
من در گوشه ای به زندگی
به خویشتن خویش مشغول،
بی خبر از جهان
گنگ
سرد
ناگاه آن طرف...
دورها...
اشارات روشنایی
سمتی که آفتابش گداخته بود
منور و روشن
_روبه آسمان، زمین
_جانب راست یا چپ
غرب؟
سوی خورشید...
کمی نزدیک تر از ابدیت....
خدای من...
جهانم،
شاخه های خشکیده ام
در لابه لای عطر تنی پیچید
دنیا ایستاده بود و من در حالت ِ مدور ِ طوافِ کسی
او جلوه کرده بود و می پیچید
و گل های صورتیِ عریان
تمام جهانم را فرا گرفته بود
به خودم که آمدم....
دنیا را بوی عشق برداشته بود
و پیچک ها
پیچک ها
پیچک ها