گوشه دیدِ من ، معلق در هوا ، با کفشهایی از جنس ابر ، لبخندی از جنس مهربانی ، نگاهی نافذ و عمیق ، روحم را وجب به وجب بازرسی میکرد..
انگار میدانست گاهی ، مغزم قفل میکند و نگاهم محو آخرین صحنهای میشود که به چشمم آمده. خوب به من خیره بود و من نیز هم..
همچنان که کوهِ قهوهرنگِ زیر پایمان به واسطه شمعِ آفتاب برقِ طلایی میزد ، من و او مشغول تماشای یکدیگر بودیم ، یکی به اذن خود و دیگری ، ناگزیر از تماشای دیگری..!
من بدو میگفتم که از زردابِ تنفرزای دنیاست که به این ، طلاییترین مسیر دنیا و گنبدِ زرگون پناه آوردهام؛ که من تاریکی این شبها را به آن روزهای محو و کدر در پسِ خشم صفراوی اینهمه انسان معلومالحال ترجیح میدهم. از دلتنگی نگفتم ، اما گویی خود از نگاهم میخواند که چهقدر برای بازگشت به دامانِ پرمهرش تقلا میکنم. او میداند که من کجا هستم...

هر از گاهی بادی وزیدن میگیرد و ژولیدهموهایم را به وسط مجلسِ رقص سران دعوت میکند!
یادم میآید که روزگاری ، باید از داشتن این کاکلها صرف نظر میکردم طوری که حتی قید آن مستعارنامِ شیطنتآمیز را هم زده بودم ، "کَکولی"!
زمانی که سر به کلیسای غم و درد سپارده بودم و گمان میکردم با ترس از یکی ، به رضایش میرسم!
شاید هم زمانی قید لبخندم را زده بودم ، زمانی که سیاه میپوشیدم از برای محزون نشاندادن خود در برابر موجی از غم که نه من عاملش بودم و نه که من ، باید سوارش میشدم.
حتی زمانی از داشتن این لبهای ماهیگونه که تمامِ ابرازات درونیم را درونشان خلاصه میکنم نیز خجل بودم و از داشتنشان احساس شرم میکردم ، گویی من دستاویزی برای شیطانم که به واسطه من ، بوسههای ممنوعه سربازان پیادهاش را میسر میساخت و من پلی بودم از بهشت دروغین اسقفِ اعظم تا جهنم خیالی مامونِ اکبر!
چه چند سالی که گوشم پر بود ز نالههای دوزخی آن هم در دل خداپرستان و چه زمانی که سکوتی مرگبار سر تا سر دشت را فرا گرفته بود ، دور از هممیهنان ؛ من دیگر به دنبال هر چه در میانشان بگردم ، به دنبال آرامش درین تمدنِ زهرآگین به تقلید و ریا ، نخواهم گشت..!

بدیشان گفتم ، غسلشان ندهید با آبِ تطهیرم ، که آنکه به دنبال تطهیر است باید نخست ، در خون حاصل از گناهانش غلتیده باشد و طعم شور خوناب را چشیده ، تا که شاید توبهاش پذیرفته شود!
و به آنان که صبوری نمیکردند ، از داستان عشق بین آب و آسمان گفتم که همواره به رنگ هماند لیک ، هیچگاه به هم نرسیده و نخواهند رسید. شاید آنان نیز منتظر وعده پیوستِ زمین به آسماناند ، عاشقانِ دو عالم که یکی از عالم دیگری ، شده عاشق آن یکی در دیگر آن عالمی ، جامه آسمانی(رنگ) به تن دارند و منتظر افتاد آسمان در دامنش ، یا پرواز زمین بر بسترش..!
تبسمی بر من میزنند و من پوزخندی به ایشان ، در این آشفته بازار خوب هم را مضحکه میکنیم.
اما من و ایشان همقسم شدهایم ، که جز لبخندی که نهایت به تمسخر میانجامد ، بر علیه دیگری نشوریم و برنخیزیم ، که زبانم لال به اصل خویش بازنگردیم!
همان خوی حیوانی و چهارپاصفت که به دنبال دریدن دیگری ، فقط به سببِ قلمرو و تکه نانیست ، یا خدایی نکرده ، از سر ارضای نیازهای پست و حیوانیست!
که تمامِ حقیقت این است ، من و تو اینجاییم برای تکثر ، برای دیگری بودن برای دیگری!
اما چه اشکالی دارد که هر از گاهی با هم باشیم(؟) ، گریه کنیم ، شایدم شاد باشیم ، فقط باشیم در حضور دیگری..

