منشا اره های زنجیری در جراحی مورد بحث است. یک "اره منعطف"، متشکل از یک زنجیر دندانه دار ظریف که بین دو دسته چوبی نگه داشته می شود، در اواخر قرن هجدهم (حدود 1783-1785) توسط دو پزشک اسکاتلندی، جان آیتکن و جیمز جفری، برای سمفیزیوتومی و برداشتن بیماران به کار گرفته شد. به ترتیب استخوان در ویرایش دوم کتاب اصول مامایی آیتکن، یا پزشکی نفاس (1785) در زمینه لگنی به تصویر کشیده شد. در سال 1806، جفری مواردی از برداشتن مفاصل پوسیدگی را منتشر کرد، که مقالهای را که قبلا توسط اچ پارک در سال 1782 منتشر شده بود و ترجمه مقالهای در سال 1803 توسط پزشک فرانسوی P. F. Moreau با مشاهدات اضافی پارک و جفری گردآوری کرد. در آن، جفری گزارش داد که بلافاصله پس از انتشار اولیه پارک در سال 1782، ایده یک اره "با اتصالات مانند زنجیر ساعت" را به طور مستقل تصور کرد، اما او تا سال 1790 پس از آن قادر به تولید آن نبود. که در آزمایشگاه آناتومی استفاده می شد و گهگاه به جراحان قرض می داد. پارک و مورو برداشت موفقیتآمیز مفاصل بیمار، بهویژه زانو و آرنج را توصیف کردند و جفری توضیح دادند که اره زنجیری زخم کوچکتری ایجاد میکند و از عضلات، اعصاب و رگهای مجاور محافظت میکند. در حالی که سمفیزیوتومی برای اکثر متخصصان زنان و زایمان عوارض زیادی داشت، ایدههای جفری در مورد برش انتهای استخوانها به ویژه پس از پذیرش گسترده داروهای بیهوشی پذیرفتهتر شد. در بیشتر قرن نوزدهم، اره زنجیری ابزار جراحی مفیدی بود، اما در سال 1894 با اره سیم پیچ خورده Gigli جایگزین شد، که ساخت آن بسیار ارزانتر بود و برش سریعتر و باریکتر، بدون خطر شکستگی و شکستگی ایجاد میکرد. در استخوان گیر کرده
پیش ساز اره برقی که امروزه در صنعت چوب آشنا است، ابزار پزشکی دیگری بود که در حدود سال 1830 توسط برنهارد هاینه ارتوپد آلمانی ساخته شد. این ابزار، استئوتوم، دارای حلقههای زنجیرهای بود که دندانهای برش کوچک را با لبههای آن در یک زاویه قرار میداد. زنجیر با چرخاندن دسته چرخ زنجیر به دور یک تیغه راهنما حرکت می کرد. همانطور که از نام آن پیداست، برای بریدن استخوان استفاده می شد