پسر بچه ای کنار جوی آبی نشسته بود بیش از ۶۰ سال از عمرش میگذشت، مویش که سیاهتر بود از تابش آفتاب لذت میبرد از درخت کنار جو میوه ای میکند و زندگی به کام لحظه هایش بود او در تمام زندگی اش میدوید، برای کودکیش مدرسه رفتنش، غذا خوردنش حتی برای خندیدن قا قاه هروزه اش هم مدام میدوید پسرک خسته نمیشد زندگی اش خلاصه شده بود در دویدن و دویدن روزها از پی هم میگذشتن آسمان طلوع و غروبش فاصله ای نداشتن آنقدر که لحظه ها مثل برق و باد می گذشتن در حین دویدن موهایش بلندتر شده صورت مردانه ای به خود گرفت بود دیگری برای خودش مردی شده بود همانطور که میدوید شنید که جایی برای ملتی باید کاری بکند قدمهایش را محکمتر برداشت راه پر خطر بود مدام صدای مرگ می آمد اما او سریعتر از گذشته باید میدوید آنقدر دوید که که میانه راه مجبور شد یکی از دستهایش را جا بگذارد سالها میگذشتند و دویدنش تمام نمی شد در شهر پسرک همه مانند قالی کهن رنگ باخته بودند دنیا دیگری جایی برای دویدن برای اون نداشت، همه درجا میزدند و هیچکس دویدن رو دوست نداشت و در عین حال همه چیز برایشان فراهم بود،آمده بود که بماند. ریشه هایش را از خاک بیرون کشید نشد که بماند، باید می دوید دلش به رفتن بود راه افتاد حتی پشتش را نگاه نکرد، دور شد آنقدر رفت که انگار هیچ وقت شهری نبوده، دست را به باد سپرد آفتاب پیشانیش را می سوزان در میانه ی راه دستی رو به آسمان برایش سایبان شد، دستش را گرفت حالا برای به دویدن یک آسمان بهانه داشت حالا باید کفش هایش را عوض می کرد که بتواند بیشتر بدود، تمام راه را باهم میخندیدند، نگاه می کردند، گاهی را گریه میکردند و روزها از پی دویدنشان می گذشت، نیمه ی راه کودکی میانشان حائل شدو دستهایشان را گرفت چقدر راه برای پسرک زیبا والبته سختر شده بود، در ادامه مسیر زمینِ بایری را شخم زد و گندم کاشت ،برداشت کرد و نان شد و خون به رگ هایی که رسالتش دویدن بود مسیر های صعب العبور را میگذراندن سختی ها را اعتنا نمیردند، میخندیدن و زندگی را میدویدن در ادامه پر پیچ و خم ِ راه کودک دستشان را رها کرد و از مسیری دیگری شروع به دویدن کرد پسرک و سایبانش با لبخندی شیرین و فراموش نشدنی از کنار کودک رد شدند باز آفتاب بود که طلوعش را جمع میکرد که شب به جایش بنشیند پسرک دست در دست هم راهش می دوید البته نه به سرعت گذشته اما می دویدند، طلوع، غروب، لبخند و گریه آه و حسرت و شوق همه میدویدند، روزی از روزها ی نارنجی پاییز سایبان رنگ و رویش پرید تن خسته از راه ایستاد و خواست کنار سنگ چین درختی برای همیشه بنشیند.
چه لحظه سخت و غم انگیزی بود، کنار درخت خشکی با تمام احساسش ، رفیق راهش را بدرود گفت
همانطور که دور می شد، صورتش خیس اشک بوددیگر پاهایش توان نداشت دیگر انگیزه ای نداشت چیزی نمیخورد یا اگر میخورد بسیار اندک بود، مدام برمی گشت، راهی که طی کرده بود نگاه می کرد در میان راه تنش درد گرفته احساسش خشک شده بود میدوید اما دیگر دلیل این همه دویدن را نمیدانست، فکر و فکر مدتها بود کارش فقط فکر کردن بود، همنطور که می دوید از دور جوی آبی را دید که در بالای آن درخت کهنسال زیبایی بود تصمیمش را گرفته بود میخواست برای همیشه کنار جوی بنشیند نسیم آرامی میوزید پاهایش تاول زده بود آرام درون آب گذاشت تمام جانش خنک شده حالا دیگر باید به تمام راه فکر میکرد دلش ا گرفته بود موهایش، احساسش، حتی خورشید هم رنگ باخته بود دیگر میخواست برای همیشه بنشیند