هیچ میدانی فیلسوفان عالم چهها میکنند!؟ برای اثبات یا رد وجودت!
یکی یک دهه رساله میخواند و از حفظ میکند ، دیگری فن دیالکتیک به کار میگیرد و میکوشد از آبراهههای ناچیزفهمش از دریای تو ، تو را حیات یا ممات ببخشد!
روی صندلیهای چوبی لم داده و حرفهای گندهگنده میزنند ؛ هیچ اشکالی ندارد اما نه آنان که سعی دارند این دریا را با نی بمکند و نه برای آنان که فکر میکنند به تَهاش رسیدهاند..
همینقدر نمیدانند که بحرت را پایانی نیست...
میخواهند تو را در "بانوی ماه" یا "آقای مهربان" خلاصه کنند ، چه کوتهبیناند که نمیتوانند پرواز تو را ، بالاتر از تله جنس و متجنس بودن ببینند. نکند این جنس ما برای عبور بود!؟ تنها آزمونی برای اینکه بفهمیم آیا آنقدر کوتولهاندیش هستیم که همهچیز را در آن خلاصه کنیم!؟؟ یا آنقدر بلندپرواز هستیم که از آن ، عبور کنیم؟؟
مگر میان من و او چه تفاوتیست!؟ دردش را منم حس میکنم و دردم را او نیز..
چشمان هردویمان خیس میشوند و علاوه برای تماشای هم ، برای گریستن نیز خلق شدهاند. مرا بینا کردی که او را ببینم یا که او را بینا کردی تا که من ببیند!؟ بینا شدم تا تفاوتها را بزرگ کنم یا درسی بگیرم که حاصلش ، از این تفاوتها عبور کنم..!؟
به راستی و وجدانن ، تو میخواستی من همواره درین وادی بمانم و در تن خود محبوس!؟ یا که با دیدن او ، از این وهله بگریزم!؟
من کیستم!؟ مردی که زن بوده یا زنی که مرد شده!؟
علفی هرز در بستانت یا نیلوفری آبی در مردابت!؟
تو کجایی و من ، کجایم!؟

نه از زخم گلی رویید ، نه از درد کودکی حاصل شد!
که بخندد ، که شاد باشد ، که از ابتدا یاد گیرد که جز خویشتن ، مالک هیچ چیز نیست!
و نه زمان آنچنان به پاکشدن حافظه ناقصمان کمک کرد. نه غبار روزگار بر ما سایه افکند و نه افکار شکن برشکنِ ما چیزی خلق کرد. چند روزی که دیگر نمیاندیشم گویی سبکسرتر و آرامخوترم.
مرا دریای اندیشه ، حاصل تو بود. بعد از تو دیگر چه میخواهم؟!؟
مرا چوب داربام ، رها از چله کمان تو بود. تا زمانی که باشد اثری از نایِ بازویت در تنم ، پیش خواهم رفت تا بیفتم در برش. که او دور است از من و من نیز از او ، دور..
گاهی زیر باران خیس و سنگین میشوم ، گاهی میان باد رَهَم کج میرود ، اما مرا سوگندیست با خودم که یا باید بر دامانش بیفتم ، یا به دامانِ مرگ!
نه به عالمی از غیب ایمان دارم که بر تختی طلاکوب پشت زده باشد ، نه آن خرد جمعی که ما را از گنداب بیرون کشد. نه سونامی که بشورد و بساط این فساد راکد را برچیند. که همیشه انتخاب میان ، بد و بدتر است..!
نگاهم نه به بالا و نه به پایین ، بلکه فقط به تخم چشمانِ اوست که زُل زده.
روزی دوباره تو را خواهم دید خالقا ، از من پرسی که چرا زیستی و چرا هفت پرت به سویش موزون شد!
و من به تو خواهم گفت ، در دنیای تصادفی و بیمعنایت ؛
"او تمامِ معنا بود ، او دوش به دوشت ، خالقی توانا بود."