وقتی شما خیلی جوان تر بودید، فهمیدید که چگونه زندگی کنید. خیره شدن به ستاره های آسمان وجود شما را پر از خوشی و لذت میکرد. دویدن در پارک به شما حس زنده ماندن میداد. دنبال کردن پروانه ها شادی و سرور را در وجودتان به جریان می انداخت...
بی خانمان - کتاب باشگاه پنج صبحی ها
این حرف یک بی خانمان بی نهایت پولدار است! فکر میکنم این حقیقت که زندگی کردن را به مرور زمان فراموش کرده ایم چیزی جز حقیقت بزرگسالی خیالی نیست.
برخی از ما گول سنمان را میخوریم و فکر میکنیم چون سن بالایی داریم یا سیبیل هایمان سبز شده، حال دیگر همه چیز را میدانیم! در صورتی که شما در این نقطه هیچ چیزی را نمیدانید و برعکس، فراموش کردن همه چیز باعث توهم دانستن همه چیز شده.
چگونه میشود که زندگی کرد آن هم وقتی که رسم مهر ورزیدن و لذت بردن از آن را فراموش کردیم؟ چگونه میشود مانند کودکی خود جسور و پر اشتیاق باشیم در حالی که آن را فراموش کرده ایم؟ بزرگ تر ها بچه های نابود شده هستند ! آن ها راه و رسم زندگی کردن را فراموش کردن و در دنیایی زندگی میکنند که پر از احساس ترس، محدودیت و دلسردی است.
میدانم که به پول نیاز داریم اما آیا واقعا به این حجم از ترس و نا امیدی هم نیاز داریم؟ لازم است سرد باشیم؟ آیا لازم است از خوردن بستنی قیفی پرهیز کنیم، آن هم فقط به خاطر آن که آدم بزرگ ها از این چیز های پرچرب و خوش مزه نمیخورند ؟
سوال : ما برای چه کار میکنیم ؟ برای پول در آوردن ؟ برای چه پول در می آوریم ؟ برای زندگی کردن ؟؟ و آیا واقعا زندگی میکنید ؟