احتمالا افتادی سر لج.
میپرسه با کی لج کردی؟
خودش میدونه.
من فکر میکردم تو این دنیا باید یه چیز بذارن یه چیز باشه که بهش پناه ببری وقتی درمونده و خسته و داغانی...
من دیگه خیلی وقته زیاد نمینویسم...
فکر نمیکردم یه زمانی فکر کنم هر چیزی که قشنگ بوده سهم گذشتهست.
فکر نمیکردم بوی بهار یادم بره! فکر نمیکردم با دوباره تجربه کردنش دیگه چیزی جز غم گذشته احساس نکنم.
من فکر میکردم یه راه در رو برات میذارن، فکر میکردم دستت رو میگیرن میگن خیلی خسته شدی یکماش هم بذار رو دوش ما ولی انگار اینطوری نیست، انگار خیلی تو این دنیا تنهاتر از این حرفهایی که اینطوری باشه.
حتی وقتی دارم اینها رو مینویسم نمیخوام باورش کنم.
ولی میدونی همه اینها برای چیه؟
که یادت بره خودت رو، که یادت بره زندگیت رو مگه بده؟ مگه بده برای کسی که میخواد یادش بره؟
مشکل همینه نمیشه هر جا بری باز به خودت برمیگردی.
میدونی حتی داشتن اون قابلیت بیاهمیت بودن نسبت به خیلی چیزها خیلی خوبه.
داره تموم میشه؟ خیلی خب.
ناراحتم؟ خیلی خب.
دلم قراره تنک بشه؟ خیلی خب.
مریض شدم؟ خیلی خب.
شکستهم؟ خیلی خب.
ولی مشکل اینجاست.
تو بیاهمیت نیستی!
دیدی ادمها وقتی یه عزیزی رو از دست میدن چطور میشن؟ بیاهمیت به خیلی چیزها.
انگار خودت اندازه دیگری اهمیت نداری، چون الان باید بیاهمیتترین میبودی.
اره خب احتیاج دارم منم؛ احتیاج دارم به یه خوشحالیه از ته دل به خندیدن بدون مکث به نور بیرون این دیوار به قبلنامو و... احتیاج دارم.
یه بار یکی بهم گفت اونهایی که شادن سخت برای شاد بودنشون تلاش میکنن ببخشید من همه تلاشهام رو کردم روزی هزاربار افتادم و دوباره بلند شدم، میدونی وقتی زیاد بیفتی و هی بلند بشی چقدر ازت انرژی میگیره؟
بیا یه چند وقتی سعی نکنیم کاری کنیم تا الانش چیزی نشده بعدش هم نمیشه.