ویرگول
ورودثبت نام
| کامیشا |
| کامیشا |روزمره نویس | دانشجوی روانشناسی https://t.me/Sawboor ( صبور )
| کامیشا |
| کامیشا |
خواندن ۱ دقیقه·۴ ماه پیش

روزمره‌ای که به جان نمی‌نشیند.

چندماهی‌ست که دست از روزمره کشیدم. یعنی زندگی میکنم اما نگاهم به زندگی نیست.

هنوز هم صبح ها با فنجونِ قهوه‌ام میرم کنار پنجره و به ماشین‌ها و آدم‌های رهگذر نگاه میکنم.

کتابهای جدید میخرم و خودم رو غرق میکنم تو دنیای خیالیِ داستان‌ها.
دوستام رو می‌بینم و اتفاقاتِ زندگیم رو واسشون تعریف میکنم.
سفر میرم و خودم رو میسپرم به دستِ طبیعت.
از آسمون و درخت‌ها عکس میگیرم و زمانهایی که حوصلم سر میره، تو گالری‌م دونه دونه عکسهایی که گرفتم رو میبینم و تو دلم واسه هر کدوم یه کپشن مینویسم.
اما این‌ها همه برای خودمه. برای تنهاییِ خودم.
« نوشتن از روزمره » برای فردی مثل من که کمتر محتویاتِ قلب و روح و و جسمش رو به زبون می‌آورد، چیزی بود مثلِ نوشیدن یه لیوان آب خنک بعد از کیلومترها پیاده‌روی زیرِ گرمای آفتاب.
می‌نوشتم و تمام جونم آروم می‌گرفت.
اما چندماهی هست که خودم رو محروم کردم از این تراپیِ آرامش‌بخشِ بی‌هزینه.

[ علت ؟
همان که می‌دانید.. ]

نمیدونم چقدر زمان باید بگذره تا دوباره با خیالِ راحت و وجدانی آرام از لحظه‌های زندگیم عمیقاً لذت ببرم و خجالت نکشم از بازنشر و بازگو کردن خوشی‌های کوچیک.

روزهایی که گذشت، غم‌هایی که به چشم دیدیم و سوگی که چسبید به قلب مون، حالا حالا ها از من رها نمیشه.. اصلا نباید رها بشه.
انسانیت و وجدان اجازه‌ی رها شدن نمیده.
من تا جان در بدن دارم، فراموش نمیکنم.
و انسان به اُمید زنده‌ست و به ناچار به گذر زمان عادت میکنه.

زندگیسوگروزمرهایران
۱۵
۳
| کامیشا |
| کامیشا |
روزمره نویس | دانشجوی روانشناسی https://t.me/Sawboor ( صبور )
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید