
از بالا به پایین نگاه کردن اغلب ترسناک و تهوع آور است مخصوصا برای کسانی ترس از ارتفاع دارند روشنا اما اینار بی هیچ ترسی پاهایش را بالای نرده ها گذاشت بدون اینکه چیزی بشنود یا ببیند آنقدر رفت بالا که میدانست پایین بیفتد تکه بزرگه اش گوشش است موهایش را باز کرد پاهایش را لاک قرمز زده بود یاد عزیز مرضیه اش افتاد موقع نماز که میشد همیشه خودش رابا گلاب عطرآگین میکرد چشمانش را سرمه میکشید میگفت آدم وقتی میخواد با خدا حرف بزنه باید تر و تمیز باشه ننه بنده باید مثه روز اول که به دنیا میاد پاک مطهر باشه حالیته که ننه ها ،صدای فریاد مردم همهمه و شلوغی نگاه های نگران صدای آژیر پلیس میشنوید اما هنوز با عزیز مرضیه اش بود میدید اما پاهایش نمیلغزید خودش را برای دیدن خدا آراسته بود ۱ ۲ ۳با خودش میشمرد همینطور که پایین می آمد یادش می آمد چقدر برای این زندگی دویده بود چقدر خسته بود چقدر تنش درد میکرد انگار که که تازیانه خورده باشد انگار که بریده باشد سرش گیچ میخورد چشمهایش را بست اینکه دیگه مجبور نیست در بستر کسی بخوابد اینکه چشمهایش به صبحی باز نمیشد که بوی عرق مشمئز کننده کسی را استشمام کند خیالش را راحتر میکرد از خانه فرار نکرده بود که بیشتر احساس غریبی بکند،اما حالا پستوی تاریک و غمناکش ازبیگانگی لبریز بود ...
انگار که هیچ وزنی ندارد مثل باد میرود پایین اما یادش می آید چقدر کند میگذشت دقایق درآن خانه چقدر ساعت میلنگید، یادش افتاد از خدا خواسته بود رهایش کند از خدا خواسته بود که دیگر چشمش به دیوار های ترسناک آن اتاق باز نشود... و اشک و ضجه های هرشبی....
عزیز مرضیه اش میگفت هیچی مثه اشک آدمو پاک نمیکنه از اینکه دیگر چشمش به چشم آدمهای آن خانه نمی افتاد بیشتر از همیشه خوشحال بود بوی عزیزش را حس میکرد خون در رگهایش یخ بسته بود عرق سرد رو پیشونیش جسم سردش بر زمین که خورد همه جیغ میزدن پاهایش لرزید از خواب پرید،عجب کابوس ترسناکی تنش بوی گلاب میداد تا ساعتها مات و مبهوت به گوشه اتاق نگاه میکرد صبح شده بود چه صبحی هیچکس خونه نبود باصدای زنگ به خودش آمد سراسیمه جلوی در رفت بوی آشنایی می آمد پیرزن همسایه آش نذری آورده بود همینطور که کاسه آش رو برمیداشت آرامش عجیبی برتمام وجودش مستولی شده بود در را بست بی آنکه حرفی بزند روی زمین نشست خیره به آسمان تصمیمش را گرفت هیچگاه انقدر مصمم نبود لباسهایش را در ساک کوچکی گذاشت و راه افتاد نمیدانست کجا اما دلش روشن بود