
من خسته از این قوی بودن .بگذارید هواری بزنم بر سر این شهر ک بیرحمانه تمام رویاهای کودکانه ام را در چاله ای انداخت و ب اتش کشید .
شاید حالا اگر خاکستر رویا هایم روی شانه هایم سنگینی نمیکرد از دیدن شکوفه های سفید و صورتی یک لبخند هر چند ملیح میزدم .
اما اکنون از بیحسی تمام است ک بیتوجه ب هیاهوی اطراف مثل تکه سنگی ب گوشه ای زل زده ام و هر که دید گمان کرد عادت کرده شده ام .
گاهی لبریز از صبر میشوم و تنها انگشتانم را در دستم فشار میدهم . دندان هایم را تا مرز خرد شدن بهم میسابم اما باز کسی نمیفهمد حال پریشان من را .
گاهی فکر میکنم تمام اینها مقدمه ای برای دردهای و فشارهای عصبی بیشتر است .
هه جالب است برایم قرصهای تقویت اعصاب خریدهاند . چه چیز را میخاهید تقویت کنید!؟ اعصاب نداشته من را!؟
شاید بهتر بود تنهایم میگذاشتید تا اذیتتان نکنم .
عصبی بودنم از زیادی قوی بودنم است . وگرنه ب خودیه خود ک ادم عصبی نمیشود .
شما بودید ک از همان کودکی فهماندید دخترها در این دنیا جای زیادی اشغال میکند ؛ همان وقتی ک شنیدید جنسیت نوزاد دختر است و صورتتان مچاله شد . همان وقتی ک مِهرتان را کاملا غیر عادلانه بین دختر و پسر تقسیم کردید .
و من از همان بچگی از ادمها ترسیدم .
وقتی بترسی میانشان غریب میشوی .وقتی غریب باشی تنها میشوی .
وقتی تنها شوی عجیب نیست هم صحبت هایت حیوانات باشند .
عجیب نیست هرروز مقداری غذا ب سگ مادهای ک توله هایش را شیر میدهد و از فرط لاغری استخوانهای دنده اش شمرده میشود ؛کنار بگذاری و او تو را تا دم در خانهات ساپورت کند .
عجیب نیست اتاقت بی شباهت ب باغ پرندگان نباشد و هرروز صبح انقدر سر و صدا کنند ک تو بالشتک کنار سرت را پرت کنی تا ساکت باشند و بعد با دیدن چشمان ترسیدهاشان بینهایت پشیمان شوی .
این زندگی من است . دور از شما انسانها . همصحبت با حیوانات و عاشق انها . عاشق اسب سواری و حرف زدن با انها.
با سبک زندگیای ک همه او را شماتت میکنند و او باز هم را کج خود را در پیش گرفته .
همیشه در تمام کردن نوشته هایم گیر میکنم و نمیدانم با چه جمله ای تمامش کنم
ولی الان یاد یک شعر افتادم ک دوست دارم با ان نوشته ام را تمام کنم
دیوانه تر از خویش کسی میجستم
دستم بگرفتند و به دستم دادند