رستخیز

می دانم که چرا تو را میخواهم

تو نمی شود که نمی شود که نمی شود های

شب گریه ی های منی
من و تو خوشبخت می شویم
بعد از هزارسال خنده آرام میگیریم
از میان تن های بی جان ما
چشمهای من، لب های تو
مریم سپید خواهد رویید
فکرش را بکن
ذره های وجودمان 

یک به یک بستر شمعدانی ها
و چه رستخیز زیباییست
گل ها به قضاوتمان بنشینند
وقتی تمام لحظه ها را با ولع نوشیده ایم
چشم هایمان  را یک دل سیر
به آغوش کشید ه ایم
من و تو عادلانه نفس کشیده ایم
تو در کنار من
من در تمنای تو
ما از کرامت زمین بهره ها برده ایم
سیب وسوسه انگیز نگاه تو
گندم زار  نجیب ِ  تن من
ما یکبار میمیریم
هزار هزار بار کنار هم زنده میشویم
که بگوییم و پاییز را به سخره بگیریم