نظرِ تو چیه!؟
تو چی میخوای؟
من گیجم ، منگم..
من حتی هنوز با متجسد شدن خودمم کنار نیومدم!
یه روزی ، یه جایی؛
هر دوی ما رها بودیم ، محدود به هیچ شرط و پیش‌شرطی نمی‌شدیم.
هیچ جنسی نداشتیم ، از اون بهتر..! هیچ جنسیتیم نداشتیم.
در هسته یکی بودیم ، شکل مادی نداشتیم که بخوایم به خاطرش به اختلاف بخوریم.
مسائل ما دمِ دستی نبودن که به دردسر بندازنمون.
دغدغه‌مون اون‌قدر دور از تصورِ امروز بود که..
حتی نگرانی‌هامون هم به بهترین حالمون در اینجا ، میرزید!
بذار یه رازی رو بهت بگم؛
کسایی که توی نوشته‌هاشون اصرار نمیکنن ، در شکننده‌ترین حالتشون به سر میبرن.
فکر میکنی برای من راحتِ که صداها رو از توی سرم بیرون کنم!؟ فکر میکنی حافظه‌ی افتضاحِ کوتاه‌مدتم ، میتونه بهت کمک کنه که حافظه‌ی بلندمدتم رو هم همین‌طور ارزیابی کنی؟
نه اصلن راحت نیست؛
در واقع هنوزم صدای اون یارو ارمنیه که مدرسِ تولیدمحتوا بود توی سرم میچرخه ، همونی که جزئیات براش خیلی مهم بود..
همونی که مجبورم کرد به نوشته‌های بی‌سروتهم ، چارچوب بدم. کسی که اون‌قدر تو گوشم خوند تا یاد بگیرم که از عنوان ، ویرگول ، نقطه‌ویرگول ، نیم‌فاصله ، دونقطه ، سه‌نقطه ، علامت سوال و تعجب و .. استفاده کنم.
اگر اون نبود.. اگر اون نبود چی!؟ آدما عوض نمیشن دوستِ من! من هنوزم به نوشتنِ بی‌قاعده معتادم.
به اینجا نگاه نکن،
من ظاهر کار رو توی ویرگول حفظ کردم ، اما در باطن ، بی‌نظم‌ترین آدمِ دنیام و حتی دوست ندارم جملاتم رو خاتمه بدم.
جملاتِ من تموم نمیشن ، فکر میکنی چرا همیشه به جای نقطه از دونقطه استفاده میکنم..؟
چون جملاتِ من پایان ندارن ، و چیزی که پایان نداره..
آغازی هم نداره،
میبینی؟
دارم به بقیه یاد میدم که از قفسِ زمان بیان بیرون و این تمامن خودخواهیِ که خودمو در جایگاهی فرض کنم که بتونه به دیگران چیزی یاد بده..
ولی باید بگم،
قفس‌های زیادی دور و برم هست ، لاکن در حالِ حاضر فقط روی قفس زمان تاکید میکنم..
چرا حق با یونگه!؟
چرا ما این‌قدر در مورد روان فهمیدیم!؟
چرا من باید میون تصاویر تیره و تارم از گذشته ، یک جمله رو به خوبی یادم باشه!؟
دنیا ، صحنه‌ی تقابلِ روان‌های ماست!
ای‌کاش تو هم میتونستی ببینی!؟ ای‌کاش میتونستی بفهمی که من چه مرگمه..
ای‌کاش میفهمیدی همه‌ی ما آیینه‌ی تمام‌قدی از اون چیزی هستیم که دلمون میخواد باشیم ، نه اون چیزی که واقعن هستیم.
فرمِ هارمونیک ، فحاشی ، خودت‌بودن ، بی‌سانسوری ، مستقیم ، گرم و شیرین و حتی کمی گَس!
همشون جزِ نمایش‌های من‌ن برای اینکه حواس خودم رو پرت کنم از اینکه در حقیقت چه موجودِ تلخ و سردیم!
و گمون کنم همه همین‌ان!
البته خیالت راحت ، من توی دامِ این گافِ شناختی نمیفتم که؛
اکثر آدما فکر میکنن با شناخت خودشون ، بقیه رو هم شناختن
با این‌همه؛
باید بدونی که من و اونا ، احتمالن عکسِ چیزی هستیم که نشون میدیم.
کسی کنسینگتون گوش میده که..
بتونه در پیچیدگیِ احساساتِ تودرتوی الوی یوسف غرق بشه.
میخوام بگم؛
کسی تمام دغدغش میشه احساسات که،
به نوعی از داشتنش محروم باشه!
من خودم دیدمش، آدمایی که به عنوان "احساسی" میشناختمشون، اون‌قدر در ابراز چیزی که در لحظه حس میکردن ، وحشی و بی‌رحم بودن که تقریبن همیشه‌ی خدا منو عذاب میدادن.
درسته، من دائم‌التطهیرم و هر لحظه از این زندگی برام مثل پالایش و زدوده‌شدن از گناهانمه..
اما کدوم گناه!؟
شاید بزرگ‌ترین گناهِ ما اینِ که در حق خودمون کم‌لطفی کردیم.
بزرگ‌ترین گناهِ هر انسانی ، دستِ کم گرفتن شان و ارزش خودشه و اگر این عذابِ دائمی به خاطر اینِ ، گمونم من سزاوارترین ، به این جهنمِ سوزانم!
هر چه قدر از خودم فرار میکنم،
فایده‌ای نداره!
ظاهرن مثلِ من ، تو هم پلید بودنمون رو پذیرفتی..
و سوالِ من در تمامِ مدت این بود که؛
واقعن!؟ تو هم؟
