ویرگول
ورودثبت نام
Mina
Mina
Mina
Mina
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

چرا کتاب‌ها زندگی ما را متحول نمیکنند؟؟

اکثر کتاب­‌های خودیاری معتقدند در صورتی که ما به آموزه­‌هاشون عمل کنیم قادرند زندگی ما رو کاملا متحول کنند. اون­‌ها حقیقت رو بیان میکنند اما موضوعی رو نادیده میگیرند. برای اینکه بشه به آموزه‌­های کتابی که در حوزه ی علوم انسانی نوشته شده عمل کرد باید از تمام مباحث کتاب آگاه شد. اکثر ما دانستن رو با آگاهی اشتباه میگیریم هر چند که برای آگاه شدن اول باید دانست اما آگاهی در لایه­‌های عمیق تری نسبت به دانستن اتفاق میفته. بذارید براتون مثالی از خودم بزنم. من آدم خودسرزنشگری بودم. یعنی برای هر چیز کوچیک و بزرگی بسیار بیشتر از اون چیزی که باید خودم رو مقصر میدونستم و بسیار بیشتر از حد نرمال به اتفاق بدی که افتاده فکر میکردم. یه روز توی یه پیج روانشناسی اطلاعاتی راجع به خودسرزنشگری پیدا کردم و پیش خودم گفتم عه!! اینکه منم! اما واکنش من به اون اطلاعات به همون عه!خلاصه شد. پست رو رد کردم و شروع کردم به شخم زدن بقیه ی پیج‌­ها. چند ماه بعد همون پیج دوباره پستش رو تکرار کرد. دقیقا همون پست بدون هیچ تغییری. به محض اینکه پست رو دیدم فهمیدم پست تکراریه اما یه چیزی بهم میگفت که باید دوباره بخونمش. خوندم و این دفعه واکنشم خیلی بیشتر از یه عه بود. تمام روزهایی که خودم رو به خاطر چیز­های پیش پا افتاده سرزنش کرده بودم اومد جلوی چشمم. احساس درک و همدردی عمیقی با اون بخش از وجودم که همیشه سرزنش میشد پیدا کردم و به قدری اون حس عجیب و عمیق بود که من رو به گریه انداخت. من به یک‌باره فهمیده بودم که چه رنج بزرگی رو به خودم تحمیل کردم در حالی که میتونستم خیلی شادتر و با آرامش ذهنی بیشتری زندگی کنم. بعد از اون لحظه و بعد از اون گریه، دقیقا مثل بیماری که بهبود پیدا کرده باشه احساس خوبی داشتم.آگاهی در اون لحظه برای من اتفاق افتاده بود. هرچند به وقوع پیوستن آگاهی برای هر فردی میتونه متفاوت باشه. من در اون لحظه و در اون شرایط بیشترین آمادگی رو برای آگاهی پیدا کردن نسبت به شرایط خودم داشتم. شاید چون روز های سختی رو میگذروندم و از همیشه بیشتر خودم رو سرزنش میکردم. علاوه بر این قبلا با خوندن همون پست دونسته بودم که این رفتارم عادی نیست. پس یه جرقه لازم بود تا بتونم بفهممش. یه جرقه به کوچیکی یه پست تکراری اینستاگرام!

پس میشه گفت یکی از نشونه­‌های آگاهی میتونه داشتن احساس نسبت به اطلاعاتی که از محیط میگیریم باشه. برای مثال:

من میدونم که هوا سرده? نسبت بهش بی تفاوتم ? لباس گرم نمیپوشم ?

من میدونم که هوا سرده ? سرما خوردن نگرانم میکنه ?لباس گرم میپوشم ?

الان بهتر میشه درک کرد که چرا خیلی از کتاب­‌های خوبی که دیگران بهمون معرفی کردند اون تاثیر چشم‌گیری که ازش حرف میزدن رو روی ما نذاشته. اکثر کتاب­‌هایی که میخونیم اطلاعات بسیار مفیدی رو به ما ارائه میکنن اما تا زمانی که این اطلاعات به صورت دیتای خام در مغز ما پرسه میزنند و پاشون رو از مرز دانش فراتر نگذاشتند دردی رو از ما دوا نمیکنند و تلاش ما برای پیدا کردن کتاب های بهتر و موثرتر همچنان بی نتیجه میمونه و من فکر میکنم تبدیل شدن دانش به آگاهی اتفاق نمیفته مگر زمانی که فرد کاملا آمادگی و هوشیاری لازم رو داشته باشه.

اما چطور میشه این آمادگی رو به وجود اورد؟ آیا با دوبار خوندن مطالب در بازه های زمانی مختلف میشه امیدوار بود که اطلاعات بتونن در ذهن ما رسوخ کنند؟ شاید بله و شاید خیر

من هنوز راجع به جواب این سوال­‌ها مطمئن نیستم. شما چی فکر میکنید؟

روانشناسیخودآگاهیخودیاریکتابروانکاوی
۱۷
۸
Mina
Mina
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید