ویرگول
ورودثبت نام
Kasra
Kasraحق نباید گفتن الا آشکار
Kasra
Kasra
خواندن ۴ دقیقه·۳ سال پیش

ضربت به سنگ

غمِ غربت ، بیگانگی ، دگردیسی ، خاطراتِ کهنه ، دردهای پنهان ، گیجیِ ملموس ، توهمِ درهم تنیده با واقعیت ، سستیِ قریب در دل ، وحشتِ فروخورده در وجود ، زشتی پنهان شده در درون ، خشمّ ، آماده‌ی جهش به بیرون.. مرگِ توداری ، پایانِ سکوت ، ازدیادِ بُغض ، انتهای خودداری ، ظهورِ اسبِ چموشِ بی‌رحمِ وحشی..
شبِ قبل ، آرزویی کردم ؛ که یا مرگِ من فرا رسد ، یا آنچه در درون است آشکار شود..
همه شب در دلِ تاریکی ، چیزی در من می‌لولد ، می‌جنبد ، رگ به رگِ من پر از خونی که از آن متاثر می‌شود ؛ هیولایی که لحظه به لحظه از انکارشدن خشمگین‌تر می‌شود ، هیولا می‌غُرد ، می‌گرید ، هیولا فریاد خواهد زد. هیولا در نهایت خود را آشکار خواهد کرد ، چه کسی قضاوت خواهد کرد که اعمالش درست است یا غلط!؟


قلمروی نیستی ، جوابِ هستی!

مواظب آرزوهایت باش چکاوکِ صبحگاهی ، که به اندازه نسیمی که در میان قُلوه‌سنگ‌های کوه در حرکت و پیچش است ، دوام نخواهی آورد!
زندگی باسرعت جریان می‌یابد ، با تمام شدت و حدت به پیش می‌رود و در یک چشم بر هم زدن به انتها می‌رسد. تمامِ پنداره‌هایی که از خود دور نگه می‌داری‌شان ، تمام تصوراتِ تو ، هوس‌های بی‌سرانجام ، در آنی به تو خواهند رسید ؛ آرزوهای تو نزد خودت بازخواهند گشت ، و تو تنها زمانی متوجه می‌شوی که چه خلق کرده ای ، که هیبتِ تنومند آن را ببینی. خواهی دید که بسیار متفاوت از آن چیزی‌ست که گمان می‌بردی..!
.پادشاهی در دل کوه پنهان بود. کوهی پر از طلا و معبدی پر از جواهرات. بر تختِ سلطنتش تکیه زده بود و از این وضعیت ، التذاذی وافر می‌برد گویی که میلیون‌ها نفر آن بیرون ، همواره در حال ستایش او و عظمتش هستند!
در حالی که پادشاه ، تنها پادشاه خودش بود و بر خود فرمان می‌راند. دشمن پشتِ دروازه‌ها صف کشیده ، پادشاه سرگرم جواهرات است. ثروتی عظیم ، تنها پایه مردی‌ست که خود را خدای دو عالم می‌داند در جهانی پر از مِه و دودِ غلیظ از توهم و خیال..
هر آنچه هست ، کافی نیست تا او را بیدار کند. چه چیز او را وادار به دفاع از سرزمینش خواهد کرد!؟ از وزیر و مشاور و فرمانده و سرباز و... گرفته تا رعیت و دون‌پایه‌های شهر ، همگی به او التماس می‌کنند که کاری کند.
اما کافی نیست..!
پادشاه به برقِ طلا که بر دیوارهای قصرش منعکس شده ، زُل زده و از جایش جُم نمی‌خورد. ندایی می‌آید که "نکند در میان این همه طلا ، بمیری!"
پادشاهی که در گرداب طلای مایع فرو می‌رود و ذره ذره ، غرق می‌شود..
سرزمینی بی‌صاحب ، دشمنانی شادان ، خانه‌هایی مخروبه و میراثی ، ویران!
این نکندهای لعنتی ، همه را دیوانه کرده‌اند. پادشاه اما شاید ، اولین و آخرین نفری باشد که در برابر این نکندها به جنب و جوش افتاده ، در برابر نکند نشود و نکند از دست برود ، شمشیرش را از غلاف بیرون می‌کشد و سپاهی در برابر دشمن صف‌آرایی خواهد کرد.
"نکند که بمیری!" ، خواهیم دید..
حتی با وجود اینکه ، روزی که بمیری عاشقت می‌شوند ، اما حالا زمانِ درهم شکستنِ نکندهاست!


مرا بیدار کردی!

هر روز ملال‌آورتر از دیروز ، روزهای زردرنگِ پوچ ، پر از انسان‌های متوهم و سخت‌گیر که به خاطرشان از خودت متنفر شدی. همگی در بندِ امیالِ خویش و گریزان از تماشای خود در آینه!
همواره در حال فرار از آنچه حادث شده و پناه‌بردنِ به دنیایی از سطحیاتِ جزئی که آدمی را دل‌زده میکند از هر چه بودن و زندگی‌کردن است!
این چه زندگی‌ست که سرشار از فریب و نیرنگ است!؟
این چه زندگی‌ست که پر از ترس و نفرتِ فروخورده است!؟
این چه زندگی‌ست که در پسِ خیالات و وهمیات پنهان شده!؟
این چه زندگی‌ست که زیرِ سایه یک دیوِ مجنون به دنبال ابقای خویش است!؟
این چه زندگی‌ست که مدام در حال پنهان کردن خویش از دست خود است!؟
این چه زندگی‌ست که جرئت به معترف‌شدنِ خویش ندارد!؟
این چه زندگی‌ست که به عقب نگاه نمی‌کند و سرش را برای دیدن جلو ، بالا نمی‌آورد!؟
این چه زندگی‌ست که ما داریم!؟
این چه ظلمتی‌ست که داریم تحمل می‌کنیم!؟
می‌خواهیم به چه قیمتی ، فقط باشیم!؟ به چه قیمتی سر از سمت و سوی حقیقت برمی‌گردانیم!؟
آنچه امروز بر من حادث شد ، نعره‌های تمام عیارِ هیولای درونم بود که آزادانه تمام کینه‌ها و حرف‌های نزده خود را با تمام نیرو ، به بیرون هُل می‌داد. در برابر هر کس و ناکسی که سرش را همانند کبک در برف فرو برده.
نرقصیدن به سازِ مجنون‌صفتانِ زمان ، چه فیضی دارد!؟ همان بس که حالا دیگر چیزی درونم ندارم که پنهان کرده باشم! رهایی قیمتِ گزافی دارد ، ثروتمند واقعی کسی‌ست که بتواند هزینه‌اش را پرداخت کند!
گاه هر چه می‌کنی ، روی معمولت نمی‌تواند هزینه‌اش را بدهد ؛ پس با خیالِ راحت؛
هیولای درونت را آزاد کن تا هزینه را ...
هیولای درونِ ما ، هیولای واقعی را از پا در خواهد آورد..
چشمه‌های ثروت از ما نشات می‌گیرد ، اما چه کسی آن‌قدر متعین و غنی‌ست که این هزینه را پرداخت کند!؟




حقیقت را مشت کرده‌ام و به پوزه‌ی گرگِ پرکینه‌ی بدسرشتِ زمان می‌کوبم. صدای من از هر زمان دیگری بلندتر است ، قدرتِ من از هر زمانی بیشتر است ، هیولای من از هر هیولایی بزرگ‌تر است.



متمول‌ترین هیولای دنیا که می‌خواهد هزینه‌اش را بپردازد.



۱۳
۰
Kasra
Kasra
حق نباید گفتن الا آشکار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید