساس گناهم و این احساس روی احساس منو هر روز بیشتر از قبل تحریک میکنه تا مابهازای اون اشتباه، در حق سایر آدمهایی که میبینم خوبی کنم و شاید یک روز اینقدر از سر جبران این اشتباه، قهرمانبازی در آوردم که بقیه در حد پرستش من رسیدن و خدایی چیزی شدم.
اما با این حال، اشتباهات ما و اعمالمون در گذشته، پاک شدنی نیستن.