حوت

شهیقِ گرمِ او در سرمای زمستان..
شهیقِ سردِ او در گرمای تابستان..
در دَشتی همیشه‌ مِه‌آلود ، زیرِ آسمانی خاکستری ، غرق در سکوت و شناور روی دریایِ خیال..
این منم که به دور از همه آفات و مکاتب ، زیر بیرقِ او شنا می‌کنم!

روز هفتم ، برای استراحت

همچون جمعه،
منم برای استراحت از پس تمامِ سالیانِ دور اینجام. دل به سختی به کار دهم و گوش به سختی به خلق سپارم..
قدم‌ها همواره سست‌اند زمانی که نمی‌دانی روی زمینی یا در آسمان..
گاهی دلت می‌خواهد دوباره به یاد ایام گذشته، خودی نشان دهی و فریادی سر دهی، می‌خواهی بگویی که "من هستم" ، اما خیلی زود می‌فهمی که هیچ‌وقت نبودی..
که حتی اگر حضورت در اینجا به قطع، ثابت شود؛
چه فایده(؟)، که نه فقط تو، بلکه در اینجا همه فراموش‌کار اند!

همان‌گاه که پرخاش می‌کنی

هنگام کفر دیدنم منحصرن!
لیک کاش می‌توانستم آن‌سوی ماجرا را نشانشان دهم...
من محکومم به فریادهای بی‌وقفه که ریشه در خشمِ همسانِ اهل اینجا نبودن دارد..
که من در اثنای نبرد با سیاهی‌های دنیایم ، حاضرم تو را تا ابد در آغوش گیرم..
که من در کشاکش ضرباتِ کاری که از دیاثتِ ایام می‌خورم ، حاضرم آتشِ شومینه خانه امن تو باشم..
که من حتی اگر روان‌آبی باشم برای چند صباحی جنبنده در میان خشکی‌های کرانِ بی‌کران ، آتش هم خواهم گرفت برای گرمای تو ، اگر که نَتوانم دلت دریا کنم..
من چیزی نیستم، جز آنچه که تو خواهی..
که چاهِ سُهِش آبی رنگم را انتهایی نیست و من می‌توانم تا ابد از آن برای رفع تشنگی‌ات ، آب گیرم...

ایسمی برای غریبه‌های قریب

تا به حال چندین بار به این عقیده رسیده‌ام که برای چیزی تلاش می‌کنم که وجود خارجی ندارد!
من برای آن چیزی زنده‌ام که هیچ‌گاه آن را نخواهم دید و لمسش نخواهم کرد!
تمام عمر برای ساخت چیزی آجر روی آجر گذاشتم که حتی ذره‌ای به چشم خلق نخواهد آمد؛
چرا باید برای چیزی محو در پشت سایه‌ها و خالی از جلوه‌های رنگارنگ.. کِدِر و در پشتِ مِه، تلاش کرد!؟
و منی که نمادی از سازه‌های ذهنی خود هستم، در دیدِ دیگری چگونه دیده می‌شوم؟
من کیستم!؟ بهتر است بگویم، من چیستم!؟
آیا این منم که به واسطه خیال و افکارم زنده‌ام یا افکار و خیالم به واسطه من!؟
شاید من صفای زندگی را در میان قدم‌زدن‌های تک‎نفره در بودگاهِ دریا یافتم در هنگامِ پروازِ خیال به بی‌کرانش..

«در گذر از جنگل‌های ناپیموده لذتی هست،
در تنهایی ساحل خلسه و رخوتی هست،
در خلوت جایی که هیچ مزاحمی نیست، اجتماعی هست.
در کنار دریای عمیق صدای غرشی را می‌شنوی که موسیقی است.
نمی‌گویم که مردم را دوست ندارم، حرفم این است که شیفتگی‌ام به طبیعت بیشتر است.»
- Lord Byron در Childe Harold’s Pilgrimage

تطهیر، شدنی‌ست؟

زندگی شاید برای بعضی ، پالایشِ مداوم از آنچه غیر از آنچه که هست ، باشد!
پالودگی به قصد رهایی از آلودگی..
نمی‌توان این حس را در میانِ سایرین یافت، زمانی که میانِ دیگرانی هستی که پر سروصدا هستند و مدام کفی بر دمی از افکارت می‌زنند؛ همچون تیزی که می‌بُرد رشته‌ی افکار را و می‌ساید بومِ پرطرحِ نقاش را..!
در این بومِ هزاررنگ ، هرچه خواهی ، خواهی یابی لیک کمی ظریف‌تر ، کمی نحیف‌تر..
که پیچیدگیِ آن همچون خاصیت آن است، به هر گوشه‌ای از دنیایت که می‌خواهی برو ، اما همانند او را هرگز نخواهی یافت..!
که می‌توانستم خدایی باشم که شیطان را می‌بخشد و او را از این عذابِ عذاب‌دهی سایرین می‌رهانم!
که من رهایی را نه فقط به عنوان یک پند ، بلکه برای اهلم تکلیف می‌کنم..
که هر آنچه هستی و تو را به هر چه که می‌پرستی، نمان در یک جا و رها شو از بند جان.

«ای دنیا! ای زندگی! ای زمانه!
من پا در آخرین ردپاهای چه کسی می‌گذارم و صخره‌ را می‌نوردم؟
من در نقطه‌ای می‌لرزم که قبلا در آن ایستاده بودم.
پس کی زمانی می‌رسد که روی خوش‌تان {دنیا، زمانه و زندگی} را بازگردانید؟
نه، بیشتر از این نمی‌توانم. هرگز بیشتر از این نمی‌توانم.»
- Percy Bysshe Shelley

که من در بیابانت ، قطره‌ای از آبم..