دنیا جای خوبی برای آچارفرانسه ها نیست....
فلانی آچارفرانسه است
جمله ای آشنا در محیط های کسب و کار که مدعی بر لازم بودن حضور یک فرد خاص در سازمان برای وقایع مختلف است..
اما آیا اچارفرانسه بودن خوب است ؟

اینکه شما مثلا طراحی گرافیک انجام دهید،از مارکتینگ سر در بیاورید، وارد HR بشوید،دیجیتال مارکتینگ بلد باشید و این ها مثلا......(اینجا قبلا راجع به منابع انسانی در دنیای جدید نوشته ام)
مطالعات نشان می دهد امروزه سازمان ها،رزومه هایی به این شکل را از اولویت بررسی کنار می گذارند و تمرکزشان بر افرادی است که یک یا دو شاخه را بصورت تخصصی دنبال می کنند.
در تمام عالم نیز چنین قانونی وجود دارد، هیچ پلنگی نمی تواند پرواز کند،هیچ عقابی نمی دود،کوسه ها حرف نمی زنند و راکون ها زیرخاک زندگی نمی کنند.
نه اینکه واقعا نخواسته باشند،نه! بلکه زندگی موجب شده است تا بر اساس محیط پیرامون و خطرات و فرصت های اطرافشان، در سبکی از زندگی دارای تخصص شوند.
حتی خود آچارفرانسه یک ابزار تخصصی نیست، بلکه یک ابزار همه فن حریف ابتدایی است، یک پیچ شماره 6 را ممکن است آچارفرانسه بتواند باز کند اما اگر پیچ خیلی سفت باشد یا یخ زده باشد یا خیس باشد دیگر آچارفرانسه نمی تواند کار زیادی کند و حتما آچار تخصصی شماره شش به درد شما می خورد.

حالا که کلی در مورد آچارفرانسه بودن صحبت کردیم، چند راه که از آچار فرانسه شدن دورتان می کند را اینجا نوشتم.راحت بگویم که اکثر افراد خودشان متوجه نمی شوند که در حال تبدیل شدن به یک آچارفرانسه هستند، حالا ادامه را بخوانید تا آگاه شوید.

علایق انسان خیلی زود بروز می کنند، یک شعار در گوگل هست که اینطور ترجمه می شود :
سخت کار کن مثل یک بازی
این شعار می گوید که اگر انسان به کارش مانند بازی علاقه داشته باشد، می تواند سخت کار کند، دامنه ی علاقه به کار و تخصصی که دنبال می کنیم موجب عمیق شدن ما در آن حوزه می شود.
عمیق شدن به مثابه متخصص شدن است..چیزی که ما را از آچارفرانسه بودن دور می کند.

در شرکت محل کارتان، یک حوزه ی مشخص را در دست بگیرید و از چند دستگی در حتی مقیاس کوچک پیشگیری کنید.
خیلی راحت نیست که ما در یک شرکت که مثلا جمعا پنج نفر کارمند دارد،از قید و بند در فعالیتمان استفاده کنیم،به مذاق مدیر خوش نمی آید و شاید ما را متعصب و غیر منعطف نشان دهد اما بدانید اکثر مدیران سنتی (که هنوز هم 70 درصد سنتی هستند حتی دهه هفتادی هایشان) عاشق این هستند که شما تبدیل به آچارفرانسه شوید تا بتوانند امور مختلف را به شما بسپارند.
این مساله را با کمی زیرکی می توانید به مدیر نشان دهید که با تمرکز بر یک حوزه ی فعالیتی خاص در شرکت، بهتر خواهید بود، با عالی بودن در یک یا دو مورد از فعالیت هایی که در شش ماه نخست فعالیتتان به شما سپرده می شود، می توانید از عدم تمرکز جلوگیری کنید.بطور مثال اگر به شما سپرده شد که لیست مشتریان گذشته را بررسی کنید، آن قدر در تحلیل و بررسی و تماس ها عالی باشید که نقش اجرای crm را به شما اختصاص دهند. ببینید سخت است اما شدنی است .

البته اگر مطالعه دارید، مطالعه را به مانند من می توانید تقسیم بندی کنید. دقت کنید که من مطالعه را صرفا به کتاب چاپی محدود نکردم بلکه پادکست های تخصصی،فیلم آموزشی آفلاین و یا کتاب های آنلاین و مقالات را هم مطالعه محسوب کردم. این دسته بندی به شما کمک می کند حوزه های مرتبط با متخصص شدن را دنبال کنید و متمرکزتر یاد بگیرید.
من مطالعه را به چهار دسته ی :
الف. عمومی(شامل مجلات و مقالات مورد علاقه ام در فناوری و غیره و داستان های ادبی و غیره مثل اخبار)
ب.تخصصی :حوزه ی تخصصی ام را کلا بازاریابی قرار دادم و ریز تر که می شود رفتار مشتری-تبلیغات-پلن تجاری
ج. رشد شخصی: منابعی مانند مذاکره،تصمیم گیری،مهارت ارتباطی و هرچیزی که من را به انسان بهتری بدل می کند.
د.ضروریات پیش رو : گاهی اوقات بواسطه ی مشارکتم در پروژه ای، نیاز است تا بصورت ضروری در حوزه ی خاصی تحقیق و مطالعه کنم که شاید بعد از آن مدت به درد من نخورد،مثلا ماه گذشته در حوزه ی کیف و کفش مطالعه ی سنگینی داشتم که احتمالا بعد از پروژه صرفا جزو اطلاعات عمومی ام محسوب شود مگر اینکه بخواهم بصورت تخصصی در حوزه ی بازاریابی کیف و کفش فعالیت کنم.

در انتهای دهه سوم زندگی ام و بواسطه روابط عمومی ام با پیشنهادات زیادی برخورد می کنم؛عمده ی این پیشنهادات چنگی به دل نمی زند اما بعضی اش واقعا جذاب هستند، هم چنین پیشنهادات مشارکت در پروژه های مختلفی به من داده می شود که امتیازات خود را داراست.
من از یک سال قبل تکلیف خودم را مشخص کردم، من یک مشاور می مانم و از اجرا فاصله می گیرم، در مشاوره هم بر خط مارکتینگ تمرکز می کنم و تمام.
نه گفتن یعنی بر یک خط ماندن یا در یک حیطه کار کردن، من مشاوره را انتخاب کردم، از اجرا دوری می کنم چون معتقدم به اندازه ی کافی در حوزه های مختلف اجرا کرده ام و هم چنین مشاوره می تواند حوزه ی تخصصی خوبی برایم باشد.
این نه گفتن، حتی می تواند به پیشنهاد وسوسه کننده ی کار بعنوان فروشنده ی درصدی مواد بهداشتی باشد، از سوی فردی که تصمیم گرفته در حوزه ی تخصصی اش بماند،حتی با درآمد کم..
من معتقدم نه گفتن به پیشنهادات غیرمتمرکز، درآمد کم، بی اعتمادی ابتدایی به آینده و حرف های دیگران،هزینه های به دست آوردن تخصص هستند.

در سازمان های جدید بخصوص کسب و کارهای خدمات محور مانند آموزش،مشاوره،تحلیل و فرآیند سازی،حسابداری و غیره، عموما کارکنان بخصوص مدیران اجرایی میانی، مورد مشورت مدیران عالی قرار می گیرند.
بدانید چیزی که یک سازمان را از هم می پاشاند، از هم گسستگی در تعداد خدمات است،یعنی اینکه شرکت به دلایل زیاد(افزایش درآمد،افزایش سهم بازار،ماجراجویی،پیش بینی های مدیرعامل و غیره) مدام نسبت به ورود به حوزه های جدید اقدام کند.
خب در یک سازمان که می خواهد اینطور کار کند، اصولا فرآیندسازی و ایجاد بخش جدید به چه کسانی پیشنهاد می شود ؟ خب معلوم است،همین مدیران میانی و حتی گاهی کارمندان!
عجیب نیست که یک روز مدیر از شما دعوت به جلسه کند،ایده بشدت ناب(از قول خودش) را به شما معرفی کند و در ادامه بخواهد که شما با او همراهی کنید و شروع آن را بر عهده بگیرید.
اگر قصد دارید به عالم متخصصان بپیوندید،در این زمان باید از مدیر زمانی برای فکر کردن بخواهید، باور کنید حرف شنوی صرف از مدیر، هیچ ارزشی ندارد..با کمی فکر کردن،می توانید پاسخ خوبی برای پیشنهاد مدیر داشته باشید و از بر عهده گرفتن وظایفی که شاید شما را از افزایش تخصصتان دور می کند، خودداری کنید.
عمیق شدن،بهتر از شنا در چندین حوزه ی کم عمق است که نتوانید در آن دست و پا بزنید و به پیش بروید.
انسان موفق،عمیق است و این عمق حاصل تمرکز،تخصص و تجربه است..
آچار باشید، آچارفرانسه نه!!!!
ارادتمند
کامل آرخی