فرز را می توان با طیف وسیعی از ماشین آلات انجام داد. کلاس اصلی ماشین آلات برای فرز، دستگاه فرز بود (که اغلب به آن آسیاب می گویند). پس از ظهور کنترل عددی کامپیوتری (CNC) در دهه 1960، ماشینهای فرز به مراکز ماشینکاری تبدیل شدند: ماشینهای فرز که با تعویض خودکار ابزار، مجلات ابزار یا چرخ فلکها، قابلیت CNC، سیستمهای خنککننده و محفظهها تقویت میشوند. مراکز فرز به طور کلی به عنوان مراکز ماشینکاری عمودی (VMCs) یا مراکز ماشینکاری افقی (HMCs) طبقه بندی می شوند.
ادغام آسیاب در محیط های تراشکاری و بالعکس، با ابزار زنده برای تراشکاری و استفاده گاه و بیگاه از آسیاب برای عملیات تراشکاری آغاز شد. این منجر به ایجاد کلاس جدیدی از ماشینابزارها، ماشینهای چندوظیفهای (MTM) شد که بهمنظور تسهیل فرزکاری و تراشکاری در همان پاکت کار ساخته شدهاند. قطعه کار فرز یک ابزار برش دوار است که اغلب دارای چندین نقطه برش است. برخلاف حفاری، جایی که ابزار در امتداد محور چرخش خود پیش می رود، کاتر در فرز معمولاً عمود بر محور خود حرکت می کند تا برش در محیط کاتر اتفاق بیفتد. همانطور که فرز برش وارد قطعه کار می شود، لبه های برش (فلوت ها یا دندانه ها) ابزار به طور مکرر در مواد بریده شده و از آن خارج می شوند و با هر بار عبور، تراشه ها (نوار) از قطعه کار جدا می شوند. عمل برش تغییر شکل برشی است. مواد به صورت توده های کوچکی که به مقدار کم یا زیاد (بسته به ماده) به هم آویزان شده اند، از روی قطعه کار بیرون رانده می شود تا تراشه ها را تشکیل دهند. این امر باعث می شود که برش فلز (در مکانیک آن) با برش مواد نرم تر با تیغه متفاوت باشد. فرآیند آسیاب با انجام برش های جداگانه و کوچک فراوان، مواد را حذف می کند. این کار با استفاده از یک کاتر با دندانه های زیاد، چرخاندن کاتر با سرعت بالا، یا پیش بردن مواد از طریق کاتر به آرامی انجام می شود. اغلب ترکیبی از این سه رویکرد است. سرعت ها و تغذیه های مورد استفاده برای سازگاری با ترکیبی از متغیرها متفاوت است. سرعتی که قطعه در آن از طریق کاتر پیشروی می کند، نرخ تغذیه یا فقط تغذیه نامیده می شود. اغلب به عنوان فاصله در هر زمان (اینچ در دقیقه [in/min یا IPM] یا میلی متر در دقیقه [mm/min]) اندازه گیری می شود، اگرچه فاصله در هر چرخش یا هر دندان برش نیز گاهی اوقات استفاده می شود.
دو دسته اصلی فرآیند آسیاب وجود دارد:
در فرز صورت، عمل برش عمدتاً در گوشه های انتهایی فرز انجام می شود. فرز صورت برای برش سطوح صاف (چهره ها) در قطعه کار یا برای برش حفره های ته صاف استفاده می شود. در فرزکاری محیطی، عمل برش در درجه اول در امتداد محیط کاتر اتفاق می افتد، به طوری که سطح مقطع سطح آسیاب شده به شکل کاتر می رسد. در این حالت تیغه های کاتر می توانند به عنوان برداشتن مواد از قطعه کار دیده شوند. فرز محیطی برای برش شکاف های عمیق، رزوه ها و دندانه های چرخ دنده مناسب است.