.


آیا تا حالا فکر کردهاید که چرا شما نه شما دوستان شما نه دوستان شما شاید شهر شما و قطعاً کشور شما نهایت فامیل خود را که یاد میآورد پدر پدربزرگش باشد آن هم پدربزرگی که فقط یه خاطره پدرش دارد الان شاید شما فکر کنید که اینگونه نیست خب میتونید سوال کنید از دور و برتون بدون سوگیری
یا شایدم بگید نه منم به این فکر کردم و به جهانی که در آن زندگی میکنیم آیا شما در شهری که زندگی میکنید اگر یک پرگار مرکزی که شما هستید را بگذارید و دور خود به فاصله ۱۵ کیلومتر بکشید ند کیلومتر آن را ندیدهاید حتی در شهر شما حتی در محله شما حتی در محله شما
اما در صحبت و قضاوت عالم و آدم را میخ میکشیم که ما ما من من
ما معمولاً تصور میکنیم همهٔ آدمها دنیا را دیدهاند؛ یا دستکم کشور خودشان را. اما واقعیت شاید بسیار متفاوت باشد.
در بسیاری از کشورها، بهویژه در خاورمیانه و از جمله ایران، بخش بزرگی از مردم در تمام عمرشان فقط در شهر خود زندگی کردهاند. برخی شاید فقط یکبار به مشهد رفته باشند؛ برخی دیگر شاید به یک شهر ساحلی، یک شهر تاریخی یا یکیدو شهر نزدیک سفر کرده باشند.
یعنی بسیاری از انسانها، در طول یک عمر کامل، شاید فقط دو، سه یا حداکثر پنج شهر را دیده باشند. نه چون اهل سفر نیستند، و نه چون دوست ندارند جهان را ببینند؛ بلکه چون زندگی، کار، پول، خانواده و شرایط، آنها را به یک نقطهٔ جغرافیایی محدود کرده است.
## شهری که همهٔ جهان است
شهری که حتی آن را نتوانستهام قدم بزنم متر به متر آن را
عجیب است که فکر میکنیم جهانی که در آن زندگی میکنیم را میشناسیم ما حتی شهر خود را نمیشناسیم حتی ور خود را نمیشناسیم اخیراً یک فضا و یک درختانی بسیار شگفتانگیز در ایران کشف شده و آن هم توسط یک پسر کوچک که به همراه پدرش که یک جنگلبان است برای اینکه مادرش را از شیطنتهایش عاصی کرده بود او را همراه پدرش میفرستد تا خسته شود اما آن پسر شیطان با دویدن به سوی دیگر که پدرش به سوی دیگر میرفته باعث میشود پدرش به سمت مسیری که پسر میرود برود و ناگهان با صحنهای روبرو میشود که دیدن آن صحنه سعادتی است صحنهای که شاید تا به امروز در نسل جدید ای هیچ انسانی به آنجا باز نشده است شاید در هزارههای قبل شاید ولی قطعاً در ۱۰۰ سال اخیر کسی پا به آنجا نگذاشته است دلیل تجربه چون درختانش سالم مانده دانید پایمان هرجا برسد تاراج میکنیم سختی هم نیست
برای خیلیها، «دنیا» همان شهر خودشان است.
محلهای که در آن به دنیا آمدهاند، مدرسهای که در آن درس خواندهاند، بازار یا خیابانی که هر روز از آن میگذرند، خانهٔ اقوام، محل کار، قبرستان پدر و مادر و شاید یک زیارتگاه یا ساحل نزدیک. همینها برایشان کل جهان است.
آنها شاید نام شهرهای دور را شنیده باشند؛ شاید عکسهایشان را در تلویزیون یا گوشی دیده باشند؛ اما هرگز بوی خاک آن شهرها را استنشاق نکردهاند، صدای بازارشان را نشنیدهاند و جادهای که به آنها میرسد را طی نکردهاند.
## حافظهٔ کوتاه انسان
انسان معمولاً پدر و مادر خود را میشناسد. بسیاری پدربزرگ و مادربزرگشان را هم به یاد دارند. اما وقتی پای پدربزرگِ پدربزرگ میرسد، اغلب فقط یک اسم، یک عکس قدیمی یا روایتی نامشخص باقی میماند.
