این نوشتار یک تمرین از آزادنویسی روزانه است، خواندن آن ممکن است چیزی نصیبتان نکند و فایده‌ای برایتان نداشته باشد. نوشتن این نوع متن‌ها به این صورت است که من کاغذ، قلم و یا کیبورد را آماده می‌کنم و می‌گذارم تا ذهن و دستم هرکاری که دوست داشتند را انجام دهند.
نمی‌دانم چرا کسی راجع به مرگ تحقیق نمی‌کند. به نظرم یکی از گنگ‌ترین مسائل بشر همین است. یعنی چه که روح از بدن جدا می‌شود و وارد عالم دیگری می‌شویم؟ اصلا کدام قانون و فرمول این مسئله را اثبات کرده است؟
دقیقا بعد از مرگ چه بلایی سر خود حقیقی من می‌آید؟ احساس می‌کنم بشر راجع به این موضوع کم کاری کرده است. متوجه نمی‌شوم، بدنی که تا دو ساعت پیش زنده بوده به یک لحظه دیگر تکانی نمی‌خورد و می‌گویند فرد مرده است! شاید باید کاری انجام دهیم تا از آن حالت خارج شود و به حالت عادی بازگردد.
راستش را بخواهید به شدت از این گنگ بودن می‌ترسم. اگر یک ساعت دیگر عمر من به پایان برسد، در یک ساعت و یک دقیقهٔ بعد من کجا هستم؟ ممکن است به یک ذره در یک کهکشان دیگر تبدیل شوم یا به یک حیوان در این دنیا و شاید هم در جای دیگری مجدد به دنیا خواهم آمد؟! چه کسی می‌داند؟
ممکن است این جریان یک حلقهٔ تکرار داشته باشد که به خاطر برقراری توازن بین حیوانات، گیاهان و انسان‌ها تقسیم می‌شویم!
از این فکرهای شاید چرند درون ذهنم زیاد دارم. حتی اگر یک درصد احتمال درست بودن آن‌ها وجود داشته باشد جالب و یا وحشتناک می‌شود داستان.
معمولا وقتی کسی می‌میرد، غم و اندوه ما به خاطر خودمان است که دیگر آن شخص را نداریم. طبیعتا من هم همینطوری هستم اما اگر روزی مادر و پدرم را از دست بدهم، یک ماه، یک سال و شاید هم ده سال ممکن است برای نبودنشان گریه کنم. اما در ته همهٔ این غم‌ها برایشان خوشحالم که دیگر در این دنیای لعنتی نیستند و دیگر غم و اندوهی ندارند.
اگر شما در رشته ای درس می‌خوانید که ممکن است کمی به موضوع مرگ نزدیک باشد، لطفا کمی تحقیق کنید راجع به این موضوع. این کمبود اطلاعات راجع به آن عالم کمی عجیب است. البته منظورم از اطلاعات، اطلاعات دینی و عرفانی نیست. من بیشتر به جنبهٔ علمی قضیه توجه دارم و دنبال سند و مدرک هستم.
یک کتاب دیده بودم قبلا که یک سری مصاحبه با آدم‌هایی که تجربهٔ نزدیکی با مرگ داشته اند را جمع‌آوری کرده بود. احتملا خواندن آن کمی می‌تواند کمک کننده باشد برای من. ولی خب فعلا لیست کتاب‌های خوانده نشده ام زیاد است و نمی‌توانم آن را درون برنامه قرار دهم، مگر آنکه کتاب کوتاهی باشد و بشود یک روزه تمامش کرد.
خلاصه اگر خبری موثق از آن عالم داشتید حتما من را در جریان آن قرار دهید. این ناآگاهی برای من همیشه با ترس همراه بوده است. البته یک نگاه خوشبینانه هم وجود دارد که می‌گوید: به مرگ به چشم یک رهایی نگاه کن!
