برحسب اتفاق این شعرو خوندم و لذت بردم و البته تحت تاثیر قرار گرفتم. این شعر در کتاب فارسی مقطع دوم ابتدایی تحریر شده, گذشته از اینکه بخوام فکر کنم مختص به چه مقطع سنی هست, دلم خواست از مضمون زیبا و سادگی اون بنویسم. میدونم میدونم کلی شعر هست, که میشه ساعت ها از اون نوشت, که هم ساختار محکم تری دارند, هم از لحاظ محتوا بیشتر بهش پرداخته شده, اما این شعر یک حس زیبا و هنرمندانه در خودش داره, که من رو به فکر فرو برد که آیا در حال حاضر در زندگی های امروزیِ نه چندان جذابمون, کسی هست همچین قابلیتی داشته باشه؟ که مثلا با سلامی خستگی رو از تن پرتشویش و خسته ی ما دربیاره.... یا هست انسانی که انقدر صاف و شفاف باشه, که روبروش بایستیم و خودمون رو ببینیم؟ کی تو دنیای ما می تونه آینه باشه؟ سالهای دوریِ حتی آینه های دیوارها رو هم غبار گرفته!!!!!!!!
این روزا سلامتِ روح و داشتن همچنین انتظاراتی مساویِ با برچسب هایی در قالب تو باغ نبودن، گیج زدن، شوت بودن و..... جملات ناخوشایندی دیگری که بارها شاید خودم هم تحت الشعاعش قرار گرفتم, که انقدر این جبر لغتی مجروحم کرد که گاهی واقعا تصمیم گرفتم بیام تو باغ, نه که بگم روح بزرگی دارم و پاکم و چه و چه نه, اما خب بلد نیستم دغل بازی رو, هرکاری هم کردم تو باغ جماعت بچرخم و تناول کنم از میوه هایی که ظاهر زیبا و فریبنده ای داشتند, اما نتونستم به مزاج و ذائقم سازگار نبود طعمشون و اینکه همرنگ جماعت شدن کتِ بی قواره ای که به تن من نمی نشینه, شعار نمیدم به واقع باور من این هست, البته روی صحبت من اقلیت هایی هستند که نقاب صورتشون دیگه با پوستشون ممزوج شده و اگرنه از نظر من هنوز هستندآدم هایی که, مثل آب روشنند. این شعر نهیب به من زد که یعنی میشه همچین آدم هایی رو تو زندگی داشت, یا دیدشون که دق نکرد از این بحرانِ اقلیتِ اکثریت! ، که نمرد از خشک شدن تو عزلت و تنهایی.....
من به شخصِ آدمیم که, دلخوشی های کوچک و ساده ای دارم, گاهی انقدر از یک اتفاق، جمله به وجد میام که, قشنگ می تونم مثل گل بشکفم بخندم و اطرافم رو هم تحت الشعاع قرار بدم. خیلی اهل اینم که زیبایی های پنهان رو با تمام وجود به تماشا بنشینم, یا در قالب کلمات متذکر بشم, اما گاهی این نیاز جهان شمول ومحوریتش عموم آدم های اون جامعه هست, آدم ها به کسی نیاز دارن که بلد باشه تو ناخوشی اون خسته ی چروکیده تنها نشین رو کشف و بررسی کنه, که ساده رد نشه نمیدونم گذشته ها همچین نیازی تعریف شده یا دهخدا درباره اش توضیحی داده یا نه اما قدیما وقتی دلم می گرفت, هم بازیم با ی خوشه انگور تمام غم های عالم رو از دلم می شست و می برد, ما ساکن ی کوچه ی بن بست بودیم که, تقریبا هم سفره بودیم با عده زیادی از ساکنین اون کوچه, تو غما دست نوازش بودن رو زخم ها مرهم بودن و برادریشون محکم تر از نسبت های خونی ما بود. انقدر هوای همو داشتن که به واقع ملالی نبود و دغدغه هامون فراتر از روزمرمون پریشونمون نمی کرد. به ضرس قاطع میگم من احساس تعلق بیشتری دارم به همچین آدم هایی (همسایه های قدیمیمون) تا به اقوام.
اونا خوب بلد بودن چطور حالت رو بهتر بکنند همون آدم هایی که نه سطح تحصیلات بالایی داشتند و نه آپشنی با مؤلفه های امروزی
اما به شدت دل بلد و دل نواز بودند
گاهی نیاز به همچین جامعه ای, نیاز شخصی در قالب همسر و عشق و پارتنر تعریف نمیشه, بلکه به عنوان یک انسان جامعه محور دوست داری که در اجتماع همچین انسان هایی قرار بگیری و زندگی کنی حتی به تنهایی، که دیگه اون وقت تنها نیستی!
اونوقتِ که دلت میخاد بدویی و تو اون زنجیره محبت و عشق دستشون رو محکم بگیری وباهاشون بچرخی و سرود زندگی بخونی و بخوای که تو هم از جرگه ی اونها به حساب بیای. تقریبا تو جامعه شناسی ما بهش میگن "مدینه ی فاضله" که البته آرزویی است که در دل می ماند و اونجاست که ی آه بلندی می کشی و
با حضرت عشق مولانا آروم زمزمه می کنی
کز دیو دد ملولم و انسانم آرزوست....
