" یک جرقه بود"
جمله ای که عموما قراره بعدش داستان رشد و شکوه و عظمت شنیده بشه.
من اگر بیام در یک محیط باز کبریتی بکشم، جرقه ای تولید میشه و در بهترین حالت کبریت روشن میشه و اگر بوسیله نسیم و هوای موجود خاموش نشه، باهمه شعله ور بودنش در لحظات اول، نهایتا تا سوخته شدن کامل چوب کبریت دوام داره و بعد، دود کمی که بوی سوختگی و گوگرد رو همراه خودش داره. نه رشدی، نه عظمتی، نه شکوهی.
ولی اگه همین کبریت رو در یک فضایی انبوه از گاز و بنزین و مواد اشتعال زا روشن کنم؟؟؟
مساله اصلی اون جرقه نیست که همه جا در موردش صحبت میشه، مساله اصلی اون بستر و محیط مستعد استفاده از اون جرقه هست.
چه بسا در هر روز زندگی ما جرقه های زیادی زده میشه که فقط برای اونایی که مدت ها مشغول کار و تلاش و تمرکز و سختی و رنج و کمبود و مشکلات بودن، باعث رشد و شکوه و عظمت میشه چون سال ها در حال آماده کردن بسترش بودن.
پس ازین تفکر مسموم و خطرناک "شروع کاری به امید اینکه زود به نتیجه برسم دست بردارم"
برای کسی که سال ها بستر رو آماده کرده، اون جرقه فقط یکی از مراحل کاره هر چند که از بیرون فقط ماجرا از لحظه جرقه دیده میشه، ولی همونطور که جیم کالینز در کتاب خوب به عالی میگه، "هیچ لحظه معجزه آسایی وجود نداره"