در حالی که سخت در تلاشم تا به سردرد مرگ اورم فکر نکنم گوشه اتاق بیصدا میشینم و سرمو بین دستام میگیرم.
انگار تار به تار موهام هم درد میکنه . بعض خفم میکنه ولی اشک نمیریزم؛ سر یه قول مسخره به خودم .
سرمو بلند میکنم و به میز سفید رو به روم خیره میشم ؛ انگشتمو روش میکشم . این خونه خیلی وقته که مرده .ادماشم فقط تحرک دارن . انگشت خاکیمو پاک میکنم .
به تنها زیبایی اتاق بی روحم نگاه میکنم . پنجره ای که با کرکره پوشوندمش .
از مجلس ترحیم برگشته بودم و تصمیم داشتم تا چهل روز لباس سیاهامو در نیارم. جنازه را در یاد دارم . پیچیده در حجم سفید بین جمعیت سیاه پوش به ظاهر غمگین . به دستان سرد خاک تقدیم شد .
خاک ؛ مواظب تنها کس زندگیم باش ؛ تنها داراییم را امانت گذاشتم پیشت .
چقدر رنگ و رویش به رنگ و روی لباس سفید جدیدش نزدیک بود .
چشمانم متحمل وزنه های سنگینی بودند اما میدانستم ببندمشان فیلم های تراژدی که مغزم پخش میکرد شروع میشد . از خواب هم میترسیدم ؛ مغزم دیوانه میشد .
کاش کسی بود تا میگفت «کات»
کمی استراحت میکردم
اما باز تمدید گریم های سنگین و
فرو رفتن در نقش
نقش یک ادم بیخیال و شوخ . کسی که همه او را میخاهند فقط بخاطر خنداندنشان . غمگین که شوی کسی دور و ورت نیست.
بلند میشم و رو به روی اینه میایستم . دختری با موهایی که همه به خاطرش او را سرزنش میکنند . از اینه به تاتوی روی دستام نگاه میکنم . این هم یکی از دلایل ملامت خانواده .
من همین بودم . پر از ضد و نقیضی .
امروز ترحیم او بود . سخت. کوه شده بود پشتم ولی دوام نیاورد .
او من بودم . تنها کس زندگی به ظاهر شلوغم:)