چند روزی از دنیای مجازی کمی دور بودم . امان از این اعتیاد . گوشی و لپ تاپ لعنتی که کنار دستت نباشه انگار یه تیکه از وجودت رو یه جایی جا گذاشتی.
اوضاع خونه رو دوست ندارم . اکثر وسایل رفته تو کارتن . فرش رو جمع کردیم. لباس ها در به در . گلدون هام سر جای همیشگی نیستن و مدام نگرانم که مریض بشن .
این روزا حوصله آشپزی نیست . درواقع اشتهای چندانی هم نیست. سعی میکنم بیشتر حواسم به کالری های دریافتی باشه تا کمتر عذاب وجدان بگیرم .
هفته ای که گذشت ، یه پادکست دیگه از رادیو راه گوش دادم و تا اعماق وجودم لذت بردم. موضوع پادکست
" درونگرایی" بود .
این روزا موقع ظرف شستن ، وقتی دارم کتاب میخونم یا حتی وقتی زیر دوش دارم موهامو می شورم ، یاد حرفات میوفتم . خط به خط ، سکانس به سکانس از جلو چشمم رد میشه . یادم میوفته که زمین و زمان رو به هم دوختی تا ثابت کنی " آدمِ موندنی" . .
اما دوباره من موندم و اعتمادی که با چنگ و دندون به دست آورده بودم..
