او

کنار یک میز در حصار چند چشم بی تفاوت نگاهشان به هم گره خورد.
من، عمق نگاهش را صادقانه دید

او، صادقانه تمام ابعاد جسمانی من را
من عمیق تر می شد
او  نفسانیاتش بیشتر

  در  تمام غم ها و شادی ها که نه اما کنارهم بودند.
اودر اوج پختگی.

من اما مهر طلب و وابسته بود.
من:دل به مهرت بسته ام

او: به شعر گفت تنت
من: محصورت نمی کنم دوستدار ظالم نمی شود حصار نمی کشد رفیقم باش

او : به چشم  عزیزم اما، کمی هم تنت
در نظر من، هر واژه ای برای او باید باتقدس همراه می شد.
تفکرات (من) در باره ی او :رفیق عشق حامی هم تو کلام هم تو تمام ابعاد فکری
من: نصفه شب ها حدود شش سال فکر و فکر و فکر اوایل برای بدست آوردن به عنوان یک مرد که با او زندگی کندبعدها که او مجابش کرد که نمی تواند مردش باشد،  به عنوان یک دوست

(او روی من نفوذ کلام عمیق داشت)  او عادت عجیبی داشت هرگاه که به کافه می رفتند
برای من کتاب هدیه می آورد.
من دختری بود که در مقابل تن عزیزش کتاب می گرفت
او گرگ مهربانی بود فرهیخته، واقف به نوشتن...
خوب حرف می زد، عرفان را می فهمید جالب اینکه حرفهایش هم به دل می نشست.

او طرفدار مکتب پست مدرن بود.

از حقوق اجحاف شده زنان حرف می زد، ساعتها از علائقش با من صحبت می کرد

او اعتقاد مذهبی نداشت و تمام سعی اش بر این بود که، من را مانند خودش خدا ناباور بکند و به ورطه ندیدن و نشنیدن و نفهمیدن بکشاند.

من بارها با س گ ل ل (داستانی از مجموعه سایه روشن صادق هدایت) کنا ر او همزاد پنداری کرده بود.
حتی(من) گفت اگر روزی خواستم خودم را بکشم حتما کنار او در یک تابوت با همان گاز کشنده......

من هروز بیشتر مطمئن می شد که او آدم حسابی است وهمتا ندارد...

روزها میگذشت.
زیاد عادت به دیدار نداشتند.
او دلش نمی خواست من را ملاقات کند دلایل خاص خودش را داشت.

غار تنهایی اش را دوست می داشت  سالی یک الی دوبار به کافی شاپ می رفتند او میگفت و من لذت می برد.
من: بالاخره یکی من رو فهمید

ای وای او هم همین نظر رو دارم.
او :دست های من رامی بوسید و تحسین و تمجید می کرد
او :مثل قالی کرمون می مونی تو، چرا هروز خو‌شگل تر میشی وای کندوی عسلی تو
من: مبهوت در حال لذت و افتخار

او به شدت هم فکر و همراه والبته فمینیسم بود.
خب میدونید من متوجه نبود چون هیچ گرگی با استایل طبیعی و دندان های تیز که اهدافش رو تحت الشعاع قرار  میده با یک من ِمونث قرار نمیگذاشت آن هم شش سال...
خب قاعدتا من نمی فهمید چون در نظر من تمام کارها و رفتارهای او  متمدنانه و البته مقدس بود.
او به شدت جنتلمن و خاص برخورد می کرد.
پی ام میداد  کلیپ های علمی و شعر می فرستاد، اوایل باهم انجمن شعر هم می رفتند
هدیه می خرید کافه های لوکس و زیبا رو رزرو می کرد....

روز ها از پی هم می گذشتند.

دیدارهای آن دو کم و کمتر می شد.

و ارادت من روز به روز بیشتر....
یک روز اما او صادقانه با همان دندان تیز و چنگال های وحشتناک با یک لبخند تصنعی به کافه ای نزدیک خانه ی من آمد؛ نه ماسکی و نه دستهای سفید مهربانی.
گرگ : تو باید با من طوری که من می خوام باشی بدون هیچ سوال منطق و حتی درخواستی می دونی من همیشه خواستم به این شکل داشته باشمت البته که توام اینو میخوای و من دل در گرو او داشت، اما منِ بی گناهش چه میشد......
من : نه این همان او همیشگی نیست نه نه، کمی تردید داشت  شروع کرد به ناز و نخواستن و کارهایی که همیشه از او سر می زد فکر میکرد. مثل همیشه درکش می کند و با نخواستنش کنار می آید  نازش را می خرد او مثنوی زیبایی روی میز کافه گذاشت ، و از من خواست که چهارشنبه بعد به دیدارش در خانه ای در خیابان هشتم برود.
من :دیگر خوشحال نبود کتاب را هم نمیخواست.

کدام من از دست یک گرگ کتاب می گرفت. کدام دختری بدنش را برای کتاب وجه المسامحه قرار می داد.

حالا چه برسد به اینکه به او افتخار بکند و یا س گ ل ل را با او مرور بکند.

خورشید باور من افول کرده بود.

کار از کار گذشته بود.

ساعت 5 عصر یک روز آفتابی گرم
من دستهایش را از دست های یک گرگ درنده با وحشت بیرون کشید.

من برای همیشه فرار کرد.

داستان _کوتاه