
داشتم آخرین پستِ « شاهدِ آرزو »رو میخوندم که صدای قُل قُلِ قابلمه از تو آشپزخونه اومد. یک ماهی میشه که خوردن کینوا شده جزو وعده های غذاییم و پختنش ، جزو کار های روزمره ام .
این مدت هم هرکسی پرسیده این چیه میخوری ؟ گفتم که یه غلاته ، فیبر و پروتیین داره و شاید باعث لاغری نشه اما چاقت نمی کنه . البته که تجویز دکتره . وگرنه صد ساله سیاه سمت این ماده غذایی نمی رفتم. نه اینکه بد مزه باشه ها نه . ولی خب خوشمزه هم نیست .
چند روز پیش « میم » بهم پیشنهاد داد که شروع کنم به ترجمه کردن یه کتاب از یه نویسنده معروف . البته تو کشور ما کتاب معروفی نیست اما نویسنده اش به اندازه کافی بین مردم ما شهرت داره .
راستش ، کار سختیه . زبان بلدم اما نه اونقدری که برای ترجمه کردن یه کتاب مفید باشه .
اما تصمیم گرفتم به پیشنهاد « میم » فکرکنم و شاید کم کم شروع کنم به برداشتن این قدم بزرگ.
سه چهار روز دیگه کلاسام شروع میشه و این ترم موفق شدم با آغوش باز از هجده واحد استقبال کنم .
برای شروع ترم جدید خوشحالم . انگار که مثلا بیست سالمه :)))
پنج کیلو دیگه تا وزن ایده آل مونده . البته که هنوز باشگاه رو شروع نکردم . انشالله از یه شنبه ای شروعش میکنم .
راستی ، هنوزم دارم با کمالگرایی میجنگم . بلاخره یه روز پیروز میشم شکستش بدم . .?