چه خوب ، چه بد!
عجب اصطلاحاتِ حوصله سربری!
تمنای حضور در ناکجا آباد از شر حضور در اینجا!
چه‌ها که نمی‌سلفی تا بیابی‌اش دوباره!
در باد و بوران ، میانِ گرد و طوفان ، هنوز میبینی؟
آن‌سوی آیینه که به آن زُل زدی ، کسی نیست؟ کسی هست!؟
صورتک بر چهره زدی ، برش دار!
کور اند دیدگانت ، بشورشان!
بکش بر صورتت مسحی باتدبر ، بی‌گمان ، از سر ایمان!
دیدمش اما سرحال نبود. در گذشته ردی در او وجود داشت از میل به زیستن ، او از "تجربه زیسته" شرمگین نبود و تمامیت خلقت ، بالا و پایین و چم و خم روزگارش را به درون هُل نمی‌داد!
گاه از روی خطا و اشتباه هم که شده ، ذره‌ای از محتویات درونش را که به داغی محتوای دیگی جوشان بودند ، لو می‌داد. نه‌چندان از روی اختیار ، از بین کاسه‌ها و نیم‌کاسه‌هایش ، نم پس می‌داد..!
اهل نالیدن از حال و روزش بود ، به شیوه‌ای هنرمندانه و رندانه می‌نالید. عادت داشت اهالی دِه نزدیک را با نیش و کنایه‌های وحشتناک موشکافانه و دقیقش آزار دهد ؛ هیچ‌زمان لِه کردن شخصیتِ سُست و بی‌بنیان اهالی را از قلم نمی‌انداخت و هر زمان که پرشان به پرش گیر می‌دادند ، با دشنام‌های فیلسوفانه ، دهنشان را مورد سرویس قرار می‌داد!
اما چندی‌ست اثری از او نیست!
فرستادم سراغش بگیرند اما حتی صدای ما را نشنیده!
اولین بار است به ندای درونش پاسخ منفی که می‌دهد هیچ ، که دایورتش می‌کند!
او درون و برون را با هم قاطی کرده!
او دارد به‌جای دست و پا زدن و برای فرار از غرق شدن ، و تمنای کمک کردن.. چیل می‌کند!
در کمال آرامش ، تمام حد و مرزهای ترس و اضطراب را رد کرده و حالا مانند تکه گوشتی ، به فلزی سرد چسبیده!
او از شک به خود و از شک به درون عبور کرده ، اما این باعث نشده که اتفاق خاصی بیفتد!
معیارهایش با معیارهایمان یکی نیستند ، معیارهایش با معیارهایشان یکی نیست. نه تنها آن‌ها ، ما که صاحبش هستیم نیز ، از دستش دادیم!
ما صاحبش بودیم...
او مانند تهدیدی برای اطرافیانش بود. همواره نمادی از به یادآوردنِ آنچه که به عقب رانده می‌شد ، آنچه که سعی در فراموش‌کردنش وجود داشت ، یادآوری معنا ، یادآور اعماق.
هر نطق او برابر بود با یاس و ناامیدی ، ترس و لرز از یادآوری و به یادآوردن آنچه که دارد فراموش می‌شود.
هر گامی که به سمت مطلق‌انگاری برمی‌داریم ، او یک گام دیگر به سمت نسبیت‌ها برمی‌دارد ، شکافِ بین ما را حائلی نیست ؛ ترک روی سَد ، مانع از سَد شدنِ سَد می‌شود!
نه فقط کیش ، نه فقط معبود ، نه فقط بی‌معبودی ، نه فقط پوچ‌پنداری ، که او حتی پوچی را هم رد کرده و به وادی دیگری رسیده که ساکنی پیش از این ، نداشته و زین‌پس نیز ، بعید است که داشته باشد..
مجذوب حلقه‌ها و چرخه‌ها ، تکرار و تکرار و تکرار..
اما این بار او چرخه را شکسته ، او زنجیر اسارت را تکه‌تکه کرده..
او کجاست!؟ اهل و اهالی در انتها متصور بودند این سرانجام را ، او در ابتدا رسیده به مقصد ، اما..!
صورتک از چهره بردار ، ای دیو خفته در تنِ آدمیت..
صورتک از چهره بردار ، هیولای دل‌باخته ، غرق در شهوت..
صورتک از چهره بردار ، کودکِ معصوم ، وحشی در درون..
