چه شاعرانه ، یا مغرضانه..
در پسِ تاریکیِ این روزگارِ تاروتیر و این ذهنِ مهآلود که دیگر نه پر و بالی برای پرواز در قلمروی خیال دارد و نه رغبتی به گشت و گذار در خاطراتِ شیرین ،
مادامی که نخِ گذشته را سفت در دست گرفتهام و لرزشِ ملموسِ دلم را هر لحظه حس میکنم ، به قلمروهایِ جدید نزدیک میشوم!
موقتی حالم ناخوش بود و از همه دنیا کناره میگرفتم ، اما حال ، اوضاع تغییر کرده..
نه از برای دنیا ، خیر!
میخواهم برای کشفِ همه آنچه امید دارم وجود داشته باشد ، قدمهایم را محکمتر به سمت جلو بردارم ، از گذشته باکی نیست و سرپناهی از همه تلخیِ بیکرانِ آن ندارم..
اما تا زمانی که افق در تیرراسِ چشمانِ پر از اشکِ من است ، مرا از چه هراس است!؟ جز تو!

ایکاش میشد تمامِ آنچه که در درونم حس میکردم را با روزی پانصد کلمه از خودم بیرون بریزم و سبک شوم!
ایکاش میشد روزی از این روزها که تمامِ رمز و رموزِ خودم را برای باد تعریف میکنم ، مرا پسند کند و از این درختِ پیرِ خسته بدذات بِکَنَد و با خود ببرد..
ببرد به بلندای کوهستان ، یا به سکوتِ دشت تا در آن به تماشای پروازِ پروانهها بنشینیم و برای هم از نعمات و برکات آزادی گوییم ؛ در حالی هر دو هر چند لحظه یکبار ، به هم یادآوری میکنیم که آزادی برای هر کداممان معنی خاص و متفاوتی دارد ، اما در عینِ حال ، از توصیفِ آن برای یکدیگر لذت وافر بریم!
هر از گاهی دستی به رویم کِشَد و کمی از خستگیِ اینهمه سال درد و رنج بکاهد.
هر از گاهی در آن کِش و قوسی به این تنِ ویران بدهم تا بلکن کمی به خود آید و سرراست شود.
ایکاش با هر وزش ، عقاید ژنده و کهنه را با خودش میکَند و میبرد ، یا ام آنان که در بین این جهنمِ دُگم ، اسیر و نحیفند را سوارِ قطارِ رهایی میکرد و حتی اگر شده قاچاقی ، ما را از مرز سرزمینِ سیاهدلان و کژاندیشان عبور میداد ؛ همانگونه که آرزو داشتم مرا از درختِ پیر و بدذاتم بِکَنَد.. و مرا خلاص کند..

روزگاری را به یاد دارم که اینگونه سیاهپوش و سیاهرو نبودم!
زمانی که مادربزرگ مرا قربان صدقه میرفت یا زمانی که از بازی کردن با خاکهای باغچه ، خسته میشدم ولی باز هم از دست کشیدن به خاک و مُشت کردن آن ، خسته نمیشدم..
منی که مستِ بویِ خاکِ خیس بودم ، حال اما نمیدانم چرا که این خیسیِ گونههایم را تحمل ندارم ، انگار این تندیسِ تنی که با همبازیام از یک جنس است ، خیسی را تحمل ندارد!
یا شاید ، اشکِ شور به این خاکِ زایا نمیسازد..
یا شاید ، اشکِ شور ، طعمِ دلخواه این زمینِ بارور نیست..
یا شاید ، میداند که اگر اشک را بپذیرد ، از فردا رسممان میشود که مدام بگرییم و ناله کنیم..
یا شاید ، اشکِ لبِ مَشکِ مرا ، تحمل نیست!
فقط برای اینکه ، قرار نبود اینجا غمسرایی باشد که در آن هر روز میتوان ساعتها گریست!
نمیدانم ، شاید دیگر نمیدانم که چرا باید بود و چرا باید برای بودن ، دلیل تراشید!
این رسمِ دنیاست که با ما بازی کند!؟ این بازیِ «دل بده ، کباب ببر» تهش خنده نیست!
روزگاری روزگاران هرچه وصف میکردم ، قندِ عسل ، از شیرینی دلت را میزد..
حال مرا ببین که باید به سوگ چند هزاران هزار نفرت بشینم!؟ یا که باید به یادِ چه خاطراتِ دیرینی ، مُشت مُشت خاک را به سر زنم که دیگر ، آن روزگارانِ پیشین ، برنمیگردد.
چه ساده زیستم و چه ساده پوشیدم ، و چه پیچیده در ظرفم از سهمِ این دنیا گذاشتند!
من حتی دیگر خودم را هم نمیشناسم ؛ باید با این صفِ طولانیِ خستهدلان پشتِ دروازههای قلبم چه کنم!؟
من حتی دیگر خودم را هم نمیخواهم ؛ باید با این سیلِ اشکِ دیگریها که عقلی در سر ندارند چه کنم!؟
من حتی دیگر خودم را هم نمیبخشم ؛ لیک شاید بتوانم مسببان زخمهای عمیقِ دلم را ، ببخشم..
ظاهرن راه دیگری نیست، بخشش از بزرگان است و مادامی که دلم بزرگ است ، چرا که نه!؟؟

