بله رفیق. فرض کن تو آن پسربچه‌ای هستی که بادبادک سحرآمیز را پیدا می‌کند. می‌روی توی ساحل و شروع می‌کنی به دویدن و آرام آرام نخ را رها می‌کنی. بادبادک آهسته و زیبا بالا می‌رود، مثل همه بادبادکهای دیگر؛ ولی نه آنقدر که یک بادبادک سحرآمیز باید بالا برود. چکار می‌کنی؟ احتمالا بادبادک را وارسی می‌کنی. که همه چیزش سر جایش باشد؛ که چیزی بهش نچسبیده باشد یا گوشه‌اش پاره نشده باشد و این چیزها. بعد هم می‌گذاری یک روز دیگر که باد بیشتر است بادبادکت را هوا کنی؛ حتی بیشتر می‌دوی، ولی خب بادبادک سحرآمیزت باز هم خیلی بالا نمی‌رود. می‌دانی مشکل تویی. حالا یا بادبادک بازی یادت رفته، یا دست و پا و فکرت یک ایرادی دارد، یا شاید اصلا کار با بادبادکهای سحرآمیز را بلد نیستی. چکار می‌کنی؟ می‌توانی بادبادک را پیش خودت نگه داری. بهرحال کم یا زیاد پرواز می‌کند و تو هم صاحب بادبادک سحرآمیز می‌مانی. احتمالا آن هم بعد از یک مدتی "سحرآمیزی"ش را از دست می‌دهد و می‌شود مثل بقیه بادبادک‌ها، بعد هم همه چیز عادی می‌شود.
ولی رفیق، جای بادبادکهای سحرآمیز نزدیک زمین نیست. باید رهایش کنی. باید ببری و آرام بگذاری همانجایی که پیدایش کردی و بروی. بله. سخت است. شاید حتی بادبادک هم حرفهایت را نفهمد. شاید باورت نکند. ولی تو می‌دانی روزی یک بادبادک باز واقعی پیدایش می‌شود. تو دیگر نیستی، دور شده‌ای. ولی یک شب که از پنچره اتاقت به آسمان نگاه می‌کنی، دلت از دیدن رقص بادبادک سحرآمیزی لابلای ستاره‌ها بدجوری ضعف می‌رود.
