با اینکه میدانم اما، هر روز بزور بلند میشوم تا یک شروع جدید برای جریان طولانی از وقت تلف کردن را سپری کنم.
و میدانم که نباید اینطور باشد. یعنی یک حسی برایم میگوید.
باید یک چیزهای احتمالی را یاد بگیرم ولی رغبت شروعش ندارم چیزی به من میگوید که نمیتوانم، که باید منتظر باشم، که ببینم فردا چه میشود.
آنچه در سر دارم را بنویسم ولی وقتی شروع میکنم آنی نیست که وقتی فکر میکردم جالب بود و آنی نیست که سبکم کند آنی نیست که دنبال وقت خلوت بودم تا از سرم بیرون بکشم، انگار از چیزهایی پر شده ام و نمیتوانم هر چه هست را بیرون پرتاب کنم، انگار با خودم هم دیگر آنقدر صمیمی نیستم که همه چیز را بگویم.
سعی دارم به طرز ابلهانهای برای زندگی دلیل پیدا کنم تا در نظر خودم ترسو معلوم نشوم.
«هنوز فلان کتابها را نخواندهای، هنوز به فلان شخص فلان حرف را نزدهای، وسایلت را چه باید کنی چه کسی میتواند خوب مراقبشان باشد.
یک تعداد رفتارهای بچهگانه انجام دادهای باید سر فرصت فکر کنی معذرت بخواهی یا خودت را توجیه کنی و... یک سری مسوولیت های خیالی در قبال یک تعداد آدمها داری که مطمئن نیستی هنوز به وسیله ای خطهای نامرئی بهم وصلیم یا نه.»
یک تعداد دلایل دیگر هم هست قبلا مهم نبود ولی برای توجیه خوبند، مثلا نباید خود خواه به نظر برسی، نباید با رفتن درد سری برای کسی درست کنی... یا اگر واقعا ابرازها الکی نباشند و همانطور که رنج میبری کسی از نبودت رنج ببرد...
پول! خیلی مهم است یادت نرود قبل رفتن حتما داشته باشی برای بدهکاری های احتمالی
و همچنین با بازی کردن نقش خوب و خوشحال بودن، سرزنده بودن های مسخره، سپاس گذاری های الکی برای لطف هایی که نمیخواستی و به تو برای منت دار کردنت تحمیل شده. خیلی مهم است همچنان شکر گذار باشی
مثلا قهرمان شکست خوردهای خودم بودم که همیشه خودش را قربانی میکرد باید همچنان در حال قربانی شدن باشد زیرا داستانهای بعدت خیلی تاثیر گذار نخواهند بود نمیدانم چرا اصلا وقتی به چیزی گره نخوردهای باید اینها مهم باشند.
این روزها چیزی برای قربانی شدن ندارم
برای مواظب بودن؛ هر چند دارم برای افرادی خط های فرض خودم را زیر پا میگذارم و در نقش آدم خوب فرو رفته ام.
دوست دارم قبل اتفاق افتادنش داستان خودم را هم نوشته باشم
نه طور اغراق آمیز که بیتفاوت بعد خواندنش رد شوند بلکه آنقدر مستند که شرمنده شوند
وای خدایا اگر جای دیگر بودم شاید مجبور نبود در خودم غرق شوم یا اگر به علت تعدیل نیرو هنوزم سرکار میرفتم هرچند کاری نبود که در شان خودم ببینم یا میخواستم بزرگ که شدم آن شوم یا شاید تقصیر چیزهای دیگریست به انترنت وصل میشدم و بازی های آنلاین و دوستی های منفعتی و نمیدانم هر چیز دیگری که سرم را گرم میکرد.
نه اینکه حالا مجبورم صبحها همین که چشم باز کردم، شب ها موقع خواب و گاه نصف شبها بدون دیدن هیچ کابوسی بیدارم شوم از خودم بپرسم چه باید بکنم؟
وسط خواندن چندین بارهای متن بفهمم هیچ نفهمیدم
بار بار خودم را کوچک کنم سرزنشم کنم چیزهایی را بگویم که میترسم بقیه در موردم فکر کنند یا بگویند:« بدبخت، بدشانس، بی دست و پا، بی عرضه، بدرد نخور، بد اخلاق و... زندگیت حقت است!.
دوست داشتم حداقل من تنها کسی بودم که رنج میکشد و حق داشتم خودم را آزاد کنم حداقل در یک چیزی که به موفقیت میرسیدم هر چند نمیدانم اصلا چرا باید مهم باشد و اگر مهم نیست اصلا برای چه اینجا هستم و دارم چه کار میکنم؟
امروز را که خدا را شکر تمام کردم فردا را از کی بپرسم چه کار کنم؟
1405/2/15
8:00pm