چندماهیست که دست از روزمره کشیدم. یعنی زندگی میکنم اما نگاهم به زندگی نیست.
هنوز هم صبح ها با فنجونِ قهوهام میرم کنار پنجره و به ماشینها و آدمهای رهگذر نگاه میکنم.
کتابهای جدید میخرم و خودم رو غرق میکنم تو دنیای خیالیِ داستانها.
دوستام رو میبینم و اتفاقاتِ زندگیم رو واسشون تعریف میکنم.
سفر میرم و خودم رو میسپرم به دستِ طبیعت.
از آسمون و درختها عکس میگیرم و زمانهایی که حوصلم سر میره، تو گالریم دونه دونه عکسهایی که گرفتم رو میبینم و تو دلم واسه هر کدوم یه کپشن مینویسم.
اما اینها همه برای خودمه. برای تنهاییِ خودم.
« نوشتن از روزمره » برای فردی مثل من که کمتر محتویاتِ قلب و روح و و جسمش رو به زبون میآورد، چیزی بود مثلِ نوشیدن یه لیوان آب خنک بعد از کیلومترها پیادهروی زیرِ گرمای آفتاب.
مینوشتم و تمام جونم آروم میگرفت.
اما چندماهی هست که خودم رو محروم کردم از این تراپیِ آرامشبخشِ بیهزینه.
[ علت ؟
همان که میدانید.. ]
نمیدونم چقدر زمان باید بگذره تا دوباره با خیالِ راحت و وجدانی آرام از لحظههای زندگیم عمیقاً لذت ببرم و خجالت نکشم از بازنشر و بازگو کردن خوشیهای کوچیک.
روزهایی که گذشت، غمهایی که به چشم دیدیم و سوگی که چسبید به قلب مون، حالا حالا ها از من رها نمیشه.. اصلا نباید رها بشه.
انسانیت و وجدان اجازهی رها شدن نمیده.
من تا جان در بدن دارم، فراموش نمیکنم.
و انسان به اُمید زندهست و به ناچار به گذر زمان عادت میکنه.