یادمه یک روزی یک دفتر برداشتم و نوشتم
انسان چو مانند شمع
شهید همچو لاله
یک روزی پروانه هم به سوی آسمان پرواز خواهد کرد
یک روزی یاس بنفش پژمرده خواهد شد
حس خیلی خوبی داشتم احساس غرور می کردم خب این نوشتن برمیگرده به اولین هدیه بابا به من که کتاب داستان شاهزاده قورباغه بود وبعدها دزدکی خوندن کتاب هاش، به شدت اهل مطالعه بود، یادمه قشنگ کتاب خداوند الموت و سینوهه رو که گرفته بودو میخوند این میون یک رمانی ام داشت به اسم شیدا که من یواشکی میخوندمش عاشقانه بود
خواستم بگم زمینه ی نوشتنم به کجا برمی گرده خلاصه من اولین شعر زندگیم رو نوشتم از همون اول به پرواز عشق می ورزیدم چون
پرواز، پرنده :کوچکتر که بودم خواب دیدم بال درآوردم و از پنجره اتاق پرواز کردم و رفتم
گل یاس : اون موقع ها گل یاس رو بازش می کردیم نمی دونم چی بود وسطش عرف بود بین ما بچه ها میخوردیمش
شهید:نمیدونم چی شد و از کی این واژه تو ضمیر خودآگاه یا ناخوداگاهم جا گرفت فقط اینو میدونم که دوستشون داشتم و دارم و خواهم داشت ارادت دارم بهشون
شمع : اون موقع ها چون زیاد برق می رفت و ماهم که معمولا گرسوزمون شیشه نداشت شمع روشن می کردیم خیلی ور می رفتم با شمع دست خودمو می سوزوندم اما در کل تو ذهن من شمع نماد فداکاری این هابود اینجوری جا افتاده بود
همه این تعبیرها و ذهنیت و روزمره منجر به خلق این اثر شگفت انگیز شد
البته چو مانند رو باید یکیش رو میذاشتم که اون موقع قواعد رو هنوز یاد نگرفته بودم خانممون نگفته بود هنوز به درسش نرسیده بودیم?
ما می نوشتیم و خانم والده با اخوین و اخوات دفتر و کش می رفتن با صدای بلند می خوندن و می خندیدن تازه مامانم ی عادتی داشت تابستونا دفتر کتابامون رو میداد نمکی جاش نمک و سبد میگرفت این میون دفتر شعرای من می شد آبکش لگن پلاستیکی.
خوب میدونین چَرا؟
چون به این کار علاقمند بود
شیرین بهم پناهندگی میدنا با این درک متقابل و بازخورد خانواده ام با نوشتنم
هرسالم این روند ادامه داشت علی الحساب یک کتاب و دفتر یادگاری نداریم که همش با پلاستیک معاوضه شد برای همین بود عجیب با سبد لگنا انس داشتم یکدم وسط خونه بود باهاشون بازی می کردم من هیچ وقت عروسک نداشتم دوستم نداشتم داشته باشم از این وسایل خونه پلاستیک های بچگونه رو خیلی دوست داشتم با این گردنبند پلاستیکی ها
اما همیشه قشنگترین چیز برای من کتاب بود مخصوصا اون هایی که بابا میخرید از بیژن و منیژه تا جستجو در گذشته کتاب محبوبم که البته بعدها هم با رفتن به کتابخونه بهمنُ آثار هدایت و کافکا و داستایوفسکی، هرمان هسه البته گرگ بیابان ادامه پیدا کرد.. چقدر این داستان زیباست چند بار خوندمش و البته نباید از نقش فاطمه خانم مستاجرمون در کتاب خوندن من و سوق دادنم به سمت و سوی جامعه و تاریخ و ادبیات غافل شد.
خونه ی ما که اومدن دانشجوی لیسانسه ی جامعه شناسی بود اولین بار من رو با مجموعه ی شعر زمستان اخوان ثالث و اریک فروم و جنگ های صلیبی و داستان های متفرقه دینی و خارجی آشنا کرد و این شد که این عادت قشنگ با من موند طوری که دوران نوجوانی تنها سرگرمی من کتاب خوندن و نوشتن شعر و داستان و حرف زدن بادرخت انجیر و لاله عباسی های حیاطمون شد. همه ی این ها دست به دست داد تا منِ خنگ تو نوشتن هیچ گلی نشم و گوی سبقت رو از هیچ تنابنده ای نربایم و همچنان در معیت دوستان شاگردی کنم و بیاموزم.........
تا باد چنین بادا