عجیبه . منتظر بشینی تا شاهد عقد پدر و مادرت بیاد و شاهد خطبه طلاق بشه .
و من مثل همیشه ام . شب تا صب بیدارم . صبح تا عصر خواب . وقتی از اتاقم رفت و امد میکنم بارفیکس میرم . با مامان شوخی میکنم و سر به سرش میزارم و مثل همیشه سهمم یه لبخند ملیح و زورکیه. مثل همیشه وقتی حوصلم سر میره یه ورق کاغذ میزارم رو زمین و به قول خودم اسکیت سواری میکنم . مثل همیشه هر روز دوش کوتاه میگیرم و موهای پسرونمو با واکس مو حالت میدم . مثل همیشه وقتایی ک دلم میگیره میشینم تو بالکن و اهنگ میخونم و گاهی گیتار میزنم . مثل همیشه به اتاقم ک همیشه انگار جنگ جهانیه نگاه میکنم و ب خودم میگم خیر سرم دخترم و اتاقم بازار شامه . مثل همیشه سعی میکنم شایا (طوطیمو) دستی کنم و اون دستمو گاز میگیره و سهم من فقط نگا کردنه زیباییشه. مثل همیشه با دوستم چت میکنم و باهاش ب چرت ترین چیز ها میخندم . زبان میخونم و کتاب و اهنگ ترجمه میکنم. و هزار تا مثل همیشه های دیگه
و من در این روزها بازم خوبم .
خوبم در حالی ک دلخوشیم اهنگ گوش کردن و نگا کردن ب شایا و هراز گاهی قدم زدن تو خیابونه .
خوبم در حالی ک مغزم مدام در حال حرف زدنه . در من فردی روانیه ک از درون من را تخریب میکنه . گاهی میشینه گریه میکنه . عصبی میشه . خنده های هیستیریک .گاهی داد میزنه گاهی گریه میکنه . به فکر احمقانه ی خودکشی هم میوفته .
ولی ظاهرم اروم و شاد. بی دغدغه . دختری ک یه سری مشکلات تو زندگیش داره ولی ظاهرن بهشون عادت کرده . ولی روانیه داخلش هروز و هروز ک میگذره حالش وخیم تر میشه. مداد در حال حرف زدن با خودشه .
این روانی دیگه بهش امیدی نیست .
براش دعا نکنین دیگه خوب نمیشه .
من عصبانی از خودم ک چرا هنوز هم خوبم!؟
تا کی این خوب بودن ادامه پیدا میکنه . لعنت ب این غرور ک نمیزاره حتی گریه کنم . لعنت ب این خوب بودن و تظاهر .
لعنت به حال خوب.