از نظر من اعتماد یک مفهوم نسبی و طیفی هست. یعنی من میتونم به یک نفر یا فرایند در یک زمینه اعتماد داشته باشم و در زمینه ی دیگه ای نه. و همین وضعیت به صورت بالعکس باشه برای فرد یا فرایند دیگری.
حتی در همون زمینه ای هم که اعتماد دارم میتونه از یک درجه یا طیفی برخوردار باشه. یعنی مثلا اگر یک بازه 1 تا 10 بگیریم، به یک نفر یا فرایند در یک زمینه خاص، 2 درجه اعتماد داشته باشم و به یک نفر یا فرایند دیگه 9 درجه در همون زمینه خاص.
وقتی اینجوری نگاه میکنیم چه بسا از خیلی از گزند و آسیب های حاصل از اعتماد مطلق رهایی پیدا میکنیم. اعتماد مطلق و بدون فکر و اندیشه و بررسی، از نظرم نتیجش برای من اعتماد کننده آسیب و برای فرد یا فرایند اعتماد شونده میتونه زمینه ساز فساد باشه.
همه چیز در همه حال باید حداقل بررسی های اصولی و منطقی اولیه رو داشته باشه.
نکته ای که هست، بعضی وقت ها محاسبه لحظه ای و اصولی، حجم وسیعی از پردازش و تمرکز ذهنی ما رو میگیره و برای همین ما ترجیح میدیم اعتماد کنیم تا از شر این پردازش های لحظه ای خلاص بشیم. که منطقی هم به نظر میرسه. در این حالت فرد میتونه با بررسی اصولی و حتی احتساب ریسک های احتمالی، یک اعتمادی رو نسبت به فردی یا فرایندی برای خودش ایجاد کنه. این طوری حداقل با توجه به محاسبه ریسک ها و بدترین حالت ها، هم مسیرش رو راحت تر و سریع تر میتونه طی کنه و هم حداقل آمادگی لازم برای شرایط پیش روی حاصل از اعتماد, وجود داره و چه بسا در بین راه در صورت عدم محقق شدن پیش بینی های انجام شده، اول از همه بدترین حالت رو پیش بینی کرده و حداقل در شرایط پیش بینی نشده قرار نمیگیره و همچنین راحت تر امکان تغییر مسیر یا توقف رو خواهد داشت نسبت به فردی که بدون هیچ محاسبه ای و صرفا بر اساس احساس، اعتمادی کرده و طبعا دچار تعصب در ادامه مسیر خواهد شد.
اصولا از نظر من اعتماد مطلق یعنی "تعصب" و ایجاد بستر "عدم پاسخگویی و عدم پذیرش مسئولیت".
"تعصب" یعنی خاموشی فکر و اندیشه و "عدم پاسخگویی و عدم پذیرش مسئولیت" یعنی فساد.
یک رشته ی دو سر زیان.