من فکر می‌کردم همه این‌ها یک معنی‌ای دارند؛ که نمی‌تواند اتفاقی تا گرگ‌و‌میش، بی‌خوابی و خیالت بپيچد توي سرم و درست همان لحظه گوشی‌ام روشن شود و بعد از ماه‌ها تو باشی؛ که توی شب مستی‌ها به رفیقی بگویم آنقدر احمقم كه هنوز دوستت دارم و فردایش بعد هزار روز دوباره پیدا شوی؛ که آن‌همه معجزه کوچک با تو بیایند و همه تصادف باشند. من از همان اول، از همان روزی كه در ماشين صدايت را برای خودم ضبط می‌كردم میدانستم که عادی نیست. میدانستم که خبرهایی هست و خودم را به ندیدن میزدم. رفته بودم که گفتی تو هم احساسش می‌کردی و آمدی. من فکر می‌کردم که نمی‌تواند اتفاقی باشد؛ که بايد یک داستانی پشتش باشد، یک نیرویی، یک جادویی. که این‌همه از هم دست بکشیم و نتوانیم؛ که مدام دورترين مسيرها را انتخاب كنيم و باز به هم برسیم. که کنارت همه چیز آنقدر کامل و غیر واقعی باشد. شاید هم داشت. شاید جادویی بود و فکر کردی چون جادویی است نمی‌میرد. که هرکاری هم کنیم شعله‌هایش تا ابد سوزان می‌مانند. نفهمیدی که هر عشقی، که هر افسون و رویایی مراقبت می‌خواهد؛ نفهمیدی که جادویی‌ترین پروانه‌ها هم با بال‌های شکسته سقوط می‌کنند.