صورتک از چهره بردار ، نادان به آنچه هست ، دانا به آنچه نیست..
صورتک از چهره بردار ، سموئیل درستکار برادر ، خائن به ذات و باور..
صورتک از چهره بردار ، چم‌چمِ بدمزه روزگار ، ای خیال بی‌پایانِ نابرابر..
صورتک از چهره بردار ، سوت خفه در حَلق ، اوج خامُشی در بلندترین فریاد..
صورتک از چهره بردار ، عادی‌ترین غیرعادیِ دوران ، روحِ کوتَه‌بینِ خسته از ژرفنا..
صورتک از چهره بردار ، آرامِ بی‌قرار ، سیلی فشرده در یک قطره ، متصل به دریا..
صورتک از چهره بردار ، برای لحظه‌ای ، خود باش.
گمشده ما را ، پیدا کردنش نباید آن‌چنان سخت باشد. مطلقا در هیاهو نیست ، پس در گوشه‌های این شهر باید گشت. شاید نتوان به راحتی پیدایش کرد ، اما به راحتی می‌توان توجهش را جلب نمود.
کافی‌ست از معنا بگوییم ، کافی‌ست به جای پاسخ‌دادن ، بپرسیم. کافی‌ست بگوییم "چرا؟" ، هر کجا باشد شاخک‌هایش تیز می‌شود. در اثنایی بعد ، کافی‌ست نمادی علم کنیم که نشان‌دهنده عمق باشد نه سطح!
این بار ، در کسری از ثانیه ، بالای سرمان حاضر خواهد شد!
دست از پا درازترید چرا!؟ نگویید که باز هم نیافتیدش او را !!!!!
نکند یادش رفته که ما اهالی خانه‌ایم!؟ ما همجنس او هستیم!
ما همسایه‌های قدیمی ، آواز هر صبح او را حتی از حفظ می‌خوانیم ؛ برایش بلند بلند خواندیم ، نیامد!
از خاطراتِ غبارات آبی و سکوتِ پرحرف محله گفتیم ، باز هم نیامد!
از دلتنگی‌های یاران و وفاداران گفتیم ، از بی‌قراری قرارمدارترین اهل جهان ، باز هم نیامد!
به او وعده ثبات خاطر دادیم ، حتی با وجود این سفر سخت ، باور نکرد!
او را امید دادیم که همه‌چیز درست خواهد شد ، دلداری دادیم ساعت‌ها ، نیامد که نیامد!
در آخر ، او را تهدید کردیم و مجازاتِ خیانت را برایش یادآوری ، همچنان.. نیامد که نیامد..
قهر است یا ناز کرده!؟
که وقتی بدو پیشنهاد گفتگو می‌دهیم ، جوابش نیست جز؛
یک نه محکم!
چه رسم تلخی‌ست ، قدم‌زدن روی اجساد گذشته!
چه درد عمیقی‌ست ، پشت‌کردن به معدود آشناهایی که در این عالم داری!
در روزگاری که تیغِ جلادِ زمان ، تیز و بُرنده است ، تو از ریزه خنجرهای دوستان ، زودتر خسته می‌شوی!
هیولای روزمرگی بیخ گلویت تیزی گذاشته ، می‌توانی در میان دود و غبار محو شوی ؛ اما فرار تا کی!؟ گریز از چه!؟ تا کجا سر ستیز با انسان و در ساحتش ، زیستن!؟
مگر می‌شود!؟ که ندایی را هر روز و هر لحظه از درون بشنوی که تک به تک لحظات در گوشت می‌پیچد و حقیقت را به صورتی ناملموس اما قابل فهم ، زمزمه می‌کند ، و تو کر!؟ کور!؟
مگر می‌شود این ناقوس کر کننده را ناشنیده گرفت!؟ مگر می‌شود منورهای شعله گرفته از درون را ، نادیده گرفت!؟ مگر می‌شود در برابر امواج مقاومت کرد!؟ مگر می‌شود با وجود بادبانی شکسته ، به سفر ادامه داد ، پهلو نگرفت!؟ سفر ادامه دارد ، جنسش هم از خروش امواج است همچنان..
لیک نه من منم ، و نه آنم که می‌دانند.
و من آنم ، که می‌دانم!
که من دیگر به جایی تعلق ندارم ، چون خودم را یافته‌ام.
من بودم آنچه بودم ، که من نبود!
من می‌خواستم ، باشم ، آنچه هستم!
حال ، من هستم ، آنچه هستم.
