بسیاری از بادی‌ها از موادی ساخته می‌شوند که بر اثر باد شدن کش نمی‌آیند. یک استثنای قابل توجه در این مورد، بالون است که لاستیک آن در هنگام باد کردن به شدت کشیده می شود.کشتی هوایی معمولاً با هلیوم باد می شود زیرا از هوا سبک تر است و برخلاف کشتی های هوایی هیدروژنی مانند هیندنبورگ نمی سوزد.بادی ها همچنین برای ساخت زمین های ورزشی خاص، چادرهای مونتاژ سریع نظامی، تیرهای هوای چادر کمپینگ و سازندگان صدا استفاده می شوند. از هواپیماهای بادی از جمله گودیر اینفلاتوپلان استفاده شده است. باد کردن بوسیله قوچ-هوای پویا بال هایی را برای پرواز با هواپیما و پاراگلایدر فراهم می کند. هنگامی که مواد مصنوعی رایج شد، بادی ها به عنوان اشیاء معماری و خانگی بسیار مورد توجه عموم قرار گرفتند. سازه های نمادین مانند پاویون ایالات متحده در نمایشگاه اوزاکا در سال 1970 توسط دیویس و برودی و غرفه مسافرتی ویکتور لوندی برای کمیسیون انرژی اتمی این ایده را رایج کردند که بادی ها می توانند راهی برای ساخت سازه های بزرگ با دهانه های داخلی بسیار گسترده و بدون ستون باشند. این امیدهای بزرگ برای سازه‌های بادی بعداً به دلیل مشکلات عملی بسیاری که ساختمان‌های بادی با آن مواجه هستند، از بین خواهد رفت، مانند آب‌وهواسازی، ایمنی، حساسیت به باد و ضد حریق که در حال حاضر استفاده از آنها را به شرایط بسیار خاص محدود می‌کند. با استفاده از کیسه های پلاستیکی و اتو، وسایل بادی خود را بسازید. موانع تکنولوژیکی پایین برای ساخت وسایل بادی با مجموعه دستورالعمل های DIY مانند Inflatocookbook بیشتر کاهش می یابد. در استرالیا در سال 2001 یک حق اختراع برای "خودروی قابل حمل و بادی دستی" (Australian Patent Number 2001100029) اعطا شد، اما هیچ شکل عملی شناخته شده ای از این نوع بادی هنوز تجاری نشده است.بادی های کم فشار مقیاس بزرگ اغلب در جشنواره ها به عنوان تزئینات یا بازی های بادی دیده می شوند. اینها از نایلون ریپ استاپ ساخته شده اند و جریان هوای ثابتی از یک دمنده دارند که آنها را باد می کند.در برخی موارد، یک سقف بادی به یک ساختار سنتی اضافه می شود: بزرگترین نمونه در جهان استادیوم BC Place در ونکوور، بریتیش کلمبیا بود. نمونه دیگر را می توان در آمفی تئاتر رومی Nîmes یافت.
بسیاری از شرکت ها از بادی ها در شکل محصول یا خدمات خود استفاده می کنند. آنها این کار را انجام می دهند زیرا هیچ مجوزی برای نمایش آنها از یک شورای محلی یا مرجع لازم نیست و آنها به راحتی از مکانی به مکان دیگر منتقل می شوند.
