تا اواسط دهه 2000 به طور گسترده منتشر شد که ایر براش در سال 1893 اختراع شد، اما پس از تحقیقات انجام شده با همکاری بخش حفاظت دانشگاه نیویورک و حمایت شخصی پروفسور مارگارت هولبن الیس، تاریخچه مفصل تری پدیدار شد که به مقامات زیادی نیاز داشت. بسته به تعریفی که نیاز به هوای فشرده دارد یا نه، اولین وسیله رنگ آمیزی اسپری که می توان آن را ایر براش نامید، در سال 1876 (پتنت شماره 182389) توسط فرانسیس ادگار استانلی از نیوتن، ماساچوست به ثبت رسید. این شبیه به یک پخش کننده / اتم ساز کار می کرد و یک منبع هوای مداوم نداشت. استنلی و برادر دوقلویش بعداً فرآیندی را برای پوشش مداوم صفحات عکاسی اختراع کردند (شرکت صفحه خشک استنلی) اما شاید بیشتر به خاطر بخارپز استنلی خود شناخته شده باشند. هیچ تصویر هنری که از این "توزیع کننده رنگ / اتمیزه کننده" استفاده کرده باشد وجود ندارد یا هنوز شناخته شده نیست.
بر اساس تحقیقی که توسط پروفسور اندی پنالونا تهیه شده است، اولین ابزاری که از منبع هوای فشرده استفاده می کند، «توزیع کننده رنگ» نام دارد که توسط Abner Peeler «برای نقاشی آبرنگ و سایر اهداف هنری» ساخته شده و از یک کمپرسور دستی استفاده می کند. تامین مداوم هوا این نسبتاً خام بود، زیرا بر اساس تعدادی از قطعات یدکی در یک کارگاه جواهرسازی مانند پیچ گوشتی های قدیمی و مشعل های جوشکاری بود. چهار سال توسعه بیشتر طول کشید تا یک نمونه اولیه کار توسط Liberty Walkup در کوه موریس، ایلینوی توسعه یابد. والکاپ دوباره این اثر را تحت عنوان "ایر-براش" ثبت کرد، نامی که همسرش فیبی والکاپ آن را پیدا کرد. بنابراین، طبق تحقیقات، تولد رسمی نام "Air Brush" را می توان در نشست مستند سهامداران شرکت جدید تولید برس هوایی در ساعت 7:00 بعد از ظهر دنبال کرد. در 6 اکتبر 1883، زمانی که این نام به طور رسمی متولد شد.