زندگی انسانها هم همینطور است. بسیاری از مردم از سرزمین خود فقط چند شهر را دیدهاند؛ همانطور که از تاریخ خانوادگی خود فقط چند نسل را به یاد دارند. بقیهٔ جهان، برایشان مانند گذشتهای دور و ناشناخته است: نامش را میدانند، اما هرگز آن را لمس نکردهاند.
## سفر، برای همه یکسان نیست
ما سفر را یک انتخاب ساده میدانیم: «میخواهی برو، برو.» اما برای بسیاری از مردم، سفر یک انتخاب نیست؛ یک امتیاز است.
سفر یعنی هزینهٔ بلیت، اقامت، غذا، زمان، مرخصی و نگرانی از خرج خانه. برای کسی که روزانه کار میکند، هر روزی که سفر برود، یعنی یک روز درآمد از دست میدهد. برای خانوادهای که با دستمزد زندگی میکند، یک سفر تفریحی ممکن است با اجاره، قسط، دارو یا تحصیل فرزندان رقابت کند.
پس وقتی کسی در تمام عمرش فقط مشهد، یک شهر ساحلی و چند شهر اطراف را دیده است، نباید او را کمتجربه یا بیمیل به کشف دانست. او شاید فقط در واقعیتی زندگی کرده که در آن سفر، لوکس بوده است.
## جهانِ کوچکشده
امروز با گوشی، اینترنت و شبکههای اجتماعی، گمان میکنیم جهان را دیدهایم. اما دیدن عکس هرمز، اصفهان، کیش، استانبول یا دبی، با دیدن خودِ آن شهر یکی نیست.
دیدن یک شهر یعنی راه رفتن در کوچههایش، شنیدن لهجهٔ مردمش، چشیدن غذایش، دیدن آسمانش و لمس کردن واقعیتش. این تجربه برای بسیاری از انسانها هرگز رخ نداده است.
## جملهٔ پایانی
> شاید ما جهان را با نقشهها و مرزها میسنجیم، اما بسیاری از انسانها جهان را با فاصلهٔ میان خانه و محل کار، شهر خودشان و مشهد، و خاطرهٔ چند سفر کوتاه میشناسند.
>
> و شاید بزرگترین سفرِ هر انسان، سفر به شهرهای دور نیست؛ بلکه فرصتی است برای فهمیدن اینکه زن زندگی چیست زندگی بی است که فرد به دست میآورد نه میخواند نه میشنود نه میبیند تجاربی که آموزش ما سعی بر آن دارد که ما را از آن دور کند منظور کل هستی جهانی به نام کره زمین در اکثر آموزشها ما میبینیم فرد را به دیدن یک آموزشی ملاک میکنند یعنی اگر فرد میخواهد فیلمی بسازد میگویند باید هنر سینما خوانده باشد باید این مسیرها را برود فردی و تمامی مسائلی که میتواند از درون فرد از خلاقیت فرد نشئت بگیرد همه آنها را شرطی کردند زحمت نکش از اون چهارچوب بخوای عمل کنی بهش نمیرسی
دلیل تجربه ما در دینهای مختلف میبینیم که خدا را گذاشتن به گوشهای و پیام رسانها را آوردند بت کردند گذریم از دینهایی که پایین بگذریم از دینهایی که حالا فردای پایینترش یا دینهایی که بتها را حیوانات و چیزهایی غیر از خود اصل مطلب که خود خدا باشد و این بسیار دردآور است مخصوصاً اگر من جای خدا بودم ثانیهای نبود که نسوزم که چرا این همه نعمت این همه فرصت این همه هوش سرشار به این بشر دادهام اما باز میآیند سمت من اما نزدیک من میرسند شمشان جای دیگر را میبیند فکر کن شما خدا هستید بندهها به سمت تو میان نزدیک تو میرسن راهشونو کج میکنن میرن یه بنده دیگر را خدا میبینند بگذریم بیشتر از این حرف بزنیم ما رو میگیرند
نویسنده کاوه کاشفی
منبع خاطرات کتاب شاهنامه موزیکال
ویرایش و ادیت برای انتشار هوش مصنوعی و هیوا _نور
دگی او چقدر از جهانِ واقعی فاصله گرفته است.