پیدا کردن چیزی که در آن شناوریم اندکی سخت است! پیدا کردن خدا سخت است، پیدا کردن خود سخت است، پیدا کردن آرامش سخت است، پیدا کردن عشق نیز سخت است.
اما من عشق را یافتم، نمیتوانم بگویم که عشق دقیقا چیست زیرا میدانم به هر احساسی که وجود دارد میتوان عشق را خطاب کرد! حتی تنفر نیز نوعی عشق است. تنفر از توجه و اهمیت زیاد ریشه میگیرد و توجه و اهمیت دو رکن اصلی برای عشق میباشد.
شاید به همین خاطر است که برخی از مورد نفرت بودن یا حتی شکنجه شدن لذت میبرند، راستش را بخواهید هرگز نتوانستم تعریفی جز دیوانه و غیر طبیعی بودن برای این دسته از انسان ها پیدا کنم. اما اکنون میتوانم با تمام وجود بگویم که هر احساسی که وجود دارد عشق است.
از طرفی چه کسی میتواند دیگری را مجبور به شکنجه شدن کند؟ اصلا چه کسی میتواند ما را محدود و یا زندانی کند؟ ما زندانی شرایط نیستیم.
من زندان بان زندانی هستم که در آن تنها خود زندانی هستم، اینگونه همه چیز مشخص نمیشود؟ امکان دارد که کسی واقعا بخواهد زندگی اش را تغییر دهد و زندگی اش تغییری نکند؟
این حرف حقیقتی است که به خاطرش من سنگسار میشوم.. اما همان طور که زمین گرد است، حرف من نیز حقیقتی است که روزی قبول خواهد شد.
روزی خواهید یافت که هرچه که هستید را خودتان خواستید! روزی خواهید یافت که شما جاودان هستید و همانند خالقاتان بی انتها.. هرچه که هست را خود با تک تک احساساتان ساخته اید. چه یک خاطره دردناک، چه یک روز شیرین...
روزی خواهد امد که انسان دست از ساخت خدا خواهد برداشت! به چیزی ایمان پیدا خواهد کرد و با همان ایمان ماه را دو نیمه خواهد کرد.
آری.. روزی ما بدون هیچ مجسمه و یا کلمه ای به خود و پاکیمان ایمان پیدا میکنیم! به قدرت و بی انتها بودن خودمان ایمان پیدا خواهیم کرد... همواره منتظر آن روز خواهم ماند که قدرت بی انتهای ما باری دیگر با ایمان خود زنده شود.