تو طبیبی بیاب که بِتْواند معجونی سازد ، که مرا با این همه رشتهافکارِ پیچیده پُز زِ شک و پر زِ درد ، رها سازد!
تو حبیبی بیاب که بِتْواند لحظهای خویش را نزدم حفظ کند و بعد از هر خنده ، دشنه به پشتم نزند!
تو صلیبی بیاب که بِتْواند با یک بوسهام بر تنش ، خلاصم کند از تمامِ گناهانی که کردمو خواهم کرد!
مرا مونسی یاب ای رفیق که از سرِ درد و بلا به بالینم نیامده باشد ؛
مرا دلبری باش خود که همه دنیا جز لافِ با آب و تاب نبودند مسندی بر چینشِ مقاماتِ درونم ، در این دلم!
گاهن حس میکنم رفتارم از یک زنِ آبستن نیز ظریفتر و پر فراز و نشیبتر میشود ، عجب احوالیست که نمیدانم من صاحبِ این دلم یا این دل صاحبِ من!
و من ، و من شرمسارم از شکنندهاحوالم در برابر آنکه در این دوران سر ندارد!
آنکه برای آزادی ، از جان و تنِ خود مایه میگْذارد و من همچنان ، اندر خمِ کوچه احوالِ پریشانم.

هیچزمانم نبوده که تا این حد بدحال و سرگردان بوده باشم. روزی از ندانستن و روزی از دانستنِ اینکه ندانستن مسئله نیست ، بلکه توهمِ دانستن راسِ جنایات و مکافاتِ خواهران و برادران است!
مرا میل گفت و شنود نیست ، اما به تماشای این جهانِ خاکستری که همهچیز در آن برای همگان عادی و طبیعی است ، محکومم و به پذیرشِ اینکه باید همه چیز را پذیرفت ، مجبور!
اما اگر قدم به سرزمینِ بینایانِ عالم و آگاهان به غیب گذارم چه!؟ میگویی که غیبم برایت هیچ ندارد!؟
اگر پا در رکابِ شجاعان و دلیران گذارم چه!؟ میگویی دلش ندارم!؟ اگر داشتم چه!؟
اگر دلِ ساقرم شکستم و یک شبی مست نکردم چه!؟ میگویی نیازی به مُسکِرِ بیرنگم نیست!؟ برای مستی!
اگر بگویم دلم برای آن زائرِ تنها تنگ شده چه!؟ میگویی کبوترِ حرم صاحب خانس!؟ منی که دیگر بال ندارم!
اگر بگویم دستم از همه دنیا دست کشیده چه!؟ میگویی با پا پیش بکشم!؟ منی که دیگر پای رفتن ندارم!
و اگر بگویم که دستم بدو رسد چه!؟ میگویی که دیگر دست ازو برندارم!؟ منی که دستبردار نیستم!
و اگر بگویم خنده و گریه برای من دِگر فرقی ندارد چه!؟ میگویی حقیقتم این است!؟ این که فقط باشم!
و اگر تو صاحبِ این دلی و من نگهبانت ، تو میگویی که برایم نگاه داری این گوهر در صندوقِ اماناتت!؟
و اگر تو منی و من تو ام! چرا بیشزین جنگ!؟ بیشزین پرتابِ خدنگ!؟ مگر برای شکارِ مهربانی..
من و تو در پِی چیستیم!؟ در این دنیای بیحاصل!
سلیمان گر شوی آخر ، نصیبِ مور میگردی..
اما تا آن زمان ، هم گریه کن و هم..
بخند ???