ویرگول
ورودثبت نام
Karen
Karenآخرش میفهمیم چرا ، ولی دیگه خیلی دیره.
Karen
Karen
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

دختری با موهای کوتاه

در حالی که سخت در تلاشم تا به سردرد مرگ اورم فکر نکنم گوشه اتاق بیصدا میشینم و سرمو بین دستام میگیرم.

انگار تار به تار موهام هم درد میکنه . بعض خفم میکنه ولی اشک نمیریزم؛ سر یه قول مسخره به خودم .

سرمو بلند میکنم و به میز سفید رو به روم خیره میشم ؛ انگشتمو روش میکشم . این خونه خیلی وقته که مرده .ادماشم فقط تحرک دارن . انگشت خاکیمو پاک میکنم .

به تنها زیبایی اتاق بی روحم نگاه میکنم . پنجره ای که با کرکره پوشوندمش .

از مجلس ترحیم برگشته بودم و تصمیم داشتم تا چهل روز لباس سیاهامو در نیارم. جنازه را در یاد دارم . پیچیده در حجم سفید بین جمعیت سیاه پوش به ظاهر غمگین . به دستان سرد خاک تقدیم شد .

خاک ؛ مواظب تنها کس زندگیم باش ؛ تنها داراییم را امانت گذاشتم پیشت .

چقدر رنگ و رویش به رنگ و روی لباس سفید جدیدش نزدیک بود .

چشمانم متحمل وزنه های سنگینی بودند اما میدانستم ببندمشان فیلم های تراژدی که مغزم پخش میکرد شروع میشد . از خواب هم میترسیدم ؛ مغزم دیوانه میشد .

کاش کسی بود تا میگفت «کات»

کمی استراحت میکردم

اما باز تمدید گریم های سنگین و

فرو رفتن در نقش

نقش یک ادم بیخیال و شوخ . کسی که همه او را میخاهند فقط بخاطر خنداندنشان . غمگین که شوی کسی دور و ورت نیست.

بلند میشم و رو به روی اینه میایستم . دختری با موهایی که همه به خاطرش او را سرزنش میکنند . از اینه به تاتوی روی دستام نگاه میکنم . این هم یکی از دلایل ملامت خانواده .

من همین بودم . پر از ضد و نقیضی .

امروز ترحیم او بود . سخت. کوه شده بود پشتم ولی دوام نیاورد .

او من بودم . تنها کس زندگی به ظاهر شلوغم:)

۱۴
۱
Karen
Karen
آخرش میفهمیم چرا ، ولی دیگه خیلی دیره.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید