از قدیم گفتهاند که حرف باد هواست اما کلماتی که در هوا شناورند، مینشینند روی جان آدمها، روی زمان و زمین و آدمها و زمان و زمین را دگرگون میکنند. در خانه ای که کلمات محبت در آن جاری نیست، جان آدمها غمگین است، زمان سخت میگذرد و گلی تازه نمیروید. اگر تا به حال با کلمات، دل غمدیده ای را شاد کرده باشید؛ حتما بهتر این حرفها را درک میکنید.
هر چیزی جانی دارد و میدانید که جان این نوشته چیست؟ تصور اینکه این کلمات درختی خواهند شد و تک تک هجاها برگهایش خواهند بود. سایه ای خواهد داشت و مردمانی که به آن تکیه میکنند. حتی اگر من هرگز آن را نبینم، تصور رقص یک درخت در باد جان مرا تازه میکند چرا که امروز زمین بیش از هر زمان دیگری به کلماتی نیار دارد که درخت شوند. به کلماتی که آب توی رودخانهها باشند و زندگی ماهیها و پرندگان. کلماتی که تنفس دوبارهی طبیعتاند. زمینِ امروز از کلماتی که نفت شدهاند، پول و دود شده اند، رودخانههای خشک و پرندگان مرده شده اند پر شدهاست. زمین پر شده از "اینجا مال من است" ها، "پولش را میدهم" ها، "سود خوبی دارد" ها. خلاصه بگویم، زمین بد حال است و باید هر چه بیشتر از عشق گفت و از مادری کردن برای زمینی که همیشه مادرمان بوده. زمینِ امروز را باید نوازش کرد و بر پوست تاول زده اش بوسه کاشت. بوسههایی که درخت شوند.

نگوییم که کلمه چه چیزی را تغییر میدهد؟ کلمه از فکر برخواسته و هر فکری جان مایهی عملیست. اگرچه از انجام عملی بزرگ که شایسته ی زمین بزرگ و سخاوتمندمان باشد عاجزیم اما به اندازهی سهم خود از عشق به زمین بگوییم و بنویسیم شاید که روزی کلماتمان با هم گره خورد، قدرت گرفت و زمین را جان تازهای بخشید.
باشد که روزی با همین کلمات بساط ظلم برچیده شود و فکر پول و منفعت طلبی به قیمت از دست رفتن بخشی از زمینمان از تمام سرها بیرون رود. باشد که روزی از همین کلمات به ظاهر ناچیز، رودهایی خروشان بجوشد که ریشهی ظلم و دروغ و خشکسالی را در همه جای زمین بخشکاند.
در نسخهی صوتی، شعری خواندهام از شاملو که ندای قلب زمین را رسا تر از هر کسی به گوشمان رسانده است.