خب از کجا باید شروع کرد!؟
همه چیز عملا از دست رفته...
خستگی، سستی، بی علاقگی به همه چیز، سیر و سلوک در بالا و ناتوان در پایین، بیش از حد بی حس، بیش از حد حساس، زیادی مزخرف، کلاغ منشی و کرکس پنداری!
اینا لازمه ی نویسنده شدنه :)
..
.
با اکانت قبلیم ، یک سالی بود که گنده گنده مینوشتم ، تیترای دهن پر کن و عجیب انتخاب میکردم و درباره ی موضوعاتی اظهار فضل میکردم که عقل سلیم میگه نباید قبل از یک عمر سفر و تجربه ، در موردشون نظر داد ؛ حداقل نه با این حجم از قاطعیت و خودنخبه پنداری!
بعد از اینکه اون همه نوشته ی (از نظر خودم) درجه یک رو بی خیال شدم (البته یه بکاپ ازشون دارم) ، دیوارهای دفاعی ذهنم رو خراب کردم تا دوباره ، سیلی از ایده و خط فکری وارد بشه ؛ یه مدت که ذهنت رو ایزوله کنی ، دچار فساد و خودگنده بینی میشی ، منم ضربتی جلوی این قضیه رو گرفتم و خیلی کلیشه وار فهمیدم که هیچی نمیدونم :)
دو ماه پیش چنان با سیس اقتدار ، زدم اکانتو دیلیت کردمو با خودم گفتم وقتشه بریم توی واقعیت و زندگی رو بسازیم (و از این دست مهملات) که نزدیک بود باورم بشه که میشه چشمارو بست و زندگی کرد! (ولی نشد و من به لونه ی خودم ، یعنی ویرگول برگشتم).
اگر زندگی رو یک سریال در نظر بگیریم ؛ اکانت قبلی من حکم فصلی رو داشت که قرار بود دنبال دلایلی مبنی بر زیبایی و معنادار بودن زندگی بگرده ، اون هم با نهایت پیچیدگی و فلسفه پردازی و استفاده ی بی رویه از استعاره و کنایه و ...
ولی این یکی اکانت ، قرار رک و بی پرده ، فقط معنای فعلی زندگی رو با روش های مختلف و خلاقانه..
سلاخی کنه!
البته قبل از هر چیز باید بگم ، باید زندگی ای (سریالی) باشه که بشه علیه معناش (با این اکانت) فصل جدید ساخت. با توجه به این..
آغاز میکنیم...
پ.ن: امیدوارم الگوریتمای فوق پیشرفته ی ویرگول (:)) این بار نوشته های منو به افرادی نشون بدن که از لحاظ ذهنی و سطح فکری از من خیلی بالاترن ، نه باکره های احساسی که حوصله ی آدمو سر میبرن یا ژورنال نویسای سطحی نگر کم سن و سال و از همه بدتر ، تحلیلگرای اجتماعی ارزش مدار که تهوع آورن :)
البته اینا نقض آزادی بیان نیست ؛ فقط بخش بندی خط فکری های مختلفه که میتونن در حالی از هم متنفر باشن که در کنار هم پیش میرن ...
